Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Asesor WSA Katarzyna Borońska, Aneta Brzezińska (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Komendanta Straży Miejskiej w L. na uchwałę Gminy Miejskiej Lubań z dnia 19 stycznia 2022 r. Nr LI/318/2022 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy I. stwierdza niezgodność zaskarżonej uchwały z prawem; II. zasądza od Rady Miasta Lubań na rzecz strony skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną uchwałą z 19 stycznia 2022 r. (nr LI/318/2022) Rada Miasta Lubań (dalej: rada) odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym Rady Miasta Lubań K. J. (dalej: radny). Materialnoprawną podstawę uchwały stanowił art. 25 ust. 2 ustawy z 26 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142, poz. 123), dalej: u.s.g. W uzasadnieniu uchwały Rada podniosła, że 14 stycznia 2022 r. do Rady Miasta Lubań wpłynął wniosek Komendanta Straży Miejskiej w Lubaniu (dalej: strona skarżąca) o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. We wniosku podniesiono, że pracodawca na podstawie art. 7 pkt 4 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U z 2019 r., poz. 1782), dalej: u.p.s. i art. 30 § 1 pkt 3 oraz art. 52 § 1 pkt 1 ustawy 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 1320) zamierza z dniem 20 stycznia 2022 r. rozwiązać z radnym, bez zachowania okresu wypowiedzenia umowę o pracę zawartą 31 grudnia 1997 r., na czas nieokreślony, na stanowisku Strażnika Straży Miejskiej. Rada podniosła, że pracodawca jako przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę wskazał ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, w tym obowiązków pracownika samorządowego, gdyż w trakcie trwania umowy o pracę, 23 grudnia 2021 r. radny dopuścił się naruszenia ochrony danych osobowych polegających na wykonaniu prywatnym telefonem komórkowym zdjęć dokumentów służbowych zgromadzonych w Książce wydarzeń za okres od 29 września 2020 r. do 20 stycznia 2021 r. oraz w Teczce do podpisu, w której znajduje się dokumentacja oczekująca na dekretację, notatki służbowe strażników – zawierające dane osobowe klientów podmiotu publicznego w postaci nazwisk i imion, adresów zamieszkania lub pobytów, numerów telefonów, numerów tablic samochodowych, marek samochodów, próśb o interwencję. W dniu 3 stycznia 2022 r. naruszenie danych osobowych zostało zgłoszone do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w Warszawie. Rada przywołała również (szczegółowo) dalszą argumentację wniosku (str. 3-5 uzasadnienia uchwały).

Reasumując Rada wskazała, że przeanalizowała zarzuty zawarte we wniosku i wysłuchała radnego podczas obrad sesji w dniu 19 stycznia 2022 r., który oświadczył, że zawsze sumiennie wykonywał obowiązki radnego, czuwając nad praworządnością, dbając o dobro obywatela, natomiast wykonując pracę Strażnika Miejskiego kierował się zasadami czuwania nad praworządnością obywateli. W ocenie Rady zarzuty wobec radnego tj. ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, w tym obowiązków pracownika samorządowego poprzez naruszenie ochrony danych osobowych nie znajdują potwierdzenia w zakwalifikowaniu tego czynu do rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w zw. z 43 § 1 u.p.s. Rada odniosła się do sukcesów zawodowych radnego na stanowisku Strażnika Straży Miejskiej w Lubaniu, uznając, iż przedstawione jej uzasadnienie do uchwały oparte o wniosek pracodawcy nie potwierdza przedstawionych przez niego zarzutów. Rada podkreśliła, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu została dokonana przez pryzmat wszelkich znanych Radzie okoliczności. Nadto Rada nie przekroczyła swoich uprawnień w sytuacji gdy rozstrzya wszelkie wątpliwości i trudności na korzyść radnego – pracownika w wyjaśnieniu motów, jakimi kieruje się wnioskujący pracodawca, o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku z radnym.

