II SA/Kr 531/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-09-19	
Data wpływu	2019-05-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Agnieszka Nawara-Dubiel
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Jacek Bursa /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Sygn. powiązane	II OSK 1827/20	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	oddalono skargi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skarg: J. I. , M. M. oraz M. S. na uchwałę Nr CIX/2890/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony- Wschód". skargi oddala.	
Uzasadnienie
Rada Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566) w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r. poz. 774, 1688), podjęła w dniu 12 września 2018 r. uchwałę Nr CIX/2890/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony - Wschód". W uchwale stwierdzono, że przedmiotowy plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Uchwała obejmuje ustalenia planu zawarte w treści uchwały, stanowiącej tekst planu oraz w części graficznej planu, którą stanowi rysunek planu w skali 1:1000, będący załącznikiem Nr 1 do uchwały; została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 1 października 2018 r. poz. 6485.

Na ww. uchwałę wniesione zostały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi J. I., M. S. i M. M..

J. I. i M. S. zarzucili naruszenie:

1) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i urbanistycznych, jak również walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności,

2) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust, 1 oraz art, 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem,

3) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyznaczenie linii zabudowy na terenie oznaczonym MN.8 (cz. dz. [...] z przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinna wolnostojącą i wyłączenie znacznej części działki z jakiejkolwiek zabudowy) i US.3 (dz. [...] z przeznaczeniem na teren sportu i rekreacji) w sposób dowolny i z przekroczeniem władztwa planistycznego tj bez oparcia na warunkach miejscowych i w sposób wyłączający z zagospodarowania znaczną część działki skarżącego, jak również brak wyszczególnienia wymogów w zakresie określania linii zabudowy za pomocą stosownych parametrów i wskaźników w części tekstowej planu miejscowego;

4) art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r,, Nr 16, póz. 93 z późn. zm.). poprzez nieuprawnione ograniczenie skarżących w możliwości korzystania z należących do nich nieruchomości,

5) art. 31 ust. 3 w zw. z art, 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjne prawo własności nieruchomości,

6) art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, poprzez wprowadzenie na terenie objętym planem zakazu wykonywania instalacji na paliwa stałe.

