Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1125/16 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd orzekł zwrot skarżącemu wpisu od skargi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona przez skarżącego – działającego przez adwokata K. K. – skarga nadana dnia 10 października 2016 r. dotyczy tego samego podmiotu i przedmiotu, co sprawa prowadzona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1101/16. W obu przypadkach stronami są: Z. D. (reprezentowany w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1101/16 przez adwokata D. W.) oraz Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, a zatem zachodzi tożsamość podmiotowa. Obie skargi dotyczą decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W związku z tym, że skarga z dnia 10 października 2016 r. została wniesiona w toku postępowania już wszczętego skargą z dnia 3 października 2016 r. – wniesioną przez tego samego skarżącego i odnoszącą się do tej samej decyzji, Sąd stwierdził, że zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia w całości poprzez uwzględnienie zażalenia i uchylenia orzeczenia i nadanie sprawie dalszego biegu bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Postanowieniu zarzucono rażące naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki do jego stosowania;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarga z dnia 10 października 2016 r., została wniesiona w toku postępowania już wszczętego skargą z dnia 3 października 2016 r. przez tego samego skarżącego i odnośnie tej samej decyzji w sytuacji gdy skarga z dnia 3 października 2016 r. wniesiona została przez pełnomocnika który nie był do tego umocowany.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podał, że pismem z dnia 22 września 2016 r. skarżący wypowiedział pełnomocnictwo adw. D. W. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 września 2016 r. (przed wniesieniem przez niego skargi do sądu), co oznacza, że wniesiona w dniu 3 października 2016 r. skarga została złożona bez umocowania i nie może wywierać żadnych skutków prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – w terminie otwartym do wniesienia skargi – dwa pisma, podpisane przez dwóch różnych pełnomocników, oba nazwane skargą.

Z załączonych do zażalenia dokumentów (karta 51-53 akt sądowych) wynika, że pismem z dnia 22 września 2016 r. skarżący wypowiedział pełnomocnictwo adw. D. W. i pismo to zostało doręczone na adres kancelarii w dniu 23 wrześni 2016 r. Zachodzi więc wątpliwość czy adwokat D. W. był prawidłowo umocowany do wniesienia skargi w imieniu Z. D. w dniu 3 października 2016 r., która została w dniu 4 listopada 2016 r. zarejestrowana przez Sąd pod sygnaturą III SA/Po 1101/16.

W związku z odrzuceniem skargi tylko na podstawie, że została ona wniesiona w toku postępowania wszczętego pismem z dnia 3 października 2016 r. i toczącą się pod sygnaturą III SA/Po 1101/16, zachodzi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konieczność wyjaśnienia, czy skarga w sprawie III SA/Po 1101/16 została sporządzona i wniesiona przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.