Od niniejszej uchwały Komendant Straży Miejskiej w Lubaniu wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze.zm.), gdyż zaskarżona uchwała Rady Miasta Lubań nie została należycie umotywowana, a w konsekwencji nie poddaje się kontroli ani nadzorowi, co jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa;

2) art. 25 ust. 2 u.s.g., gdyż:

a) uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest wadliwe w stopniu uniemożliwiającym kontrolę motywów, którymi kierowała się Rada Miasta Lubań odmawiając zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w szczególności uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie wskazuje faktów, które Rada uznała za decydujące dla odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, a także przyczyn, dla których inne okoliczności stanu faktycznego nie zostały uznane za istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub jej odmowy;

b) Rada Miasta Lubań odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, podczas gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego i nie zachodzą żadne inne okoliczności uzasadniające odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.

Dlatego też, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały lub (ewentualnie) o stwierdzenie, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie, na zasadzie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów uzupełniających z dokumentów:

1) wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu IV Wydział Pracy z 28 lipca 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV P 11/22 wraz z uzasadnieniem;

2) wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 6 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt VII Pa 48/22 wraz z uzasadnieniem na okoliczność, że powództwo K. J. o przywrócenie do pracy w Straży Miejskiej w Lubaniu na uprzednio zajmowanym stanowisku zostało w całości oddalone oraz na okoliczność, że podstawa rozwiązania przez Straż Miejską w Lubaniu z K. J. umowy o pracę na czas nieokreślony bez wypowiedzenia z winy pracownika jest rzeczywista, konkretna i prawdziwa;

3) wyroku Sądu [...] w [...] z [...] r., sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem, na okoliczność, że M. L. został uniewinniony od popełnienia czynu polegającego na tym, że będąc Zastępcą Komendanta Straży Miejskiej w Lubaniu, działającym w imieniu pracodawcy na podstawie pełnomocnictwa udzielonego 25 listopada 2021 r. w sprawach z zakresu prawa pracy, w dniu 1 lutego 2022 r. rozwiązał z K. J. umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, będącym jednocześnie radnym Rady Miasta Lubań, naruszając w sposób rażący przepisy prawa pracy, gdyż tego rozwiązania stosunku pracy dokonał bez zgody Rady Miasta Lubań, tj. czyn z art. 281 § 1 pkt 3 k.p. w zw. z art. 25 ust. 2 u.s.g, art. 7 pkt 7 u.p.s. oraz na okoliczność, że pomiędzy naruszeniem obowiązków pracowniczych przez K. J., a jego zadaniami związanymi z pełnieniem funkcji radnego nie istniał żaden związek przyczynowo-skutkowy;

4) zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w Lubaniu z 5 września 2023 r. (sygn. akt 4327-O.Ds 1106.2023) na okoliczność wszczęcia śledztwa postanowieniem z 5 września 2023 r. w sprawie zaistniałego 23 grudnia 2021 r. w siedzibie Straży Miejskiej w Lubaniu w objętym monitoringiem pomieszczeniu nr [...], gdzie znajduje się stanowisko dyżurnego i operatora monitoringu miejskiego, celowego i świadomego dopuszczenia się przez ustalonego ówczesnego pracownika, tj. starszego inspektora Straży Miejskiej w Lubaniu naruszenia ochrony danych osobowych w ten sposób, że wbrew przepisom ustawy, wbrew przyjętemu na siebie zobowiązaniu z 20 stycznia 2015 r. oraz przyjętemu do wiadomości i ścisłego przestrzegania zakresu czynności pracownika samorządowego - strażnika Straży Miejskiej w Lubaniu z 1 czerwca 2015 r., wykonał zdjęcia swoim prywatnym telefonem komórkowym, bezprawnie utrwalił i przetworzył informację zawartą na stronie 149 i 150 Książki wydarzeń z okresu 29 września 2020 r. – 20 stycznia 2021 r., jak również w ten sam sposób bezprawnie utrwalił i przetworzył dokumenty służbowe zawarte w Teczce do podpisu, choć do ich przetwarzania nie był uprawniony, a ich przetwarzanie było niedopuszczalne, tj. o przestępstwo z art. 107 ust. 1 i 2 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych i art. 54 ustawy z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz.U. z 2023 poz. 1206) w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie, która odbywała się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu 28 lutego 2024 r. strona skarżąca zawnioskowała (dodatkowo) o przeprowadzenie dowodu z dokumentów (wniosku o wydanie prezentu, protokołu ze spotkania z 1 września 2022 r.) na okoliczność, że K. J. dopuszcza się zmiany składanych wyjaśnień. K. J. oświadczył, że nie wyraża zgody na dopuszczenie dowodów z dokumentów.

Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, oddalić wnioski dowodowe, gdyż nie są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1364, dalej: p.p.s.a.), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie zaś do art. 94 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 559 z późn. zm.), dalej: u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio (art. 94 ust. 2 u.s.g.).

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. Przepis ten stanowi, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Z powołanego przepisu wynika, że ustawa zapewnia pracownikom, będącym radnymi, szczególną ochronę, której celem jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu. Jednocześnie jednak podkreśla się w orzecznictwie, że przepis ten nie służy tworzeniu szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy radnego (por. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 24 listopada 1992 r., sygn. I PZP 55/92, OSNC 1993 r., nr 7-8, poz. 116).

Celem ograniczenia zagwarantowanego w art. 25 ust. 2 u.s.g. jest ochrona ważnego interesu publicznego w postaci zapewnienia jak największej niezależności w sprawowaniu funkcji radnego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie zwraca uwagę, że należy wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu pochodzącego z wyborów powszechnych i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego - pracownika. Dlatego bezwzględna odmowa wyrażenia przez radę zgody na rozwiązanie stosunku pracy może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Innymi słowy przyjmuję się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu i wówczas ustawodawca nakazuje radzie odmówienia zgody na rozwiązanie stosunku pracy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16, z 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 659/17, z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 923/18, z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1714/18, z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4632/21, z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21).

W każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym należy wykazać, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Z przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. wynika zatem, że motywy pracodawcy ww. zakresie, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powodu zdarzeń związanych z wykonywaniem przez radnego mandatu. Motywy, jakimi kierowała się rada, powinny wynikać z uzasadnienia uchwały. Uchwała rady gminy w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być bowiem podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę, jak również winna ona być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, jak również mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy.

W wyroku z 7 czerwca 2018 r. (II OSK 923/18) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawa rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy w takim zakresie, w jakim jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie spełnia ww. wymagań.

Z pisma Straży Miejskiej w Lubaniu z 14 stycznia 2022 r. wynika, że jako przyczynę odwołania radnego wskazano naruszanie podstawowych obowiązków pracowniczych, a w tym obowiązków pracownika samorządowego, gdyż (jak podano) w trakcie trwania umowy o pracę, w dniu 23 grudnia 2021 r. radny dopuścił się naruszenia ochrony danych osobowych polegających na wykonaniu prywatnym telefonem komórkowym zdjęć dokumentów służbowych zgromadzonych w Książce wydarzeń za okres od 29 września 2020 r. do 20 stycznia 2021 r. oraz Teczce do podpisu, w której znajduje się dokumentacja oczekująca na dekretację, notatki służbowe strażników – zawierające dane osobowe klientów podmiotu publicznego w postaci nazwisk i imion, adresów zamieszkania lub pobytów, numerów telefonów, numerów tablic samochodowych, marek samochodów, próśb o interwencję. Naruszenie ochrony danych osobowych zostało 3 stycznia 2022 r. zgłoszone do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w Warszawie. Jednakże w treści zaskarżonej uchwały, Rada Miasta Lubań tak de facto ograniczyła się do przywołania znacznej części treści wniosku z 14 stycznia 2022 r., bez dokonania własnej analizy przedstawionego stanu faktycznego, zmierzającej do ustalenia, czy podane przez pracodawcę przyczyny rozwiązania stosunku pracy z radnym są związane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego, czy też nie. Rada, podejmując zaskarżoną uchwałę nie ustosunkowała się bowiem do wskazanych w piśmie Komendanta Straży Miejskiej okoliczności stanowiących podstawę wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym i nie wykazała, aby zachodziły podstawy do udzielenia radnemu szczególnej ochrony, wynikającej z art. 25 ust. 2 u.s.g. Innymi słowy Rada nie wykazała, aby pomiędzy naruszeniem obowiązków pracowniczych przez K. J. (zatrudnionego na stanowisku Strażnika Straży Miejskiej), a jego zadaniami związanymi z wykonywaniem mandatu radnego, istniał związek przyczynowo – skutkowy, umożliwiający Radzie odmowę wyrażenia zgodny na rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g.

