II SA/Ol 641/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-31	
Data wpływu	2025-10-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Beata Jezielska /przewodniczący/
Grzegorz Klimek
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu	
Hasła tematyczne	Grzywna w trybie p.p.s.a.	
Sygn. powiązane	III OZ 736/25	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 154; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. w B. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2025 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 58/24 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. I. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w O. grzywnę w wysokości 300 zł (trzysta złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odmawia przyznania Stowarzyszeniu E. w B. sumy pieniężnej; IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 18 lutego 2025 r. sygn.

II SAB/Ol 58/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: "skarżący", "stowarzyszenie") na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie (dalej: "PINB") w udostępnieniu informacji publicznej, zobowiązał PINB do rozpoznania wniosku stowarzyszenia z 9 kwietnia 2024 r. w terminie 14 dni; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądził od PINB na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd stwierdził, że choć PINB uznał, że w piśmie z 21 maja 2024 r. udzielił informacji na wniosek skarżącego z 9 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, to w piśmie tym podał jedynie, że przeprowadził kontrolę na terenie [...] (dalej: "spółka") oraz, że w czasie kontroli ujawniono zbiorniki [...]. Sąd ocenił, że PINB nie udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania, gdyż w ogóle nie odniósł się do kwestii wytwarzania energii elektrycznej na terenie spółki, żądania udostępnienia projektu budowlanego kwestionowanych zbiorników i podania informacji, kiedy zostały one wybudowane. Z kolei w odniesieniu do żądania informacji o ilość wybudowanych zbiorników [...], wprawdzie wskazano w załączonym do pisma protokole, że podczas kontroli ujawniono 5 zbiorników [...], ale nie wiadomo, czy są to zbiorniki [...], których dotyczyło pytanie stowarzyszenia.

Natomiast odpowiadając na pytanie o pojemność i przeznaczenie zbiorników [...], PINB odmówił udzielenia informacji powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Sąd zauważył, że stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) w takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie.

W złożonej skardze stowarzyszenie zarzuciło, że PINB nie wykonał ww. wyroku. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim i przyznanie na rzecz stowarzyszenia sumy pieniężnej w ww. wysokości oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm prawem przewidzianych.

Stowarzyszenie zarzuciło, że PINB przekroczył termin wynikający z ww. wyroku na załatwienie wniosku, wobec czego pismem z 24 czerwca 2025 r. wystąpiło do PINB o natychmiastowe wykonanie tego wyroku. W odpowiedzi PINB pismem z 11 lipca 2025 r. przekazał stowarzyszeniu jedynie protokół kontroli z 27 lutego 2024 r., co nie stanowi wykonania wyroku. Stowarzyszenie przytoczyło ponadto treść wniosku z 9 kwietnia 2024 r.

W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, ewentualnie umorzenie postępowanie, jako bezprzedmiotowego wobec wykonania wyroku, oraz o oddalenie wniosków o wymierzenie grzywny i zasądzenie sumy pieniężnej.

PINB zaznaczył, że nie został zobowiązany do ujawnienia określonych, z góry zdefiniowanych, wartości, lecz do "załatwienia wniosku". Stwierdził, że wykonał ww. wyrok przez udostępnienie protokołu kontroli z 27 lutego 2024 r., który zawierał elementy, o które wnosiło stowarzyszenie, to jest: liczbę zbiorników [...]; charakter/ przeznaczenie; odnośnie do energii elektrycznej w części protokołu "wyjaśnienia" odnotowano, że na obiekcie nie jest wytwarzana energia elektryczna; a w "ramce czasowej" wskazano rok oddania do użytkowania. W pismach z 24 kwietnia 2023 r. i 13 listopada 2023 r. podał natomiast informacje o pojemnościach zbiorników [...]. PINB stwierdził, że nie odmówił udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p., skoro udostępnił posiadany dokument (protokół) i przekazał posiadane dane (zbiorniki [...]). Z uwagi na to, że nie odmówił udostępnienia informacji publicznej i nie umorzył postępowania, nie zachodziła przesłanka do wydania decyzji administracyjnej. Wyrok został bowiem wykonany przez udostępnienie posiadanych informacji i poinformowanie, że organ nie dysponuje pozostałymi, żądanymi informacjami. PINB stwierdził, że w tej sytuacji żądanie ukarania organu sprowadziłoby art. 154 p.p.s.a. do sankcji za różnicę poglądów co do zakresu danych w dokumentach, co nie jest celem tego przepisu. Dodał, że przeprowadził czynności sprawdzające, w wyniku których nie stwierdzono naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które uzasadniałyby wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu.

