Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Burmistrz K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2021 r. (wpływ do organu), odmówił skarżącej B. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką B. G., z uwagi na zaistnienie w sprawie przesłanki negatywnej, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych" lub "uśr"), ponieważ skarżącej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. przyznano prawo do emerytury. Organ wskazał przy tym, że w konsekwencji złożenia przez skarżącą wniosku o zawieszenie świadczenia emerytalnego, wydana została decyzja ZUS z dnia [...] stycznia 2022 r., na mocy której wstrzymano wypłatę emerytury z FUS od dnia [...] lutego 2022 r. Niemniej jednak, ustalone skarżącej prawo do emerytury zdaniem Burmistrza uniemożliwiło przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia oraz orzeczenia co do istoty sprawy przez ustalenie jej prawa do wnioskowanego świadczenia od dnia [...] sierpnia 2021 r. Sformułowała przy tym zarzut naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że zawieszenie przez skarżącą wypłaty świadczenia emerytalnego nie jest okolicznością wstrzymującą do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. decyzją z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne od dnia [...] lutego 2022 r. na stałe. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, skarżąca wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r. wystąpiła do ZUS o zawieszenie emerytury, co skutkowało wydaniem decyzji ZUS z dnia [...] stycznia 2022 r., na mocy której wstrzymano wypłatę skarżącej emerytury od dnia [...] lutego 2022 r. Tym samym, na skutek zawieszenia prawa do emerytury i po stwierdzeniu spełnienia wszystkich pozostałych przesłanek wymienionych w ustawie, w ocenie SKO, skarżącej należało przyznać wnioskowane świadczenie.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Sądu, zaskarżając ją w części dotyczącej czasookresu, na który przyznane zostało jej świadczenie pielęgnacyjne i wnosząc o ustalenie na jej rzecz wnioskowanego świadczenia od dnia [...] sierpnia 2021 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. Sformułowała przy tym zarzut naruszenia art. 24 ust. 2 uśr poprzez jego niezastosowanie i przyznanie jej świadczenia od dnia [...] lutego 2022 r., a nie od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od [...] sierpnia 2021 r. Skarżąca podniosła jednocześnie, że organ I instancji nie wzywał jej do uzupełnienia jakiejkolwiek dokumentacji, wobec czego brak jest podstaw prawnych, aby ograniczać przyznane jej świadczenie pielęgnacyjne do ram czasowych od dnia [...] lutego 2022 r., a nie od momentu złożenia wniosku, tj. od [...] sierpnia 2021 r. Wskazała ponadto, że w art. 23 uśr brak jest wskazania jako dokumentu niezbędnego do rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, decyzji o zawieszeniu emerytury. Wobec tego trudno zaakceptować argumentację SKO, że dopiero z chwilą przedłożenia przez skarżącą decyzji ZUS, wpłynął prawidłowo wypełniony wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podniósł przy tym, że w sprawie nie było podstaw aby przyznać świadczenie pielęgnacyjnego od dnia [...] sierpnia 2022 r., bowiem nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 27 ust. 5 uśr. Dopiero w oparciu o przedłożone dokumenty dotyczące zawieszenia prawa do emerytury przyznano zatem skarżącej wnioskowane świadczenie od dnia [...] lutego 2022 r., tj. od dnia zawieszenia prawa do emerytury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Istotę sporu w niniejszej sprawie, w następstwie decyzji reformatoryjnej SKO, stanowiła wyłącznie kwestia daty początkowej, od której należało przyznać skarżącej świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca zakwestionował bowiem legalność przyznania jej przez SKO wnioskowanego świadczenia od daty odpadnięcia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w związku ze wstrzymaniem wypłaty emerytury na mocy decyzji ZUS Oddział w B. z dnia [...] stycznia 2022 r., od dnia [...] lutego 2022 r., domagając się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym wpłynął do organu wniosek strony o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego tj. od dnia [...] sierpnia 2021 r.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że SKO zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji, stwierdzając, że – zgodnie z tym na co wskazała w odwołaniu skarżąca - w niniejszej sprawie, nie było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Problem prawidłowej wykładni tego przepisu był już wielokrotnie analizowany przez sądy administracyjne, w tym także Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym aktualnie w orzecznictwie wskazuje się na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej. Konsekwencją powyższego jest zaś przyjęcie rozwiązania polegającego na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno–rentowego. W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń ustawodawca wprowadził bowiem zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 uśr, w której wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.. Dz. U. z 2021 r. poz. 291 ze zm.), zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy każdej z ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 uśr czy art. 96 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw. Nie ma jednego przepisu regulującego zbieg uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury przyznawanych i wypłacanych przez różne organy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela jednak stanowisko, wyrażone w tym zakresie w wyrokach NSA, zgodnie z którym uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń i zrezygnować z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie - emerytury. W tym przypadku swój wybór może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub rencisty. Przy czym ustawodawca nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa i wstrzymanie jej wypłaty skutkuje odpadnięciem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr (posiadania prawa do emerytury), która w tym wypadku wiązana być musi nie z samym prawem - tak jak przyjął to wadliwie organ I instancji na gruncie wydanej przez siebie decyzji - ale z realizacją tego prawa w postaci wypłaty emerytury. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Tym samym stwierdzić należy, że skoro już w momencie orzekania, tj. w dniu [...] stycznia 2022 r., organ I instancji miał wiedzę o tym, że skarżącej wstrzymano wypłatę emerytury od dnia [...] lutego 2022 r. decyzją ZUS z dnia [...] stycznia 2022 r., to nie miał podstaw do tego, aby w tak ustalonym stanie faktycznym odmówić jej przyznania wnioskowanego świadczenia. Zasadnym było więc uchylenie przez Kolegium decyzji wydanej przez Burmistrza K. jako wadliwej z uwagi na błędne rozstrzygnięcie, związane w szczególności z nieprawidłową wykładnią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr.

