Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 1505/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie członków SKO od udziału w sprawie postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną przez P. S. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie członków SKO od udziału w sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazywał, że zarządzeniem z 2 listopada 2016 r. Sąd zobowiązał organ do uzupełnienia, w terminie 3 dni, akt administracyjnych sprawy poprzez nadesłanie wniosku skarżącego o wyłączenie członków SKO od udziału w sprawie wygaszenia postanowienia nr[...].

W odpowiedzi z 21 listopada 2016 r. organ poinformował, że skarżący wniosku takiego nie składał. Przy piśmie nadesłano jedynie wniosek P. S. z 19 maja 2015 r. o wygaszenie ww. postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych, czyli w granicach zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Brak zatem wniosku o wyłączenie wybranych członków SKO od udziału w sprawie wygaszenia postanowienia z [...] maja 2015 r. nr [...], oznaczał, że z inicjatywy skarżącego nie wszczęto żadnego postępowania wpadkowego przed organem. W tej sytuacji wniosek ten nie nadawał się do załatwienia poprzez władcze rozstrzygnięcie organu. Skoro zatem organ na drodze postępowania administracyjnego nie mógł rozstrzygnąć wniosku skarżącego, którego nie było, to nie można mu również czynić zarzutu bezczynności w tym zakresie. Sąd rozpoznaje natomiast skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był obowiązany do wydania decyzji, postanowienia oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Ewentualne stwierdzenie bezczynności skutkuje bowiem zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Z tego powodu Sąd nie mógł oceniać bezczynności w kwestiach, które pozostawały poza zakresem jego kognicji. Wobec tego, że skarżący nie złożył wniosku, o którym mowa w skardze, nie można było żądać od organu zajęcia w jego przedmiocie władczego stanowiska w formie przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Niezależnie od powyższego Sąd Wojewódzki stwierdził, że gdyby wniosek taki faktycznie został złożony, niniejsza skarga również byłaby niedopuszczalna. Rozstrzygnięcie wniosku o wyłączenie członków organu kolegialnego następuje postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie, nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, ani postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to rozstrzyga wyłącznie kwestię wpadkową w prowadzonym postępowaniu. Z tej przyczyny nie można go uznać za postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a tylko takich postanowień może dotyczyć skarga na bezczynność organu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Wojewódzki słusznie zauważył, że skarga na bezczynność przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy na organie ciąży obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności. W sytuacji, zatem, gdy skarżący nie złożył wniosku o wyłączenie członków SKO od udziału w sprawie, to niedopuszczalnym było oczekiwanie przez niego od Sądu Wojewódzkiego żądania stwierdzenia, że organ mógł dopuścić się w tym zakresie bezczynności.

Ma również rację Sąd I instancji wskazując, że rozstrzygnięcie wniosku o wyłączenie członków organu kolegialnego następuje w drodze niezaskarżalnego postanowienia, które również nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie to rozstrzyga wyłącznie kwestię wpadkową w prowadzonym postępowaniu. Z tej przyczyny nie można go uznać za postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a tylko takich postanowień może dotyczyć skarga na bezczynność organu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.