W uzasadnieniu podkreślono, iż działki znajdują się w obszarze intensywnie rozwijającej się zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co także oddaje założenia obowiązującego studium. Zgodnie z ustaleniami Studium, podstawową funkcją terenów oznaczonych symbolem MNW jest zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności realizowana jako zabudowa budynkami wielorodzinnymi o gabarytach zabudowy jednorodzinnej, realizowana jako domy mieszkalne z wydzielonymi ponad dwoma lokalami mieszkalnymi, wille miejskie; oraz zabudowa jednorodzinna (MN); wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie. Funkcję dopuszczalną stanowią natomiast usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, »sługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. W ogólnych zasadach kształtowania zabudowy w planach miejscowych Studium głosi, że wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wielkości 50 % powierzchni wydzielonego terenu, co powoduje formalną zgodność kwestionowanych zapisów planu ze Studium. Jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi również odzwierciedlać zasady ogólne planowania i zagospodarowania przestrzennego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przede wszystkim zasadę ładu przestrzennego, a obowiązek zachowania ładu przestrzennego w zakresie urbanistyki na obszarze objętym zapisami planu miejscowego obciąża organ uchwałodawczy gminy. Natomiast zapisy planu miejscowego przeznaczające część terenu MNW pod tereny sportu i rekreacji o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę obiektami sportu i rekreacji pomimo, iż formalnie pozostają w zgodzie z zapisami studium to zupełnie nie uwzględniają ładu przestrzennego, albowiem w wyniku wydzielenia obszaru US.3 o powierzchni i w miejscu otoczonym faktycznie w całości przez zabudowę wielorodzinną tworzą duży obszar całkowicie oderwany od kontekstu urbanistycznego całej okolicy. Obszary przeznaczone wyłącznie na obiekty sportu powinny być w planie zlokalizowane na terenach UM i U, a nie na obszarze MNW. Przeznaczenie znacznego terenu w postaci działek nr [...], [...] i [...] (które składają się na teren US.3), należących wyłącznie do osób prywatnych, jedynie na obiekty sportu i rekreacji prowadzi bowiem do sytuacji, iż zostali bardzo mocno ograniczeni w prawie zagospodarowania ich działek (a nawet pozbawieni takiej możliwości ze względu na brak jakiejkolwiek opłacalności takiej inwestycji). Stanowi to niedopuszczalne ograniczenie prawa własności niemieszczące się w granicach interesu publicznego. Gmina może wprawdzie samodzielnie kształtować politykę przestrzenną, niemniej tryb realizowania tej polityki nie są już od gminy zależne. Gmina wykonując władztwo planistyczne ma zatem obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważyć interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględnić aspekt racjonalnego działania i proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Wszystkie wyżej wymienione winny być rozpatrywane łącznie a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana poprzez pryzmat ogólnych założeń miejscowego planu, jak i poprzedzającego studium (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 roku, II SA/Bk 46/06). Rada gminy uchwalając plan miejscowy może zatem ingerować w wykonywanie prawa własności, lecz tylko przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji przy czym tylko istotna ingerencja, która w znaczny sposób ogranicza wykonywanie uprawnień właścicielskich, a ponadto jest nieuzasadniona przez organy planistycznego stanowi o przekroczeniu granic tego władztwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 roku, sygn. akt II OSK 331/17, LEX nr 57). W niniejszej sprawie natomiast organ uchwałodawczy zasady proporcjonalności