VI SA/Wa 215/13 - Postanowienie

Data orzeczenia	2013-03-28	
Data wpływu	2013-01-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Urszula Wilk /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 61 par. 3 i 5.; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Uzasadnienie
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej – skarżący M. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przy czym skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie wskazanej przez niego przesłanki. Dodatkowo w piśmie z dnia 25 marca 2013 r. skarżący podtrzymał przedmiotowy wniosek, jednocześnie jednak nie przedstawił w nim żadnych okoliczności na poparcie twierdzenia o zaistnieniu przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wymaga interwencji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).

Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por.

postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy,

stwierdzić należy, że skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie stanowi o wykonaniu tego obowiązku - gołosłowne twierdzenie skarżącego o niebezpieczeństwie wyrządzenia jego osobie (przez wykonanie skarżonej decyzji) znacznej szkody, która to decyzja, jak skarżący podkreślał, może przecież zostać uchylona przez Sąd lub przepisy na których podstawie została ona wydana mogą zostać uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.