Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 212/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia

11 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 212/19 odrzucił skargę kasacyjną P.P. w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 10 marca 2020 r. P.P. (skarżący), reprezentowany przez r. pr. A. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2019 r. oddalającego w całości skargę P.P. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 marca

2020 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej poprzez: a) podpisanie skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie oryginalnie podpisanego egzemplarza skargi kasacyjnej; 2) nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego; 3) złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub do sporządzenia i wniesienia skargi.

Zarządzeniem z dnia 18 marca 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi kasacyjnej w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 kwietnia 2020 r., zaś w dniu 22 kwietnia 2020 r. skarżący przedłożył Sądowi stosowane pełnomocnictwo i uiścił wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, zaś w dniu 27 kwietnia pełnomocnik przedłożył 2 egzemplarze skargi kasacyjnej oryginalnie podpisanych przez pełnomocnika.

Mając na uwadze powyższe, Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie termin przewidziany na uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie w dniu 21 kwietnia 2020 r. Tymczasem pełnomocnik dopiero w dniu 22 kwietnia 2020 r. uiścił wymagany wpis oraz przedłożył wymagane pełnomocnictwo, zaś w dniu 27 kwietnia 2020 r. – dwa, oryginalnie podpisane egzemplarze skargi kasacyjnej, przekraczając tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Uzasadniało to, zdaniem Sądu, odrzucenie skargi kasacyjnej w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 58 § 3 i art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a.").

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. P., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na rzekome nieuzupełnienie jej braków w terminie, w sytuacji, gdy terminy te nie biegły.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Zgodnie z obowiązującym w dniu orzekania przez Sąd I instancji art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568, dalej "ustawa o zwalczaniu COVID-19"), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został dodany do ww. ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433) i obowiązywał od 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem z 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 490). Stan epidemii ogłoszono zaś w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491).

Wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów o którym mowa w art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 "ustawy o zwalczaniu COVID-19" oznacza, że terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie biegną w okresie trwania powyższego stanu. Terminy te rozpoczynają swój bieg dopiero od dnia uchylenia powyższego stanu. Zawieszenie natomiast biegu terminów dotyczy tych terminów, które rozpoczęły swój bieg przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Od tego dnia ulegają one zawieszeniu i biegną dalej od dnia ustania przyczyny powodującej ich zawieszenie. Wstrzymanie rozpoczęcia bądź zawieszenie biegu terminów w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uniemożliwia jednak podejmowania czynności przez sąd administracyjny, jednakże wstrzymuje bądź zawiesza terminy na wykonanie nałożonych przez sąd obowiązków.

W niniejszej sprawie wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 kwietnia 2020 r. (zpo – k. 55), a zatem już po ogłoszeniu stanu epidemii, który jak wyżej wskazano, został wprowadzony w dniu 20 marca 2020 r. W związku z tym na mocy art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 "ustawy o zwalczaniu COVID-19" określony w p.p.s.a. 7-dniowy termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi kasacyjnej (art. 220 § 1 p.p.s.a.) oraz braków formalnych (art. 49 § 1 p.p.s.a.) w rozpoznawanym przypadku nie rozpoczął biegu. Oznacza to, że w wyznaczonym terminie skarżący kasacyjnie nie miał obowiązku czynić zadość wezwaniom Sądu. Brak było zatem podstaw do odrzucenia przez Sąd Wojewódzki skargi kasacyjnej z omawianych przyczyn.

Tym samym należy uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 178 p.p.s.a. zw. z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 "ustawy o zwalczaniu COVID-19".

Dodatkowo, mając na uwadze, iż skarżący kasacyjnie uiścił wpis od skargi kasacyjnej i uzupełnił jej braki formalne, zaś czynności tych dokonał w okresie obowiązywania art. 15 zzs "ustawy o zwalczaniu COVID-19"( przepis ten został w całości uchylony z dniem 16 maja 2020 r. na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2; Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przyjąć należy, iż czynności te były skuteczne (dokonane bez uchybienia terminu procesowego). Przepis art. 15 zzs ust. 7 ustawy stanowił bowiem, że czynności dokonane w okresie o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1 są skuteczne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.