nie zastosował, ograniczając bez jakiejkolwiek racjonalnie uzasadnionej przyczyny w sposób znaczny wykonywanie uprawnień właścicielskich. Organ przekroczył tym samym granice uznania administracyjnego, nie przedstawiając wymaganego prawem stosownego uzasadnienia takiego zapisu. Powoduje to także, iż dochodzi do nieuzasadnionego naruszenia zasady równości właścicieli sąsiednich nieruchomości, tj. do ich uprzywilejowania innych, co w sposób wyraźny przekłada się na znaczną różnicę wartości sąsiednich w stosunku do nieruchomości skarżących. Równocześnie rozwiązania nie uwzględniają nie tylko interesów prywatnych właścicieli nieruchomości lecz także interesu społecznego, gdyż stworzenie dodatkowych terenów przeznaczonych pod zabudowę pozwoliłoby na dalszy rozwój miasta, umożliwiając znacznej liczbie osób zaspokojenie potrzeb oraz nie odzwierciedlają ogromnego potencjału tego terenu, w szczególności w zakresie wykorzystania na cele zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Podobnie rzecz ma się z przeznaczeniem jedynie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinna oraz znacznej powierzchni działki [...] na teren zieleni urządzonej. Nadto przebieg wyznaczonej na działce nieprzekraczalnej linii zabudowy został poprowadzony dowolnie i z przekroczeniem władztwa planistycznego, tj. bez oparcia w istniejących warunkach miejscowych (zwłaszcza od strony wschodniej nieruchomości) oraz w sposób wyłączający z część działki (ponad 1/3 powierzchni). Nieprzekraczalna linia zabudowy ingeruje we własność Skarżącego z całkowitym pominięciem stosowania opisywanej wyżej zasady. Ochronne względy (ochrona przed zabudowa, odległość od jezdni) wedle utrwalonej linii administracyjnych przemawiają za koniecznością zachowania wymogu określenia linii zabudowy wzdłuż granic danego obszaru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia (roku, sygn. akt II SA/Sz 447/18, LEX nr 2563773). Z kolei w przedmiotowym stanie faktycznym przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy nie jest uzasadniony wymienionymi wyżej względami i sprawia wrażenie dowolności. Nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona przede wszystkim od południowej i wschodniej strony działki, tj. w miejscu przylegającym od obszaru określonego w planie KDW.26, tj. obszaru drogi wewnętrznej, która nie stanowi drogi publicznej. Nie istniał więc wymóg jej wyznaczenia, zwłaszcza, że nie występują na tym obszarze szczególne przesłanki natury kompozycyjnej, które by to uzasadniały. Poza wskazaniem linii zabudowy organ nie dokonał w części tekstowej planu miejscowego wyszczególnienia wymogów w zakresie zabudowy za pomocą stosownych parametrów i wskaźników. Naruszono art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, gdyż zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, takie ograniczenia może wprowadzić Sejmik Województwa, a nie Rada Gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania.

Z kolei M. M. zarzuciła naruszenie:

- art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sprzeczność cz. graficznej z tekstową w zakresie dz. Nr [...] z ustaleniami studium,

- art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż zapewnienie możliwości radnym zapoznania się z projektem i załącznikami w terminie poprzedzającym pierwsze czytanie projektu planu wypełnia ustawowy obowiązek, kiedy nie spełnia przesłanki rozpatrzenia uwag do planu, co stanowi naruszenie zasad procedowania prowadząc do stwierdzenia nieważności uchwały;

- art. 1 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art, 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP i art. 140 kc poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, przeznaczonej w skarżonym planie pod teren sportu i rekreacji oraz teren dróg wewnętrznych.