Podkreślenia wymaga również, że w rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje spełnienie przez skarżącą – sprawującą opiekę nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – warunków koniecznych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 uśr.

Wobec powyższego przechodząc do wskazanej już powyżej spornej w sprawie kwestii, tj. możliwości przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia (od dnia [...] sierpnia 2021 r.), a więc za okres w którym skarżąca pobierała emeryturę, w pierwszej kolejności odnieść należy się do przepisów, stanowiących podstawę wydanych w sprawie decyzji i określających poszczególne warunki dotyczące przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom (niż wymienione w pkt 1-3), na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosowanie zaś do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Jak już wyjaśniono jednak powyżej, osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, może dokonać wyboru jednego z tych świadczeń i zrezygnować z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie – emerytury. Wybór ten może zaś zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury, co umożliwi ewentualne przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Choć emerytura jest prawem niezbywalnym, ale – jak już podkreślono w sprawie - uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr (posiadania prawa do emerytury), która w tym wypadku wiązana być musi nie z samym prawem do emerytury, lecz z realizacją tego prawa w postaci wypłaty świadczenia (por. wyroki NSA: z 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19 i z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19; z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 702/21 – dostępne jw.).

Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. [...] sierpnia 2021 r. (data wpływu wniosku do organu), pobierała ona na mocy decyzji ZUS z dnia [...] stycznia 2018 r. emeryturę w wysokości [...] zł miesięcznie.

Nie ulega również wątpliwości, że przepis art. 24 ust. 2 uśr stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Przy czym, jak stanowi art. 23 ust. 4 pkt 3 lit. f uśr do wniosku należy dołączyć odpowiednio m.in. inne dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia rodzinnego będącego przedmiotem wniosku.

Co do zasady więc wniosek skarżącej złożony w dniu [...] sierpnia 2021 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien skutkować przyznaniem pomocy począwszy od miesiąca złożenia wniosku, tj. od [...] sierpnia 2021 r., na co powołuje się skarżąca w złożonej skardze. Stan taki nie mógł mieć jednak miejsca w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Nie można bowiem pominąć tego, że okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy wymusiły zastosowanie przez organy w pierwszej kolejności ograniczenia ustawowego wynikającego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne istniała bowiem negatywna przesłanka do przyznania wnioskowanego świadczenia, spowodowana tym, że skarżąca pobierała emeryturę, w związku z czym skarżąca w tym czasie nie była uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego i wobec tego nie posiadała i nie przedłożyła organowi wraz z wnioskiem dokumentu potwierdzającego spełnianie warunków do przyznania wnioskowanego świadczenia. Jak podkreślono powyżej, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do świadczenia emerytalno-rentowego, jakim jest m.in. emerytura i świadczenie to pobiera. Stanowi o tym wprost art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Jednakże, zgodnie z poczynionymi uwagami, osoba która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie emerytalno-rentowe, ma możliwość dokonania wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór ten w przypadku świadczeń emerytalno-rentowych dokonuje się poprzez zawieszenie prawa do tych świadczeń, co skutkuje wstrzymaniem ich wypłaty, a w konsekwencji eliminacją negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. W takiej sytuacji, wnioskodawca ubiegający się o świadczenie pielęgnacyjne winien więc przedłożyć organowi stosowny dokument, potwierdzający spełnienie warunków do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego – tj. w tym przypadku decyzję odpowiedniego organu wstrzymującą wypłatę jemu świadczenia emerytalno-rentowego. Dopiero wniosek zawierający taki dokument uprawnia do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 uśr, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2813/20; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 – dostępny jw.).

