Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły sędzia WSA Elżbieta Granatowska Protokolant: referent stażysta Nikola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na zarządzenie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 czerwca 2025 r. nr 928/2025 w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

K. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na zarządzenie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 17 czerwca 2025 r. nr 928/2025 w sprawie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora W. Centrum Kultury.

Skarżący wyjaśnił, że 23 stycznia 2025 r. Prezydent m.st. Warszawy wydał zarządzenie nr 99/2025, w którym został ogłoszony konkurs na stanowisko dyrektora W. Centrum Kultury w W.. Skarżący zgłosił swoją kandydaturę i został zakwalifikowany do dalszego etapu. Komisja konkursowa przeprowadziła rozmowy z kandydatami oraz głosowanie. Z protokołu jej obrad wynika, że skarżący uzyskał największą liczbę głosów członków komisji. Wbrew Regulaminowi konkursu Przewodniczący Komisji zarządził głosowanie przeciwko skarżącego i podjął samowolnie decyzję o nierozstrzygnięciu konkursu. Prezydent m.st. Warszawy mimo wniosku skarżącego o uznanie go za wyłonionego na kandydata na dyrektora W. Centrum Kultury, a także złamania przez Przewodniczącego Regulaminu Konkursu oraz ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, pozostawił ww. wniosek bez odpowiedzi. W ocenie skarżącego, nie została podjęta żadna formalna uchwała stwierdzająca nierozstrzygnięcie konkursu, ani nie wydano przez Prezydenta m.st. Warszawy zarządzenia unieważniającego lub kończącego poprzednie postępowanie.

Tymczasem 17 czerwca 2025 r. wydano zarządzenie nr 928/2025 ogłaszające nowy konkurs – co w ocenie skarżącego narusza jego prawa wynikające z poprzedniego konkursu, który nie został prawidłowo zakończony. Wydanie nowego zarządzenia konkursowego w sytuacji, gdy poprzednia procedura nie została prawidłowo zakończona, zagraża jego interesom prawnym jako osoby, która uzyskała najwyższe poparcie komisji konkursowej. Ogłoszenie nowego konkursu może prowadzić do powołania innej osoby na stanowisko dyrektora, co w razie uwzględnienia niniejszej skargi spowoduje trudne do odwrócenia skutki organizacyjne i prawne. W ocenie skarżącego, zaskarżone zarządzenie narusza zasadę praworządności i transparentności procedur administracyjnych, pozbawia skarżącego możliwości objęcia stanowiska, do którego został de facto wyłoniony oraz narusza jego interes prawny jako kandydata rekomendowanego do powołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że ogłoszenie nowego konkursu było podyktowane brakiem wyboru kandydata w konkursie ogłoszonym 23 stycznia 2025 r.

Organ wyjaśnił, że do pierwszego konkursu zgłosiło się trzech kandydatów. Komisja konkursowa obradowała 15 kwietnia 2025 r. oraz 19 maja 2025 r. Podczas I posiedzenia prace Komisji konkursowej polegały na sprawdzeniu, czy oferty zostały złożone w terminie oraz czy kandydaci spełniają kryteria formalne, a także inne wskazane w ogłoszeniu konkursowym wymagania. Jak wynika z protokołu obrad, Komisja konkursowa zakwalifikowała do II etapu wszystkie 3 kandydatury. Podczas II posiedzenia Komisja konkursowa przeprowadziła rozmowy z kandydatami. Po przeprowadzeniu tych rozmów przystąpiono do dyskusji na temat przedstawionych przez kandydatów programów realizacji zadań w zakresie funkcjonowania i rozwoju placówki. Odbyło się jedno głosowanie nad każdym z trzech kandydatów - "Kto jest "ZA", kto jest "PRZECIW". Żaden z kandydatów nie uzyskał zwykłej większości głosów (w tym przypadku 4). Jeden kandydat uzyskał 3 głosy "ZA" na 7 członków komisji obecnych podczas II posiedzenia Komisji konkursowej. Pozostałych dwóch kandydatów uzyskało 0 głosów "ZA" i 7 głosów "PRZECIW". Z protokołu Komisji konkursowej wynika, że po zakończeniu głosowania jej Przewodniczący, po podsumowaniu wyników głosowania, zdecydował, że postępowanie konkursowe pozostaje nierozstrzygnięte, ponieważ żaden z kandydatów nie uzyskał zwykłej większości głosów (zgodnie z pkt 14 i 15 zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy nr 581/2025). Komisja konkursowa podjęła decyzję jednogłośnie, że powyższe wyniki postępowania zostaną przekazane przez Przewodniczącego Komisji konkursowej (zgodnie z pkt 19 Regulaminu) Prezydentowi m.st. Warszawy. Z protokołu Komisji konkursowej wynika, że skarżący uzyskał – tak jak pozostali kandydaci – 7 głosów, z tym, że jako jedyny otrzymał 3 głosy "ZA" oraz 4 głosy "PRZECIW". Skarżący nie uzyskał jednak zwykłej większości głosów "ZA", która zgodnie z postanowieniami Regulaminu jest niezbędna, aby wygrać konkurs. Organ dodał, że w świetle pkt 15 regulaminu ,Jeżeli pierwsze głosowanie nie wyłoni kandydata na dyrektora WCK, a oferty, co najmniej dwóch uczestników konkursu spełniły warunki określone w ogłoszeniu o konkursie, przeprowadza się drugie głosowanie. Dotyczy ono dwóch uczestników konkursu, którzy uzyskali najwięcej głosów, a jeżeli według powyższej zasady nie można wyłonić dwóch uczestników konkursu, wszystkich uczestników konkursu, którzy uzyskali dwie największe liczby głosów. Komisja ma prawo głosować trzykrotnie". Z protokołu Komisji konkursowej wynika jasno, że nikt z jej członków trakcie jej prac nie kwestionował sposobu głosowania, ani sposobu jej pracy. Oznacza to, że drugie i trzecie głosowanie powinno się odbyć w przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej kandydatów takiej samej liczby zwykłej większości głosów Komisji konkursowej. W tym przypadku nie było takiej sytuacji. W głosowaniach nad każdym z 3 kandydatów oddano po 7 głosów, czyli dokładnie tyle ilu było członków Komisji konkursowej – zgodnie z pkt 10 Regulaminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153; dalej: u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skarga na zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego w myśl przytoczonego uregulowania nie jest actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonego aktu z prawem i odwoływanie się do interesu społecznego lub interesu publicznego. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, tj. opartą na konkretnym przepisie prawa, (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków.

W doktrynie i judykaturze istnieje ugruntowane stanowisko dotyczące cech jakie powinien posiadać interes prawny. Przyjmuje się, że powinien być osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny, a ponadto powinien być oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego. Należy przyjąć, że interes prawny powinien być bezpośredni, a więc wynikać wprost z norm prawa powszechnie obowiązującego. Pojęcie interesu prawnego uosabia potencjalną możność nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień, które muszą wynikać z powszechnie obowiązującego prawa i których adresatem może być wyłącznie osoba określona (wskazana) przez to prawo (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod redakcją R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck, wyd. 2).

Podkreślenia przy tym wymaga, że wykazanie istnienia związku pomiędzy zaskarżonym aktem, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego należy przede wszystkim do tego ostatniego podmiotu. Musi on wykazać, że zaskarżony akt jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), np. nakłada obowiązki, bądź pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Podkreślenia wymaga, że prócz ustalenia naruszenia interesu prawnego skarżącego, konieczne jest wykazanie, że naruszenie tego interesu prawnego jest powiązane z nieprzestrzeganiem norm prawa powszechnie obowiązującego. Tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., II OSK 457/16).

W związku z tym Sąd uwzględnił, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane w warunkach art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87), który przewiduje, że kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 2. Wspomniany ust. 2 tego przepisu przewiduje, że w samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu. Jak natomiast wynika z treści rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie wykazu samorządowych instytucji kultury, w których wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu (Dz. U. poz. 1298), W. Centrum Kultury nie zostało zaliczone do grona instytucji, w których wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje (obligatoryjnie) w drodze konkursu.

To zaś oznacza, że konkurs ogłoszony zaskarżonym zarządzeniem miał charakter fakultatywny. Organizator instytucji kultury – w tym przypadku Prezydent m.st. Warszawy – nie miał prawnego obowiązku wyłaniania kandydata na dyrektora ww. placówki w drodze konkursu. Do konkursu fakultatywnego nie stosuje się przepisów art. 16 ust. 2-13 ww. ustawy ani też przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 12 kwietnia 2019 r. w sprawie konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury (Dz. U. z 2025 r. poz. 1281). Ze wspomnianych przepisów wynika bowiem, że w art. 16 ust. 2-13 ww. ustawy oraz aktach wykonawczych wydanych na ich podstawie uregulowano wyłącznie postępowanie konkursowe z art. 16 ust. 2 ustawy, tj. postępowanie w instytucjach kultury ujętych w wykazie samorządowych instytucji kultury, w których wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu.

Podsumowując, zaskarżone zarządzenie ogłaszało konkurs na stanowisko dyrektorskie, który miał charakter fakultatywny. Żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie określa organu, który ogłasza taki konkurs ani też przesłanek jego ogłoszenia. Wobec tego żaden podmiot – w tym skarżący – nie może domagać się ogłoszenia lub nieogłaszania takiego konkursu w oparciu o normę prawa powszechnie obowiązującego.

Uwzględniając, że jedynym kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej jest legalność, tj. zgodność danej formy działalności (np. zarządzenia) z adekwatną normą prawną, Sąd stwierdził brak jakiejkolwiek normy prawnej, z której mógłby wynikać interes prawny skarżącego, a którą zaskarżony akt mógłby naruszać w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Skoro bowiem konkurs ma charakter fakultatywny, to brak jest jakiegokolwiek przepisu ustawy albo rozporządzenia, który gwarantowałby kandydatowi wyłonionemu w poprzednim konkursie zatrudnienie na stanowisku dyrektorskim – względnie – gwarantowałby, że organizator instytucji kultury nie ogłosi kolejnego konkursu. Sąd zaznacza, że rozważania w tym zakresie czyni w sposób abstrakcyjny, nie przesądzając, czy skarżący został skutecznie wyłoniony na stanowisko dyrektorskie w konkursie prowadzonym na skutek zarządzenia z 23 stycznia 2025 r. Brak jest bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który regulowałby przebieg takiego konkursu.

W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. Interes prawny ani uprawnienie wnoszącego skargę na zaskarżony akt nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, tj. art. 101 ust. 1 u.s.g. Z tego względu zwrócono skarżącemu cały uiszczony wpis od skargi, o czym orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na zakończenie Sąd zaznacza, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie oznacza, że przebieg konkursu ogłoszonego zarządzeniem z 23 stycznia 2025 r. był prawidłowy. Sąd w tym zakresie się nie wypowiedział w ogóle w tym postępowaniu. Trzeba wyjaśnić, że kontrola działalności administracji publicznej dokonywana jest przez sąd administracyjny w precyzyjnie określonych sytuacjach, wymienionych w szczególności w art. 3 p.p.s.a. To zaś oznacza, że w pozostałych sytuacjach skarżącemu może przysługiwać ochrona sądowa przed sądem powszechnym, zgodnie z art. 177 w zw. z art. 45 Konstytucji RP.