W uzasadnieniu podkreślono niezgodność ze studium, lakoniczne wskazanie na zgodność z funkcją dopuszczalną, brak rozpatrzenia każdej z uwag oddzielnie, lecz głosowanie zbiorcze poprzez dołączenie listy uwag do załącznika do uchwały.

Skarżony organ w odpowiedzi wniósł o oddalenie skarg, a w uzasadnieniu tego wniosku podał szczegółowo, iż plan miejscowy jest zgodny z zapisami studium. Co do działki nr [...] północno-zachodnia część działki: ZP.3 - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, poludniowo-wschodnia część działki: MN.8 - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną. Jak wynika z porównania treści powyższych aktów planistycznych, przeznaczenie w planie miejscowym jest całkowicie zgodne z kierunkami zagospodarowania określonymi w Studium. Inne przeznaczenie, zwłaszcza terenu ZP.3, naruszałoby jedną z podstawowych zasad sporządzania planu miejscowego, jaką jest zachowanie zgodności ze studium. Nawet w obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta - uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. nieruchomość skarżącego znajdowała się w: Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej ZP 173 (strefy polityki przestrzennej nr: 6, 8, 15, 19), Obszarze Mieszkaniowym M2 269 (strefy polityki przestrzennej nr: 9, 11, 17. 19).

Z kolei co do działki nr [...] zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały, nieruchomość skarżącego (o powierzchni 2308 m2) znajduje się w: - terenach sportu i rekreacji, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę obiektami sportu i rekreacji oznaczonych na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem US.3 (o powierzchni ok 1659 m2), - terenach dróg wewnętrznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi wewnętrzne oznaczonych na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem KDW.26 (o powierzchni ok 649 m2). W świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa o planowaniu przestrzennym lub u.p.z.p.) projekt planu sporządza się zgodnie z zapisami studium, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Tak więc podstawowym uwarunkowaniem prawnym przy sporządzaniu planu jest zachowanie jego zgodności ze studium. Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (zmienionego uchwałą Nr 0X11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 roku) -dalej Studium lub dokument Studium, nieruchomość skarżącego znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 26. Dla terenu obejmującego ww. nieruchomość został określony kierunek zagospodarowania pod Teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności oznaczony na rysunku Studium symbolem MNW z funkcją dopuszczalną usługi inwestycji celu publicznego, w tym usługi sportu i rekreacji.

Nadto zabudowa na wskazanych w skardze działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] jest lub została zrealizowana niezgodnie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego ze Studium, w oparciu o wydane przed uchwaleniem planu decyzje o warunkach zabudowy i decyzje o pozwoleniu na budowę, wskazane działki są położone w wyznaczonych w studium terenach - Tereny zieleni urządzonej. Podobnie wszystkie budynki usytuowane terenach oznaczonych w planie jako MWi.1, MWi.2, MWi.3, ZP.2. z kolei przywołana zabudowa wielorodzinna istniejąca na działkach nr [...], [...], [...] jest położona na skarpie, powyżej działki [...], która leży w dolinie potoku [...]. Tak istotne różnice w położeniu obu terenów miały wpływ na ich inne przeznaczenie i określenie innych wskaźników urbanistycznych. Jedną z podstawowych zasad w planowaniu przestrzennym, wynikającą także z zasad zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska przyrodniczego, jest maksymalna ochrona dolin przed zabudową, zwłaszcza tą intensywną. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, że teren MN.8 ustanowiony na działce [...] tworzy klin pomiędzy zabudową wielorodzinną. Teren ten, położony jest pomiędzy istniejącą zabudową wielorodzinną zlokalizowaną na skarpie (teren MWi.9) oraz zielenią urządzoną w dolinie potoku [...]. Zabudowa wielorodzinna jest dodatkowo oddzielona od terenu MN.8 zieloną skarpą. Ponadto, teren MN.8 stanowi przestrzennie kontynuację terenu MN.7 z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą przy ul. K. . Przeznaczenie działki [...] na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, stanowiło także - wobec bardzo licznych wniosków i mieszkańców o niedopuszczanie w ogóle zabudowy w tym rejonie wyważenie interesów publicznego i prywatnych, pozostające w zgodzie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium. Nie jest uzasadnione stanowisko, iż przyjęte rozwiązania nie uwzględni interesu społecznego, który według skarżącego polega na przeznaczeniu kolejnych terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Interesem społecznym, wielokrotnie podkreślanym przez mieszkańców na spotkaniach organizowanych w ramach procedury sporządzania planu i dodatkowych poświęconych konsultowaniu wstępnego projektu planu, było ograniczenie zabudowy na całym obszarze a zwłaszcza na terenie położonych w rejonie ul. R. .

Nie jest prawidłowe także twierdzenie, że teren US.3 ustanowiony na działce [...] tworzy duży obszar całkowicie oderwany od kontekstu urbanistycznego całej okolicy, jest wręcz przeciwnie. Teren ten stanowi element przejścia pomiędzy intensywną zabudową wielorodzinną zlokalizowaną na skarpie (teren MWi.9) a zielenią urządzoną w potoku [...] (ZP.3). Przeznaczenie oraz ustalone wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu US.3 umożliwiają ochronę najcenniejszych a możliwych jeszcze do uratowania elementów kompozycyjnych obszaru tj. doliny potoku oraz wglądu w tę dolinę ze szczytu istniejącej skarpy.

Podnoszony przez skarżącego brak możliwości lokalizowania miejsc parkingowych na terenie ZP.3 nie jest nieuzasadnionym ograniczeniem prawa własności. Wynika on bezpośrednio z kierunków zagospodarowani przestrzennego określonych w studium, gdzie powierzchnia biologicznej czynna dla terenów zieleni urządzonej (ZU) została określona na minimum 90%, co uniemożliwia faktycznie lokalizowanie miejsc parkingowych. Wyznaczona na rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy na działce [...] została oparta na istniejących na tym terenie warunkach miejscowych. Na przedłużeniu ciągu pieszego na działce nr [...] (pomiędzy budynkami przy ul. K. nr [...] i [...]) znajduje się otwarcie widokowe na dolinę [...] i dalej na rozległe tereny na północy. Są to przesłanki natury kompozycyjnej, które w planie znalazły wyraz w pozostawieniu wolnej od zabudowy przestrzeni na przedłużeniu otwarcia widokowego. Mając na uwadze fakt, iż w związku z położeniem działki w dolinie, w wyznaczonej Studium strefie kształtowania systemu przyrodniczego (gdzie powierzchnia biologicznie czynna winna wynosić min. 50%), uznano, że poprowadzenie w ten sposób linii zabudowy nie spowoduje dodatkowych (ponad wynikające ze studium) ograniczeń w możliwej do uzyskania powierzchni zabudowy a pozwoli wykorzystać i ochronić istniejące walory kompozycyjne. Dodatkowo oddalenie linii zabudowy od strony południowej wynikało z zapewnienia odpowiedniego odstępu od ciągu pieszego KDX.3.

W zakresie zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa własności organ podał, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie.

W zakresie art. 96 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - przepis ten nie odnosi się zasad planistycznych, lecz kwestii eksploatacji instalacji.

Co do dodatkowych kwestii podniesionych przez skarżącą M. M. (kwestia zgodności ze studium działki nr [...] pokrywała się w/w argumentacją dotyczącą działki nr [...]) organ podał, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygają, że przedmiotem prac rady gminy są tylko nieuwzględnione przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta uwagi złożone do projektu planu miejscowego. Wskazuje na to redakcja art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nakłada na organ wykonawczy gminy obowiązek przedstawienia radzie gminy do uchwalenia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Natomiast rada gminy uchwala plan miejscowy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag. W niniejszej sprawie sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, gdyż skarżąca podnosiła jedynie kwestię niezgodności zapisów planu co do jej działki ze studium co było przedmiotem rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie rady w tym przedmiocie zapadło i miało charakter merytoryczny, towarzyszyła mu ocena zasadności uwagi. Uzasadnienie nieuwzględnionej uwagi wskazuje, że przyjęte ustalenia planistyczne w projekcie planu jest zgodne ze Studium oraz mają na celu ochronę strefy kształtowania systemu przyrodniczego oraz w obszarze wymiany powietrza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W świetle akt planistycznych oraz twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę tok formalnoprawny podjęcia zaskarżonej uchwały przedstawia się następująco: 1) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu – 24 października 2014 r.; 2) termin składania wniosków do planu – do 17 listopada 2014 r.; 3) rozpatrzenie wniosków do planu – Zarządzenie Nr 977/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 kwietnia 2017 r.; 3) przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych – 28 kwietnia i 12 maja 2017 r. oraz ponownie – 21 lipca 2017 r. 4) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – 6 października 2017 r.; 5) wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od 16 października do 14 listopada 2017 r. 6) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu – 19 października 2017 r.; 7) termin składania uwag dotyczących wyłożonego projektu planu – do 28 listopada 2017 r.; 8) rozpatrzenie uwag dotyczących wyłożonego projektu planu – Zarządzenie Nr 3558/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2017 r.; 9) przekazanie projektu planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych – 12 lutego 2018 r.; 10) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – 13 kwietnia 2018 r.; 11) ponowne wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od 24 kwietnia do 25 maja 2018 r.; 12) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonym projekcie planu – 9 maja 2018 r.; 13) termin składania uwag dotyczących ponownie wyłożonego projektu planu – do 8 czerwca 2018 r.; 14) rozpatrzenie uwag dotyczących ponownie wyłożonego projektu planu – Zarządzenie Nr 1634/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 czerwca 2018 r.; 15) przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu – Zarządzenie Nr 1859/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 lipca 2018 r.; 16) przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Zarządzenie Nr 1860/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 lipca 2018 r.; 17) uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – 29 sierpnia 2018 r. – pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Rada podjęła uchwałę Nr CVIII/2846/18; 18) uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – 12 września 2018 r. – drugie czytanie projektu uchwały – Rada podjęła uchwałę Nr CIX/2890/18 w sprawie uchwalenia planu; 19) ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 1 października 2018 r. poz. 6485.

Analiza toku formalnoprawnego podjęcia zaskarżonej uchwały, a także jej samej – w rozważanym teraz aspekcie – prowadzi do konkluzji o braku istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej mogących mieć wpływ na interes prawny skarżących, w tym kontekście wyrokiem z dnia 25 marca 2019r. WSA w Krakowie oddalił skargę w sprawie prowadzonej pod sygn. II SA/Kr 22/19, stwierdzając dochowanie prawidłowej procedury. W zakresie zarzutu braku rozpatrzenia każdej z uwag oddzielnie, lecz głosowania zbiorczo poprzez dołączenie listy uwag do załącznika do uchwały, sąd podziela stanowisko, iż rozpatrzenie uwag może nastąpić w głosowaniu nad jednym projektem uchwały zawierającym listę nieuwzględnionych uwag (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14, wyrok z dnia 20 stycznia 2017 r. II OSK 1093/15). Powyższy sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Rozstrzygnięcie rady w przedmiocie zgłoszonych uwag, o których stanowi art. 20 ust. 1 u.p.z.p., ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 czerwca 2017 r., II SA/Kr 1524/16). Załącznik Nr 2 do uchwały Nr CIX/2890/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r., stanowi rozstrzygniecie przez Radę Miasta Krakowa o sposobie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu. Lista nieuwzględnionych uwag do projektu planu, została przekazana przez Prezydenta Miasta Krakowa, poprzez wydane zarządzenie, które znajduje się wraz z załącznikiem w dokumentacji planistycznej. Z dokumentacji planistycznej wynika, iż skarżąca uczestniczyła w procedurze planistycznej poprzez składanie dwukrotne uwag do projektu planu (por. zarządzenie Nr 3558/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony - Wschód" w Krakowie oraz uwag i pism wniesionych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu tego planu, a także zarządzenie Nr 1634/2018 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 czerwca 2018 r. w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony - Wschód" w Krakowie). Podczas wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu, które odbyło się w okresie od dnia16 października 2017 r. do 14 listopada 2017 r. (w ogłoszeniu i obwieszczeniach w tej sprawie określono termin do składania uwag do dnia 28 listopada 2017 r.), wpłynęła uwaga o treści: "Jako właściciel działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie, której dotyczy wykładany do publicznego wglądu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "PRĄDNIK CZERWONY - WSCHÓD", stwierdzam, że projekt ten w odniesieniu do niniejszej nieruchomości, narusza zapisy Studium i wnioskuje o przywrócenie w projekcie planu przeznaczenia działki nr [...], zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa t.j. tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności. Przeznaczenie w projekcie m.p.z.p. terenu, na którym położona jest działka nr [...] pod "zabudowę obiektami sportu i rekreacji" byłoby niezgodne z prawem, albowiem nie stanowiłoby kontynuacji przeznaczenia tego terenu określonego w Studium". Podniesiony przez skarżącą zarzut dotyczył zatem niezgodności projektu planu miejscowego z dokumentem Studium. W załączniku do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa Nr 3558/2017 z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uwag i pism wniesionych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu tego planu), wyjaśniono, nie uwzględniając uwagi, że zgodnie żart. 15 ust. 1 ustawy projekt planu winien być sporządzony zgodnie z zapisami Studium, gdyż ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Teren sportu i rekreacji US.3 został wyznaczony w ramach wskazanej w Studium funkcji dopuszczalnej, określonej dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności MNW jako m.in. "usługi sportu i rekreacji. Ponadto teren oznaczony symbolem US.3 według wytycznych kierunkowych Studium znajduje się w strefie kształtowania systemu przyrodniczego oraz w obszarze wymiany powietrza". Natomiast podczas wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu, które odbyło się w okresie od dnia 24 kwietnia 2018 r. do 25 maja 2018 r. (w ogłoszeniu i obwieszczeniach w tej sprawie określono termin do składania uwag do dnia 8 czerwca 2018 r.), wpłynęła uwaga o treści: "Wnoszę o zmianę przeznaczenia tej działki w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru z przeznaczenia pod zabudowę obiektami sportu i rekreacji, na zgodną z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Uchwala Nr XI1/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwała Nr 0X11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r., to jest z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz wielorodzinną niskiej intensywności. Przygotowywana zmiana, na skutek której zmienione zostanie przeznaczenie i obniżona wartość mojej nieruchomości, realizowane jest wyłącznie w celu zaspokojenia partykularnego, nieuzasadnionego społecznie ani innymi względami interesu prywatnego wnioskodawcy". Nie budzi zatem wątpliwości, iż treść powyższej uwagi, wskazuje na postulat zmiany ustaleń projektu planu na inne przeznaczenie wskazane w dokumencie Studium. Dlatego w załączniku do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1634/2018 z dnia 27 czerwca 2018 r. w sprawie rozpatrzenia uwag i pism złożonych do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania, wyjaśniono brak uwzględnienia uwagi poprzez wskazanie na art. 15 ust. 1 ustawy oraz iż teren sportu i rekreacji US.3 został wyznaczony w ramach wskazanej w Studium funkcji dopuszczalnej, określonej dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności MNW jako m.in. "usługi sportu i rekreacji". Ponadto teren oznaczony symbolem US.3 według wytycznych kierunkowych Studium znajduje się w strefie kształtowania systemu przyrodniczego oraz w obszarze wymiany powietrza". Z uwagi na to zarzut nierozpatrzenia uwag nie zasługuje na uwzględnienie, nadto uwagi te de facto dotyczą niezgodności ze studium.

Przechodząc zatem do oceny najistotniejszego zarzutu, tj. niezgodności postanowień planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej: "studium"), w całości należy podzielić stanowisko organu. W zakresie działki nr [...] plan przewiduje, iż północno-zachodnia część działki: ZP.3 - Tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki, południowo-wschodnia część działki: MN.8 - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną. Przeznaczenie w planie miejscowym jest całkowicie zgodne z kierunkami zagospodarowania określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (zmienionego uchwałą Nr 0X11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 roku), które określa, iż taką formę zagospodarowania – funkcja podstawowa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna niskiej intensywności – o gabarytach zabudowy jednorodzinnej, zaś funkcja dopuszczalna to usługi inwestycji celu publicznego w tym zieleń urządzona i nieurządzona w formie parków i skwerów, zieleńców, zieleni izolacyjnej itd. (Studium Tom III – Wytyczne dla planów miejscowych).

Z kolei co do działki nr [...] oraz [...] zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały, nieruchomość skarżących znajduje się w: - terenach sportu i rekreacji, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę obiektami sportu i rekreacji oznaczonych na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem US.3 oraz terenach dróg wewnętrznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi wewnętrzne oznaczonych na rysunku zaskarżonej uchwały symbolem KDW.26. Według zapisów obowiązującego Studium nieruchomości te znajdują się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 26. Dla terenu obejmującego ww. nieruchomości te został określony kierunek zagospodarowania pod Teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności oznaczony na rysunku Studium symbolem MNW z funkcją dopuszczalną usługi inwestycji celu publicznego, w tym usługi sportu i rekreacji. Nadto kwestionowane zapisy planu nie naruszają zasady, iż udział funkcji usługowej dla całego terenu o określonej funkcji (MNW) nie może przekroczyć 20 % co zostało w kontrolowanej sprawie zachowane (Studium Tom III – Wytyczne dla planów miejscowych). Zatem wskaźnik funkcji dopuszczanej został zachowany.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty, dotyczące nadużycia władztwa planistycznego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż choć prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z nieruchomości, to prawo to nie daje właścicielowi pełnej władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji prawa własności jest bowiem możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego, który definiuje treść tego prawa. W myśl art. 140 Kodeksu cywilnego, a przede wszystkim art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art 3 ust. 1, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane doktrynalnie jako "władztwo planistyczne". Jest to wyłączna kompetencja rady gminy i żaden inny podmiot nie może jej realizować. Z kolei art. 6 ust. 1 stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tegoż artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Syntetyczne zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie, a naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Funkcja planowania przestrzennego polega m.in. właśnie na wyważaniu wszystkich wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując na tej płaszczyźnie oceny postanowień planu, nie można zaaprobować stanowiska strony skarżącej, że w przedmiotowym wypadku organ nadużył władztwa planistycznego. Jak wyżej wskazano prawo własności wywodzone z ustawy zasadniczej oraz przepisów prawa cywilnego nie podlega bezwzględnej i bezwarunkowej ochronie. W określonych ustawami przypadkach prawo takie może doznawać ograniczeń, o ile jednak nie godzi to w istotę tego prawa. Jedną z takich ustaw jest właśnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która daje organom gminy władztwo planistyczne, pozwalające na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. rada gminy może ustalać w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego również takie przeznaczenie terenów, które nie odpowiada ich właścicielom, przy czym jednak przeznaczenie takie nie może być dowolne, ale oparte na racjonalnych przesłankach, wynikających zwłaszcza z art. 1 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2015 r. II SA/Kr 402/15, CBOSA). Prawo własności też do tych przesłanek należy, ale lokuje się ono pośród wielu innych wartości wpisujących się w interes publiczny. "O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i będą pozbawione uzasadnienia merytorycznego" (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2015 r., II OSK 2233/13, CBOSA). Zdaniem Sądu, kwestionowane ustalenia zaskarżonego planu nie mają takich znamion, przeciwnie, zostały ukształtowane po rozważeniu interesu indywidulanego i publicznego; nie naruszają zasady proporcjonalności, zasady równości wobec prawa ani nie stanowią przypadku bezprawnej, nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności.

Z jednej strony podkreślić należy, że poszczególne kryteria wymienione w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. należy, oceniać całościowo oraz zgodnie z zasadą proporcjonalności, mając za cel realizację zasady kształtowania polityki przestrzennej, ocenianej przez pryzmat ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, jako podstawę tych działań. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 9-10 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. potrzeby interesu publicznego, a w myśl art. 7 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zadania te obejmują sprawy m.in.: zieleni gminnej i zadrzewień (pkt 12). Zatem posiadane przez Gminę władztwo planistyczne, w treści zaskarżonej uchwały zostało odzwierciedlone m. in. poprzez realizację zadań publicznych z dążeniem do uwzględnienia przy wykonywaniu tych zadań publicznych opartego na racjonalnym wyważeniu prawa ogółu mieszkańców oraz prawa interesu jednostki. Uwzględniając powyższe należy wskazać, że rozwiązanie to jest jak najbardziej pożądane i uzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego.

Z drugiej strony należy podkreślić, że przyjęte rozwiązania w istotnym stopniu uwzględniają także słuszny interes strony skarżącej, wynikający z jej praw do nieruchomości objętych planem. Na tej płaszczyźnie należy wziąć pod uwagę, że skarżącym przysługuje prawo własności spornych terenów objętych planem. Tereny zaplanowane pod ogólnie ujmując cele związane z interesem publicznym, stanowią jedynie część niektórych działek. W tym zakresie niektórzy skarżący mogą na części swoich terenów realizować cele związane z zabudową budynkami jednorodzinnymi. Jedną z podstawowych zasad w planowaniu przestrzennym, wynikającą także z zasad zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska przyrodniczego, jest maksymalna ochrona dolin przed zabudową, zwłaszcza tą intensywną. Nie narusza zasady proporcjonalności w ramach władztwa planistycznego rozstrzygnięcie o ograniczeniu zabudowy czy wprowadzenia linii zabudowy co do terenu położonego pomiędzy istniejącą zabudową wielorodzinną zlokalizowaną na skarpie (teren MWi.9) oraz zielenią urządzoną w dolinie potoku [...]. Zabudowa wielorodzinna jest dodatkowo oddzielona od terenu MN.8 zieloną skarpą. Ponadto, teren MN.8 stanowi przestrzennie kontynuację terenu MN.7 z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą przy ul. K. . Przeznaczenie działki [...] na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, stanowiło także - wobec bardzo licznych wniosków i mieszkańców o niedopuszczanie w ogóle zabudowy w tym rejonie wyważenie interesów publicznego i prywatnych, pozostające w zgodzie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium. Nie jest uzasadnione stanowisko, iż przyjęte rozwiązania nie uwzględni interesu społecznego, który według skarżącego polega na przeznaczeniu kolejnych terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Interesem społecznym, z racji dużego zagęszczenia zabudowy, było ograniczenie zabudowy na terenie położonych w rejonie ul. R. . Istotne jest bowiem także, iż zabudowa na wskazanych w skardze działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] jest lub została zrealizowana niezgodnie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego ze Studium, w oparciu o wydane przed uchwaleniem planu decyzje o warunkach zabudowy i decyzje o pozwoleniu na budowę, wskazane działki są położone w wyznaczonych w studium terenach - Tereny zieleni urządzonej. Podobnie dotyczy to budynków usytuowanych na terenach oznaczonych w planie jako MWi.1, MWi.2, MWi.3, ZP.2. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, iż teren US.3 ustanowiony na działce [...] tworzy duży obszar całkowicie oderwany od kontekstu urbanistycznego całej okolicy. Jak wyżej wskazano zasadnie przyjęto, iż teren ten stanowi element przejścia pomiędzy intensywną zabudową wielorodzinną zlokalizowaną na skarpie (teren MWi.9) a zielenią urządzoną w potoku [...] (ZP.3). Przeznaczenie oraz ustalone wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu US.3 umożliwiają ochronę najcenniejszych a możliwych jeszcze do uratowania elementów kompozycyjnych obszaru tj. doliny potoku oraz wglądu w tę dolinę ze szczytu istniejącej skarpy. Tak istotne różnice w położeniu obu terenów miały wpływ na ich inne przeznaczenie i określenie innych wskaźników urbanistycznych. Z kolei przywołana zabudowa wielorodzinna istniejąca na działkach nr [...], [...], [...] jest położona na skarpie, powyżej działki [...], która leży w dolinie potoku [...]. Z uwagi na to stanowisko skarżących co do naruszenia zasady proporcjonalności w ramach władztwa planistycznego jest jedynie ich subiektywną oceną.

Podnoszony w skardze brak możliwości lokalizowania miejsc parkingowych na terenie ZP.3 nie jest nieuzasadnionym ograniczeniem prawa własności. Wynika on bezpośrednio z kierunków zagospodarowani przestrzennego określonych w studium, gdzie powierzchnia biologicznej czynna dla terenów zieleni urządzonej (ZU) została określona na minimum 90%, co uniemożliwia faktycznie lokalizowanie miejsc parkingowych. Wyznaczona na rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy na działce [...] została oparta na istniejących na tym terenie warunkach miejscowych. Na przedłużeniu ciągu pieszego na działce nr [...] (pomiędzy budynkami przy ul. K. nr [...] i [...]) znajduje się otwarcie widokowe na dolinę [...] i dalej na rozległe tereny na północy. Są to przesłanki natury kompozycyjnej, które w planie znalazły wyraz w pozostawieniu wolnej od zabudowy przestrzeni na przedłużeniu otwarcia widokowego. W związku z położeniem działki w dolinie, w wyznaczonej Studium strefie kształtowania systemu przyrodniczego (gdzie powierzchnia biologicznie czynna winna wynosić min. 50%), zasadnie uznano, że poprowadzenie w ten sposób linii zabudowy nie spowoduje dodatkowych (ponad wynikające ze studium) ograniczeń w możliwej do uzyskania powierzchni zabudowy a pozwoli wykorzystać i ochronić istniejące walory kompozycyjne. Dodatkowo oddalenie linii zabudowy od strony południowej wynikało z zapewnienia odpowiedniego odstępu od ciągu pieszego KDX.3.

W zakresie zarzutu dotyczącego § 13 ust. 5 pkt. 3 zaskarżonego planu, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni i realny. W orzecznictwie wyrażane jest bowiem stanowisko, że skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podmiot występujący do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę rady gminy musi wykazać, że uchwała ta narusza jego interes prawny, który wynika z prawa materialnego. Nie chodzi przy tym o każde naruszenie prawa, które skarżący odbiera czy kwalifikuje jako uchybienie jego interesowi prawnemu, ale o takie, które ma charakter bezpośredni, obiektywny, zindywidualizowany i realny, a zatem gdy naruszony interes prawny ma oparcie w przepisie prawa materialnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest bowiem w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, a w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Z tych też przyczyn brak podstaw do uwzględnienia zarzutu skarg, co do § 13 ust. 5 pkt. 3. W tym zakresie skarżący nie wykazali bowiem, że postanowienia te bezpośrednio i realnie naruszają ich interes prawny.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.