Podkreślić należy przy tym, że nie można w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń, tj. świadczenia pielęgnacyjnego i emerytalnego. Treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem. Dopiero więc wstrzymanie pobierania świadczenia emerytalno-rentowego, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, pozwala na przyznanie świadczenia nowo wybranego w miejsce poprzednio pobieranego świadczenia. Skoro w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń (emerytalno-rentowego i pielęgnacyjnego), to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, co w odniesieniu do emerytury, wyraża się poprzez zawieszenie jej pobierania, skutkujące wydaniem decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest więc determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania uprawnienia wykluczającego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W sprawie w miesiącu złożenia wniosku (sierpniu) występowała negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, zatem skarżąca nie spełniała wszystkich materialnoprawnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i nie posiadała dokumentu potwierdzającego wyeliminowanie negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, co uniemożliwiało przyznanie jej wnioskowanego świadczenia od miesiąca złożenia wniosku.

Z powyższego wynika, że dopiero zniesienie w formie prawnej negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr daje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy oraz na co wskazał organ I instancji w wydanej przez siebie decyzji, skarżąca dostarczyła do organu decyzję ZUS z dnia [...] stycznia 2022 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Burmistrza. Pomimo tego, organ I instancji wydał decyzję odmowną, opierając się na błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, co zakwestionowane zostało przez organ odwoławczy. SKO uchylając decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2022 r. uwzględniło jednocześnie, że dnia [...] stycznia 2022 r. ZUS wydał decyzję wstrzymującą od dnia [...] lutego 2022 r. (zgodnie z wnioskiem skarżącej) wypłatę emerytury skarżącej i w związku z tym przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie od dnia w którym nie było już materialnoprawnej przeszkody z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr do przyznania wnioskowanego świadczenia, tj. od momentu w którym skarżąca przestała pobierać emeryturę.

Z przytoczonych okoliczności wynika, że w sprawie ograniczenie ustawowe wynikające z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr ustało dopiero od dnia wstrzymania przez ZUS wypłaty skarżącej emerytury, tj. od [...] lutego 2022 r. Dopiero w tym dniu ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Brak przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr zaistniał dopiero od dnia [...] lutego 2022 r., a nie w miesiącu złożenia wniosku. Dlatego też od dnia [...] lutego 2022 r., a więc od najwcześniejszego możliwego terminu, SKO przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie.

W związku tym, dopóki w przedmiotowej sprawie skarżąca pobierała emeryturę, dopóty niemożliwe było przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym wypłata ww. świadczenia emerytalno-rentowego nie była wstrzymana. Ograniczenia ustawowe wynikające z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr we wskazanych okolicznościach sprawy odpadły dopiero wraz z wydaniem przez ZUS decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r. wstrzymującej wypłatę emerytury od dnia [...] lutego 2022 r. Osoba, która spełnia warunki z art. 17 ust. 1 uśr do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymywać, a pobiera świadczenie emerytalno-rentowe w niższej wysokości, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń, niemniej konsekwencją dokonania tego wyboru, nie może być zaistnienie sytuacji, w której osoba otrzymywałaby dwa świadczenia za ten sam okres. Dlatego koniecznym warunkiem do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest usunięcie w sposób zgodny z prawem przeszkody z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, tj. zawieszenie prawa do emerytury skutkujące wstrzymaniem jej wypłaty, co w sprawie miało miejsce od dnia [...] lutego 2022 r.

Wobec powyższego należy uznać, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji reformatoryjnej, prawidłowo przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne począwszy od dnia [...] lutego 2022 r., tj. od dnia odpadnięcia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w związku ze wstrzymaniem wypłaty emerytury.

Jednocześnie należy wskazać na bezzasadność argumentacji strony skarżącej dotyczącej braku wskazania decyzji o zawieszeniu emerytury w art. 23 uśr, jako dokumentu niezbędnego do rozpoznania wniosku o przyznanie wnioskowanego świadczenia. Podkreślić należy jednak w tym miejscu, że zgodnie z wolą ustawodawcy aby świadczenie mogło być przyznane muszą być złożone w sprawie także inne dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia rodzinnego będącego przedmiotem wniosku, o których mowa w art. 23 ust. 4 pkt 3 lit. f uśr. Takim dokumentem umożliwiającym wykazanie przez stronę braku negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku zbiegu świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniem emerytalno-rentowym jest zaś decyzja wstrzymująca wypłatę dotychczas pobieranego świadczenia. Wbrew stanowisku skarżącej stwierdzić należy zatem, że prawidłowo wypełniony wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wraz z niezbędnymi dokumentami nie został złożony w sierpniu 2021 r., lecz dopiero w lutym 2022 r.

Z tych względów, wskazujących na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 ze zm.).