Rada wskazała natomiast, że w jej ocenie "zarzuty wobec radnego tj. ciężkiego naruszenie obowiązków pracowniczych, w tym obowiązków pracownika samorządowego poprzez naruszenie ochrony danych osobowych nie znajdują potwierdzenia w zakwalifikowaniu tego czynu do rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w zw. z 43 § 1 u.p.s.". Podczas gdy Rada nie jest władna do rozstrzygania sporów z zakresu prawa pracy i do oceny (pod tym kątem) okoliczności uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy (do czego w zasadzie zmierza powyższe stwierdzenie Rady Miasta Lubań). Są to bowiem kompetencje sądu pracy, przed którym to radny, jak każdy inny pracownik, może wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione.

Do kompetencji Rady należała natomiast ocena, czy podane przyczyny rozwiązania z radnym stosunku pracy są związane (czy też nie są związane) z wykonywaniem przez niego mandatu radnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4632/21, z 26 września 2018 r., sygn. II OSK 2196/17, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16), której to w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zabrakło. Za taką ocenę nie może bowiem, zdaniem Sądu, uchodzić stwierdzenie Rady, że odniosła się ona "do sukcesów zawodowych radnego na stanowisku Strażnika Straży Miejskiej w Lubaniu, uznając, iż przedstawione Radzie uzasadnienie do uchwały oparte o wniosek pracodawcy nie potwierdza przedstawionych przez niego zarzutów"

W świetle przedstawionych okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona uchwała, została podjęta z istotnym naruszeniem art. 25 ust. 2 u.s.g.

Końcowo podkreślenia wymaga, że kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 p.p.s.a. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta przebiega na trzech płaszczyznach: oceny zgodności rozstrzygnięcia lub działania z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury, respektowania reguł kompetencji. Dlatego też, ocenie Sądu przy badaniu zaskarżonej uchwały – dokonanej wg. powyższych zasad – nie mogły podlegać (i nie podlegały) okoliczności wskazane przez radnego na rozprawie, a związane z istniejącym konfliktem (i jego przyczyną) pomiędzy nim, a stroną skarżącą.

Odnosząc się natomiast do wniosków strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów (podniesionych w skardze i na rozprawie) wskazać należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku uchwały (ostatecznej decyzji), nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po jej wydaniu (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2100/16, LEX nr 2358606), a do takich właśnie zdarzeń (późniejszych), odnosiły się przedłożone Sądowi dokumenty. Dlatego, też Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a - uznając materiał dowodowy za wystarczający, a przedstawione dokumenty za dowody, które nie były niezbędne do stwierdzenia istotnych okoliczności w sprawie - oddalił wnioski dowodowe. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w protokole rozprawy.

Z tych względów i na podstawie art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 2 u.s.g. Sąd stwierdził niezgodność zaskarżonej uchwały z prawem (pkt I sentencji). Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji).