Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w P. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz [...] z siedzibą w P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] nakazał A. Sp. z o.o. (dalej także jako "Spółka") likwidację [...] z siedzibą w [...]. Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] stycznia 2020 r.

Pismem z dnia 17 lutego 2020 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], działając na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "k.p.a."), wystąpiła do Ministra z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r. Przywołanej decyzji strona zarzuciła, że została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu. Podniosła, że o decyzji wydanej w dniu [...] listopada 2019 r. dowiedziała się w dniu 11 lutego 2020 r. Natomiast, zawiadomienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2019 r., informujące o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nakazania likwidacji [...] z siedzibą w [...] nie zostało stronie doręczone, zaś żadne awizo, dotyczące tej przesyłki nie zostało pozostawione przez pracownika operatora pocztowego w pocztowej skrzynce oddawczej. Tym samym, w ocenie strony, nie została ona powiadomiona o nieodebranej korespondencji.

Jako dowód powyższych twierdzeń Spółka wskazała świadków m.in. P. J., który pełni funkcję menedżera [...] Centrum Wspierania Inwestycji Sp. z o.o., będącej właścicielem budynku. Ponadto, założyciel uczelni złożył skargę na czynności operatora pocztowego, dotyczące doręczania pism i przesyłek na wspólny adres spółki oraz uczelni, na dowód czego Spółka przedstawiła pismo z dnia 16 lutego 2020 r., skierowane do Urzędu Pocztowego nr [...] w [...]. Dodała, że podobne problemy spotykały korespondencję kierowaną do uczelni, na ten sam adres co adres założyciela uczelni. Spółka wskazała, że o pismach z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, przykładowo o planowanej kontroli, uczelnia dowiedziała się z poczty elektronicznej.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] listopada 2019 r.

Następnie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 150 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], nakazującej A. Sp. z o.o. likwidację [...] z siedzibą w [...] wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia.

Minister stwierdził po analizie wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., że wspomniany wniosek spełnia wymagania formalne, tj. pochodzi od strony, został wniesiony w terminie oraz został oparty na podstawie wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego Minister wydał postanowienie z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego - znak: [...], nakazującą A. Sp. z o.o. likwidację [...] z siedzibą w [...], w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Organ powołując się na art. 149 § 2 k.p.a. wskazał, że postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podał jednak, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wobec tego organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego.

Tym samym Minister stwierdził, że nadzwyczajna instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, nie może być wykorzystana do ponownej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu tzw. zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone podstawą prawną wymienioną w art. 145 k.p.a.

We wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. Spółka wskazała na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Minister wyjaśnił, że przez udział strony w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział w całym ciągu czynności procesowych. Strona nie będzie brać udziału w postępowaniu zarówno wówczas, gdy nie brała udziału w postępowaniu jako takim, jak i wówczas, gdy nie brała udziału w czynnościach istotnych dla postępowania. Przy czym Minister zauważył, że chodzi tu o sytuację, w której strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Organ podkreślił, że przesłanka winy podlega udowodnieniu.

Minister stanął na stanowisku, że w kwestionowanym postępowaniu, zapewnił stronie możliwość aktywnego uczestniczenia. W pierwszej kolejności powołał się na prawidłowo ustalony adres strony, tj. ul. [...] w [...], i na ten adres wysłał kolejno zawiadomienie z dnia [...] września 2019 r. o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania z aktami sprawy, a także decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. Podkreślił, że przedmiotowy adres został ustalony w oparciu o dane zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym, którym w myśl art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1500, z późń. zm.), przysługuje domniemanie prawdziwości. Ponadto Spółka nie kwestionowała, że jest to i był w dacie prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji jej adres.

Podał, że aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo musza zostać łącznie spełnione przesłanki określone w art 44 k.p.a. Pierwszą z nich jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 45 k.p.a. Drugą z przesłanek jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo też w urzędzie właściwej gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta), upoważnioną osobę lub organ. Trzecią przesłanką jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, odpowiednio w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Czwartą przesłanką jest, w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wskazać trzeba, że skuteczność doręczenia dokonanego w omawianym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata

o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Osoba doręczająca powinna w treści takiego zawiadomienia poinformować o pozostawieniu pisma procesowego do odbioru, wskazać miejsce, w którym pismo może być odebrane; wskazać, że pismo może być odebrane w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a.

Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że [...] września 2019 r. nadana została - na adres założyciela uczelni: tj. ul. [...] w [...] - przesyłka zawierająca zawiadomienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nakazania A. sp. z o.o. likwidacji [...] z siedzibą w [...]. Przesyłka zwrócona została do nadawcy. Z adnotacji na kopercie wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...], a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Operator pocztowy dwukrotnie awizował przesyłkę, w dniu 16 i 24 września 2019 r. Następnie w sprawie została wydana decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...], nakazująca A. sp. z o.o. likwidację [...] z siedzibą w [...]. Omawiana decyzja została nadana przez nadawcę w dniu 3 grudnia 2019 r. Przesyłka ta również została zwrócona do nadawcy. Z adnotacji na kopercie wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...], a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Operator pocztowy dwukrotnie awizował przesyłkę, w dniu 9 i 17 grudnia 2019 r.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokonał oceny zwrotnych potwierdzeń

odbioru ww. przesyłek, znajdujących się w aktach sprawy i uznał, że dokumenty te zostały opatrzone podpisem doręczyciela, a także zawierają wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tych czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy. Fakt dwukrotnego awizowania przesyłek zawierających zawiadomienie o wszczęciu postępowania i decyzji, skierowanych na adres założyciela, dawał zatem podstawę do uznania, że zostały one w trybie fikcji doręczenia skutecznie doręczone A. Sp. z o.o. szczególne znaczenie dowodowe zwrotnego potwierdzenia odbioru, w którym wskazano daty obu awizacji poświadczone podpisem pracownika operatora pocztowego. Zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzone w przepisanej przez prawo formie przez uprawniony do tego podmiot stanowi dowód tego, co zostało na nim urzędowo poświadczone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może zostać obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, przeciwdowody muszą być zdecydowanie przekonujące, a obalenie domniemania doręczenia nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenia strony, czy też jej sąsiadów w zakresie złego funkcjonowania doręczyciela, tj. Poczty Polskiej.

Analizując dowody złożone przez stronę w rozpoznawanej sprawie, Minister uznać, że strona nie przedstawiła wiarygodnych okoliczności mogących podważyć skuteczność doręczenia zstępczego. Co prawda strona załączyła do wniosku o wznowienie postępowania pismo z dnia 16 lutego 2020 r. zatytułowane "skarga", skierowane do Urzędu Pocztowego nr [...] w [...]. Z treści pisma wynika, że założyciel kwestionuje doręczanie korespondencji pod adres spółki, w szczególności w okresie sierpień-wrzesień 2019 r. Niemniej jednak, strona nie przedstawiła odpowiedzi Poczty Polskiej na ww. pismo. W szczególności brak jest informacji, z których wynika, że ewentualne postępowanie reklamacyjne zostało zakończone. Wobec powyższego, złożone do akt sprawy pismo z dnia 16 lutego 2020 r. – w ocenie Ministra - nie pozwala na obalenie domniemania doręczenia przesyłek zawierających zawiadomienie o wszczęciu postępowania i decyzji. A. jako podmiot profesjonalny jest zobowiązana do zorganizowania swojego funkcjonowania w taki sposób, aby nieobecność pracowników w miejscu wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, nie powodowała zakłóceń w zakresie bieżącej wymiany informacji pomiędzy spółką, a poszczególnymi organami administracji publicznej, w tym Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. A zatem do spółki należy dopilnowanie, aby korespondencja kierowana do niej była odbierana w sposób skuteczny i nie można odpowiedzialności za uchybienie temu obowiązkowi przerzucać na organ administracji.

Rozpatrując wnioski o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków wymienionych przez stronę, tj. P .J. oraz Pani J. J., organ zauważył, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jednakże dla obalenia domniemania skuteczności doręczania przesyłki nie wystarcza przedstawienie oświadczenia sąsiada, czy też właściciela wynajmowanego lokalu. Dodał, że przesłuchanie świadka jest środkiem dowodowym o charakterze uzupełniającym (pomocniczym) i w okolicznościach niniejszej sprawy mógłby jedynie potwierdzić prawdziwość złożonych do akt sprawy oświadczeń strony oraz jej pełnomocnika. Oświadczenia te nie mają charakteru dokumentów urzędowych i nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Przesłuchania takie prowadziłyby jedynie do przedłużenia postępowania i nie przyczyniłyby się do jego zakończenia. Z przedstawionych powyżej względów kopie pism V. sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz [...] sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nie podważają skuteczności doręczenia zastępczego złożonego do akt sprawy.

W odniesieniu do zgłoszonego przez pełnomocnika strony w dniu 16 czerwca 2020 r. żądania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, Minister wskazał, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin art. 89 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do podniesionego przez stronę twierdzenia, zgodnie z którym, organ mógł wysłać zawiadomienie o wszczęciu postępowania na wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym adres email założyciela uczelni, Minister zauważył, że zgodnie z art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie zaś do art. 391 § 1 kpa doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. W art. 391 § 1a k.p.a. przewidziano, że organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw indywidualnych załatwianych przez ten organ. W niniejszym postępowaniu wymagania określone w art. 391 § 1 k.p.a. oraz w art. 391 § 1a k.p.a. nie zostały spełnione, co oznaczało, że organ zobligowany był doręczać korespondencję za pokwitowaniem przez operatora pocztowego.

W konsekwencji, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego uznał, że spółka nie

przedstawiła wiarygodnego dowodu, który mógłby obalić prawdziwość informacji zawartych na kopertach oraz zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek adresowanych do niego, znajdujących się w aktach sprawy.

A. Sp. z o. o. pismem z dnia 6 sierpnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2020 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

• naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez brak ustalenia okoliczności związanych z doręczeniem zastępczym pisma informującego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] września 2019 r. informującego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nakazania likwidacji [...] z siedzibą w [...].

• art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodu przesłuchania świadków: Pani J. J. oraz administratora budynku.

W uzasadnieniu skargi Spółka oświadczyła, że w budynku, w którym mieści się jej siedziba nie ma skrzynek pocztowych, zaś strona złożyła reklamację dotyczącą doręczenia przedmiotowej korespondencji na którą otrzymała odpowiedź, w której Urząd Pocztowy nr. [...] w [...] nie stwierdził żadnych nieprawidłowości i reklamacji nie uznał. W przypadku nieuznania reklamacji dotyczącej awizowanej przesyłki przez operatora pocztowego trudno uznać, iż strona ma zamkniętą inicjatywę dowodową w zakresie braku skuteczności doręczenia zastępczego, biorąc powyższe pod uwagę strona wystąpiła z wnioskiem o powołanie świadków na okoliczność faktu iż w budynku nie ma skrzynek pocztowych i dochodzi często do zaniedbań ze strony Poczty Polskiej w doręczaniu przesyłek. W rozstrzygnięciu sprawy organ nie dokonał należytego wyjaśnienia, nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie dotyczącym doręczenia zastępczego przedmiotowej korespondencji. Jednocześnie powołał się wybiórczo na orzecznictwo sądowe nie uwzględniając okoliczności konkretnej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ przeprowadził postępowanie z poszanowaniem regulacji zawartych w przepisach art.7 i 77 § 1 K.p.a.

Na wyżej postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Organ nie wyjaśnił bowiem skutecznie, kluczowej dla sprawy kwestii tego, czy strona skarżąca, istotnie ze swojej winy nie odebrała przesyłki zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego likwidacji szkoły wyższej i decyzji z [...] listopada 2019r. nakazującej jej likwidację.

Organ prowadząc niniejsze postępowanie ustalił jedynie to, że na kopertach zwrotnych, zawierających w/w przesyłki, doręczyciel dokonał adnotacji, o pozostawieniu awiza w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Nadto organ przywołał twierdzenie skarżącego, iż w siedzibie spółki brak jest oddawczych skrzynek pocztowych.

Pomimo tego, że powyższe oświadczenia – doręczyciela i spółki – wzajemnie się wykluczają, gdyż ewentualny brak oddawczej skrzynki pocztowej uniemożliwiałby pozostawienie w niej awiza, organ nie poczynił żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia przedmiotowych rozbieżności. W szczególności nie ustalił tego, czy w siedzibie spółki znajduje się oddawcza skrzynka pocztowa przypisana dla skarżącego podmiotu. Nie ustalił więc podstawowej dla niniejszej sprawy kwestii tego, czy w sposób skuteczny i prawnie wiążący zostało dokonane zastępcze doręczenie spornej korespondencji.

Mało tego, organ nie wyjaśniając w/w kwestii, uniemożliwił także skarżącej wyjaśnienia materii sposobu dokonywania doręczeń w siedzibie spółki i w efekcie uniemożliwił stronie obalenia domniemania prawdziwości oświadczenia złożonego przez doręczyciela. Nie uwzględnił bowiem wniosku skarżącej, o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków, którzy mieli m.in. wyjaśnić materię nieistnienia oddawczych skrzynek pocztowych. Oddalając powyższy wniosek dowodowy powołał się zaś właśnie na wspomniane wyżej domniemanie.

Przywołane działanie organu świadczy niezbicie o tym, ze uchybił on nie tylko normie art.75 § 1 i 76 § 3 K.p.a., ale także uchybił obowiązkowi wyjaśnienia prawdy obiektywnej. W ocenie tut. Sądu uchybienia te, niewątpliwie w sposób istotny rzutują na wydaną decyzję.

Za okoliczność pozostającą bez wpływu na powyższą konkluzję należało zaś uznać podnoszoną przez organ okoliczność, że skarżący nie dołączył do wniosku o wznowienie postępowania, dokumentu informującego o sposobie rozpatrzenia reklamacji spółki przez pocztę. Prowadzenie postępowania reklamacyjnego przez operatora pocztowego nie zwalniało bowiem organu z obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, a zwłaszcza z obowiązku usunięcia ustalonych sprzeczności faktycznych. Nadto należy mieć na względzie to, że wspomniana reklamacja nie wyjaśniłaby tego, czy w siedzibie spółki znajduje się przyporządkowana skarżącej oddawcza skrzynka pocztowa.

Co się tyczy uwag organu o charakterze ogólnym, sformułowanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż spółka prawa handlowego winna zorganizować swoje funkcjonowanie w taki sposób, aby nieobecność pracowników w miejscu ujawnionym w KRS jako siedziba podmiotu, nie zakłócała wymiany korespondencji między spółką a podmiotami administracji publicznej, to tut. Sąd – co do zasady zgadza się z nimi. Uwagi te nie prowadzą jednak do usunięcia uchybień procesowych, jakich dopuścił się organ. Nadto należy pamiętać także o tym, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest umocowany prawnie do tego, aby oceniać prawdziwość danych (np. co do adresu siedziby spółki) ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jeśli organ powziąłby zaś jakieś wątpliwości w tym zakresie, to winien powiadomić o nich właściwy miejscowo Sąd rejestrowy, do którego wyłącznych prerogatyw należy czuwanie nad zgodnością wpisów dokonywanych w KRS ze stanem rzeczywistym.

Na marginesie niejako dodać także należało, iż sentencja skarżonej decyzji, może budzić wątpliwości co do tego, jaka decyzja była przedmiotem oceny organu w niniejszym postępowaniu. Wskazana w sentencji skarżonej decyzji data badanego rozstrzygnięcia o nr.[...] – tj. [...] listopada 2020r. – różni się od daty widniejącej na decyzji opatrzonej w/w numerem. Wielce prawdopodobnym jest, iż organ oznaczając powyższą datę popełnił oczywistą omyłkę pisarską. W aktach administracyjnych próżno jednak szukać postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej. Sentencja decyzji, nie może zaś budzić żadnych wątpliwości co do tego, co jest jej przedmiotem. Stąd również przedmiotowa rozbieżność co do daty badanej przez organ decyzji, przemawiała za koniecznością eliminacji skarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art.200 P.p.s.a.