W piśmie procesowym z 31 października 2025 r. stowarzyszenie podtrzymało wnioski skargi i zarzut braku wykonania wyroku. Stwierdziło, że nawet jeśli można by mówić o częściowym wykonaniu wyroku przez przesłanie protokołu kontroli, to nastąpiło to z przekroczeniem terminu zakreślonego przez sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z § 6 grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast na mocy § 7, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu. Bezsporne jest, że skarżący przed wniesieniem do sądu rozpoznawanej skargi, pismem z 24 czerwca 2025 r. wezwał PINB do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 lutego 2025 r. II SAB/Ol 58/24. Tym samym wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna.

Wyjaśnić należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania, w sytuacji gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym, który służy wymuszeniu na organie załatwienia sprawy. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 154 oraz wyroki NSA z 30.05.2001 r. II SA 2015/00 i z 5.07.2011 r. I OSK 230/11, – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można zatem mówić, gdy takie rozstrzygnięcie bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania, nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (zob. wyroki NSA z 15.07.2025 r. II OSK 726/25 i z 24.10.2025 r., III OSK 366/25).

Jednoznacznie należy podkreślić, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość rozstrzygnięcia, lecz tylko to czy zostało ono faktycznie wydane. Zastosowanie tej regulacji możliwe jest w sytuacji braku reakcji na zobowiązanie organu wyrokiem sądowym do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 15.07.2025 r. II OSK 726/25).

W konsekwencji powyższego, w postępowaniu zainicjowanym skargą na niewykonanie wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej przedmiotem badania pozostają wyłącznie fakty związane z tym, czy organ istotnie wykonał nałożony na niego przez sąd obowiązek, tj. czy rozpoznał konkretny wniosek strony w wyznaczonym przez sąd terminie. Postępowanie w takiej sprawie dotyczy bowiem wyłącznie sfery faktów, pozostających w ścisłym związku z sentencją wyroku zobowiązującego organ do określonego zachowania (zob. wyroki NSA z 2 czerwca 2022 r. III OSK 5598/21 i z 24.10.2025 r. III OSK 366/25).

Skuteczność wniesionej skargi na niewykonanie wyroku zależy więc od tego, czy organ, którego bezczynność stwierdzono wyrokiem, podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu.

Przypomnieć należy, że we wniosku z 9 kwietnia 2024 r. skarżący domagał się następujących informacji: 1) czy na terenie instalacji spółki wybudowane zostały zbiorniki [...], jeśli tak: a) ile wybudowano zbiorników [...], b) jakie mają pojemności wybudowane zbiorniki [...], c) jakie jest przeznaczenie zbiorników [...], d) na podstawie jakiego pozwolenia budowlanego zostały wybudowane, jednocześnie wniesiono o udostępnienie PDF projektu budowlanego dotyczącego tych zbiorników, e) kiedy zostały wybudowane; 2) jakie są pojemności zbiorników [...] na terenie instalacji spółki oraz 3) czy na terenie instalacji spółki wytwarzana jest energia elektryczna.

Skoro wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., to obowiązkiem PINB było udostępnienie skarżącemu żądanej informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Dodać należy, że bezczynność polega nie tylko na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1), ale również m.in. na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, jeśli wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (por. np. wyroki NSA: z 23.09.2003 r. II SA 1852/03; z 20.02.2013 r. I OSK 2235/12; 14.09.2023 r. III OSK 1209/22).

Aby jednak można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich dokumentów, a twierdzenie takie uwiarygodnić (por. wyrok NSA z 14.06.2021 r. III OSK 4072/21).

Sąd w punkcie I. wyroku z 18 lutego 2025 r. II SAB/Ol 58/24 zobowiązał PINB do rozpoznania wniosku skarżącego z 9 kwietnia 2024 r. w terminie 14 dni.

W ww. wyroku przesądzono, że PINB nie odniósł się do kwestii wytwarzania na terenie spółki energii elektrycznej, udostępnienia projektu budowlanego zbiorników [...] i daty ich wybudowania, a ponadto nie wyjaśnił, czy stwierdzono wybudowanie 5 zbiorników [...] czy innych. Sąd stwierdził również, że organ może odmówić udostępnienia informacji, powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa odnośnie pytania o pojemność i przeznaczenie zbiorników [...], ale zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt, albo w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia.

Prawomocny wyrok z aktami sprawy doręczony został PINB 23 kwietnia 2025 r. (k. 136 akt sprawy II SAB/Ol 58/24). Termin do rozpoznania wniosku upłynął zatem 7 maja 2025 r.

Przy piśmie z 11 lipca 2025 r. PINB przesłał stowarzyszeniu niezanonimizowaną kopię protokołu z kontroli przeprowadzonej w spółce 27 lutego 2024 r. Protokół ten zawiera dane dotyczące ilości zbiorników [...] oraz dotyczące zbiorników [...] a także wytwarzania energii elektrycznej. Wynika z niego ponadto, że PINB "zapoznał się" tylko z projektami budowlanymi i nie załączał do protokołu żadnych dowodów (zdjęć, oświadczeń, szkiców, itp.).

Z akt sprawy wynika, że PINB nie udostępnił informacji o pojemności i przeznaczeniu zbiorników [...], nie poinformował jednoznacznie o braku takich informacji ani ewentualnie nie wydał decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie odmowy udzielenia tych informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Zaznaczyć należy, że wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, z bardzo lakonicznego pisma z 11 lipca 2025 r. nie wynika nawet pośrednio, że PINB nie dysponuje nieudostępnionymi żądanymi informacjami.

Powyższe przesądza, że nie ma podstaw, aby przyjąć, że punkt I. wyroku WSA w Olsztynie 18 lutego 2025 r. II SAB/Ol 58/24 został wykonany przez organ przed wniesieniem skargi na niewykonanie wyroku. Z uzasadnienia tego wyroku w sposób oczywisty wynikało, że odmowa udostępnienia informacji dotyczącej pojemności i przeznaczenia zbiorników [...] z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa obliguje organ do wydania decyzji w tym przedmiocie.

Pomimo tego, że PINB nie udostępnił informacji dotyczącej pojemności i przeznaczenia zbiorników [...] nie wydał również decyzji w tym przedmiocie choć jednoznacznie zobowiązywał go do tego wyrok w sprawie II SAB/Ol 58/24. Należało także uznać, że organ nie zmienił poglądu dotyczącego tego, że odmowa udostępnienia tych informacji wynika z obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorcy, gdyż pogląd taki został jednoznacznie przedstawiony w piśmie skierowanym w dniu 9 maja 2025 r. przez PINB do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Olsztynie.

Niczego w sprawie nie zmienia to, że PINB w odpowiedzi na skargę powołuje się na to, że już w pismach z 24 kwietnia 2023 r. i 13 listopada 2023 r. podał stowarzyszeniu informację o parametrach zbiorników [...]. Zauważyć należy, że pisma te do skarżącego zostały skierowane nie tylko przed wydaniem wyroku w sprawie II SAB/Ol 58/24, ale nawet przed złożeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co miało miejsce 9 kwietnia 2024 r. Nadto pisma te dotyczyły zbiorników [...], zaś rozważania sądu dotyczące konieczności wydania decyzji odnosiły się do zbiorników [...].

Raz jeszcze stwierdzić należy, że wyrok sądu w sprawie II SAB/Ol 58/24 w przedstawionym wyżej zakresie nie został wykonany. Zauważyć jednocześnie trzeba, że wystarczającą przesłanką wymierzenia podmiotowi grzywny za niewykonanie wyroku jest już samo przekroczenie terminu wyznaczonego w tym wyroku do wydania aktu lub podjęcia czynności. Wydanie aktu lub podjęcie czynności, do której podmiot był zobowiązany, z przekroczeniem terminu wskazanego w sentencji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, obliguje sąd do uwzględnienia skargi o wymierzenie podmiotowi grzywny za niewykonanie tego wyroku (zob. wyrok NSA z 10.12.2025 r. III OSK 1716/25).

Odnosząc się do wywodów stowarzyszenia, które w piśmie procesowym z 31 października 2025 r. kwestionuje zupełność udostępnionych informacji, wyjaśnić należy, że kwestia prawidłowości udostępnienia żądanych informacji publicznych nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. W orzecznictwie wskazuje się bowiem jednolicie, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane (zob. wyrok NSA z 13.03.2012 r. II OSK 2676/11). Dokonanie merytorycznego badania prawidłowości udostępnienia informacji przez sąd w niniejszej sprawie stanowiłoby wyjście poza jej granice.

Na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 154 § 1 p.p.s.a. nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, które podlega kontroli w odrębnym postępowaniu instancyjnym, wskutek złożonych od niego środków zaskarżenia. (zob. wyrok NSA z 26.08.2025 r., III OSK 2611/24).

W związku z tym, że punkt I. wyroku z 18 lutego 2025 r. II SAB/Ol 58/24 nie został wykonany przez PINB w wyznaczonym przez sąd terminie, konieczne stało się wymierzenie organowi grzywny.

Wysokość grzywny jest ustalana przez sąd w ramach jego władzy dyskrecjonalnej przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (zob. wyrok NSA z 10.12.2025 r. III OSK 1716/25). Jednocześnie ustawodawca, przewidując nałożenie grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku i możliwość przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, nie określił przesłanek miarkowania ich wysokości, wskazując jedynie ich maksymalną dopuszczalną wysokość. Nie została określona ani wysokość minimalna, ani też nie wskazano wprost jakichkolwiek kryteriów, którymi powinien w takich przypadkach kierować się sąd administracyjny. Określenie wysokości zarówno grzywny, jak i sumy pieniężnej, zostało zatem pozostawione w każdym z indywidualnych przypadków do uznania sądu i uzależnione od okoliczności z tym przypadkiem związanych (wyrok NSA z 19.01.2024 r. I OSK 1873/23).

Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, sąd stwierdził, że wymierzenie organowi grzywny w wysokości 300 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku w opisanym zakresie, a nadto wystarczająco spełni funkcję represyjną.

Wymierzając grzywnę w takiej kwocie, sąd miał na uwadze, że choć po upływie terminu, PINB w części wykonał wyrok, udostępniając żądane protokół z przeprowadzonej kontroli. Również z odpowiedzi na skargę wyprowadzić można wniosek, że organ pozostawał w przekonaniu, że przez przekazanie protokołu z kontroli i wcześniejsze wystosowanie pism z 24 kwietnia 2023 r. i 13 listopada 2023 r., udostępnił stowarzyszeniu wszystkie posiadane informacje publiczne w żądanym zakresie i że jednocześnie poinformował wnioskodawcę, że nie dysponuje pozostałymi żądanymi informacjami, a zatem nie miał obowiązku wydawania decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Ustalona wysokość grzywny jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa przez organ, a jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I. wyroku.

Te same okoliczności przemawiały za uznaniem, że bezczynność PINB w wykonaniu punktu I. wyroku z 18 lutego 2025 r. II SAB/Ol 58/24 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II. wyroku na podstawie art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "rażącego naruszenia prawa" przyjętego w art. 154 § 2 p.p.s.a., pozostawiając w tym zakresie swobodę interpretacyjną sądom administracyjnym. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 154 § 2 p.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo (tak NSA w wyroku z 26.07.2022 r. I OSK 1673/21). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszenie prawa miało charakter rażący.

Sąd odmówił przyznania stowarzyszeniu sumy pieniężnej (pkt III sentencji wyroku).

Jak wynika z art. 154 § 7 p.p.s.a., uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Samo ujęcie wskazanego przepisu jednoznacznie potwierdza, że zasądzenie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją niewykonania wyroku, a to oznacza, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu. Uzasadnienie wniosku o przyznanie sumy z art. 154 § 7 p.p.s.a. musi zatem nawiązywać do krzywdy wywołanej bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Suma pieniężna ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Aktywność sądu w tym zakresie jest więc uwarunkowana wskazaną argumentacją. Oznacza to, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością, w tym wypadku – niewykonaniem wyroku sądu (por. także wyroki NSA: z 7.09.2017 r. I OSK 798/17 i z 6.09.2017 r. I OSK 451/17, z 14.08.2020 r. I OSK 3271/19).

Stowarzyszenie w ogóle nie uzasadniło wniosku o przyznanie sumy pieniężnej, gdyż nie zawarło w uzasadnieniu skargi żadnego wyjaśnienia, jaka okoliczność powstała na skutek niewykonania wyroku, która uzasadniałaby przyznanie mu sumy pieniężnej w żądanej wysokości. Tym samym w niniejszej sprawie nie można uznać, że zaistniały jakiekolwiek okoliczności, które wymagałyby zasądzenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie

art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).