Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 249/15 w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

1. Zarządzeniem z 17 lipca 2017 r., III SA/Wa 249/15 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wezwał skarżącego, tj. W. Ł. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o doręczenie odpisu sentencji wyroku z 24 listopada 2015 r. poprzez uiszczenie opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.

2. Pismem z 11 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie i zarzucił mu naruszenie art. 140 § 1 i art. 234 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ale z innych względów niż podniesione w zażaleniu.

W myśl art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

W zakresie kwoty o którą wezwano skarżącego tj. 10 zł należy odwołać się do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. 2003, Nr 221, poz. 2192) zgodnie z którym za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł.

Należy podkreślić, - biorąc pod uwagę przedmiot niniejszego postępowania - że Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

W przedmiotowej sprawie Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis sentencji wyroku z 24 listopada 2015 r. Jednakże ww. zarządzenie zawierało braki formalne mające dla strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika daleko idące konsekwencje. Po pierwsze w zarządzeniu z 17 lipca 2017 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie pouczył skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia na przedmiotowe zarządzenie, oraz po drugie, o skutkach nie wywiązania się przez skarżącego z nałożonego przez sąd obowiązku stosownie do art. 220 p.p.s.a. O ile zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa brak pouczenia (lub błędne pouczenie) o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia nie może wywoływać ujemnych skutków dla strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego w sytuacji wniesienia tego środka w terminie otwartym, i nie podważa legalności np. postanowienia czy zarządzenia, to brak pouczenia skarżącego o skutkach nie wywiązania się przez niego z nałożonego przez sąd obowiązku (art. 220 p.p.s.a.), stanowi naruszenie art. 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny powinien udzielać stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Obowiązek informacyjny sądu, w świetle cytowanego przepisu, dotyczy wyłącznie stron występujących w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji brak właściwego pouczenia skarżącego, stanowi naruszenie art. 6 p.p.s.a., co uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonego zarządzenia.

Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na zarządzenia sądu pierwszej instancji.

Z tych względów, na podstawie 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.