Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 06 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego oddala skargę w całości.

IV SA/Po 474/20

Uzasadnienie

A. Ś. wniósł zażalenie na postanowienie Burmistrza Gminy M. G. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] o ponownym zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej, polegającej na budowie budynku inwentarskiego — tuczarni trzody chlewnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o maksymalnej obsadzie 140 DJP w zabudowie zagrodowej na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym M. , gmina M. G..

Powyższemu postanowieniu zarzucił, iż nosi ono znamiona dowolności w zakresie stosowania normy z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym wniósł o jego uchylenie. W jego ocenie postanowienie to całkowicie ignoruje stanowisko SKO w P., wyrażone w jego postanowieniu, uchylającym postanowienie o zawieszeniu postępowania poprzednio wydane w tej sprawie przez Burmistrza Gminy M. G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] lutego 2020r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w dniu [...] listopada 2019r. Burmistrz Miasta i Gminy w M. G. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku A. S. o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.

A. S. w przepisanym terminie wniósł na nie zażalenie wnosząc o jego uchylenie.

Organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 62 u.p.z.p. nie określa w sposób wyraźny podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Z treści art. 62 ust. 1 u.p.z.p. można wywnioskować jednak, iż przeszkodą wstrzymującą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie podjęcie i prowadzenie prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mającym objąć obszar, na którym ma być realizowana inwestycja, dla której ustalenie lokalizacji jest przedmiotem postępowania. Zatem organ prowadzący postępowanie, na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zawiesi je w przypadkach, gdy poweźmie wiadomość o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, bądź gdy wniosek o wydanie warunków zabudowy uruchamiający, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., postępowanie administracyjne, został doręczony organowi w trakcie prowadzonej już procedury sporządzania planu. Jak wynika z treści przepisu postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Oznacza to, że w niniejszym przypadku zawieszenie postępowania należy liczyć od dnia złożenia wniosku przez żalącego się, tj. od [...] czerwca 2019r., a skoro tak to zawieszenie postępowania w tej sprawie nastąpiło do dnia [...] marca 2020r.

Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy daje organowi prowadzącemu to postępowanie podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu (art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają prawo stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. wyrok NSA z dn. 08 czerwca 2017r. II OSK 2685/15).

Bezsporne w tej sprawie jest to, że w dniu [...] października 2019r. Rada Miejska w M. G. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu M. i T. , obejmującego działkę będącą przedmiotem wniosku.

W ocenie organu odwoławczego wskazane wyżej okoliczności są wystarczające do uznania występowania przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, z czego skorzystał w sposób prawidłowy, organ pierwszej instancji - por. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 09 maja 2018r. II SA/Po 6/18.

Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. Ś. wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Burmistrza Gminy M. G. utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem SKO;

- rozpatrzenie niniejszej skargi na rozprawie;

- orzeczenie o kosztach w tym i o kosztach zastępstwa procesowego

Skarżący zarzucił, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w warunkach nadużycia normy z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. polegającego na nieuwzględnieniu ograniczeń istniejących dla stosowania tej normy.

Skarżący wyjaśnił, że po uprzednim uzyskaniu od Burmistrza Gminy M. G. decyzji środowiskowej, wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W dniu [...] października 2019 r. Burmistrz Gminy M. G. po raz pierwszy wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia, SKO w P. uchyliło ww. postanowienie oraz nakazało podjęcie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Jednakże w dniu [...] listopada 2019 r. Burmistrz Gminy M. G. po raz drugi wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W związku z powyższym w dniu [...] grudnia 2019 r. skarżący po raz kolejny wniósł zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

W międzyczasie, a dokładnie w dniu [...] października 2019 r., Rada Miejska Gminy M. G. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru M. i T. , obejmującego nieruchomość będącą przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Skarżący wskazał, że nie do zaakceptowania jest twierdzenie SKO, że okoliczności wskazane przez organ, że : 1) obowiązywanie normy z art. 62 ust 1 u.p.z.p., 2) ziszczenie się przesłanki określonej w tej normie, a sprowadzającej się do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz 3) ustawowe wyposażenie gmin we władztwo planistyczne, stanowiły przesłanki wystarczające do zawieszania postępowań administracyjnych w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Kolegium, analizując konstrukcję prawną zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, nie dostrzegło tego, że jest ona oparta na założeniu, że zawieszenie postępowania ma nie tylko umożliwić "dokończenie prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", ale nadto doprowadzić do tego, by losy inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zostały rozstrzygnięte zgodnie z dopiero co "wywołanym" - poprzez podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego - ale jeszcze nie uchwalonym, nie ogłoszonym i nie wprowadzonym w życie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. miałoby służyć temu, by plan miejscowy, który nie został jeszcze uchwalony, ani ogłoszony, ani wprowadzony w życie, miałby znaleźć zastosowanie nie tylko do zdarzeń zaistniałych po jego wejściu w życie, ale także: interwencyjnie - do postępowania, które zawisło przed jego wejściem w życie, ale także przed jego ogłoszeniem w dzienniku urzędowym, a nawet przed jego uchwaleniem.

Literalne dopuszczenie przez ustawodawcę takiego stosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p. stwarza ryzyko naruszenia przez organy stosujące ten przepis norm-zasad zakodowanych art. 2 Konstytucji RP. a w szczególności takich norm-zasad, jak: zasada ochrony interesów w toku, zasada niepodważania zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasada pacta sunt servanda oraz zasada niestosowania nowego prawa do zdarzeń, które zaczęły się zanim nowe prawo zostało ustanowione i dalej pozostają w toku. Skarżący podkreślił, że przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. bezwzględnie musi być zarówno interpretowany, jak i stosowany zgodnie z normatywną treścią art. 2 Konstytucji RP, a więc w szczególności z uwzględnieniem treści przywołanych wyżej norm-zasad składowych zasady państwa prawnego, a więc z uwzględnieniem tych zasad.

Wychodząc z powyższego założenia zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., którego celem jest umożliwienie dokończenia prac nad planem miejscowym, albo zgoła umożliwienie uchwalenia planu miejscowego od początku jest dopuszczalne o tyle, o ile jest do pogodzenia z przywoływanymi wyżej normami-zasadami, będącymi zasadami składowymi konstytucyjnej zasady państwa prawnego. Tego wymaga nadrzędny charakter norm konstytucyjnych względem wszystkich innych norm wchodzących w skład systemu obowiązującego prawa (art. 8 ust. 1 Konstytucji RP).

Z powyższych konstatacji skargi wynika, że okoliczności ustalone i wskazane przez SKO są zaledwie okolicznościami koniecznymi do zawieszenia — na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. - postępowania w sprawie warunków zabudowy; nie są natomiast warunkami wystarczającymi. Do zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest bowiem ponadto ustalenie, czy zawieszenie takiego postępowania, które ma doprowadzić do tego, by w postępowaniu tym zastosowane zostało nowe prawo w postaci planu miejscowego, które nie obowiązywało w momencie wszczęcia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, da się pogodzić z przywoływanymi wyżej normami-zasadami będącymi zasadami składowymi zasady państwa prawnego

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, żadna z konstytucyjnych zasad nie ma charakteru absolutnego. Przeciwnie zasady te, ze względu na inne zasady i wartości konstytucyjne, mogą doznawać różnych ograniczeń. Warunkiem jednak jest, aby ograniczenia takie znalazły swe oparcie w innych zasadach albo wartościach konstytucyjnych.

Stanowisko SKO wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnia powyższych konstytucyjnych uwarunkowań. Dlatego twierdzenie SKO, że stwierdzone przez zaskarżony organ okoliczności mają stanowić przesłanki wystarczające do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, jest nie do zaakceptowania. W świetle powyższych uwarunkowań konstytucyjnych nie do zaakceptowania jest także twierdzenie SKO, jakoby obowiązujące prawo nie stawiało żadnych dodatkowych wymagań poza tymi, które zostały expressis verbis wymienione w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Bezsporna okoliczność wyposażenia organów gmin we władztwo planistyczne nie może być rozumiana, jako okoliczność zwalniająca te organy od obowiązku respektowania i stosowania norm-zasad zakodowanych w art. 2 Konstytucji RP. Wszak norma z art. 4 u.p.z.p., która jest źródłem wspomnianego przysługującego organom gmin władztwa planistycznego, jest normą prawną niższego rzędu, niż normy-zasady zakodowane w art. 2 Konstytucji RP.

Marginalnie dodano, że zawarte w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uprawnienie do zawieszania postępowań w sprawie ustalania warunków zabudowy ma charakter nie tylko fakultatywny, ale jednocześnie uznaniowy. A to oznacza, że uzasadnieniu takich rozstrzygnięć judykatura stawia szczególne wymagania. Korzystanie z tego rodzaju upoważnień nie może się odbywać na tej zasadzie, że skoro ustawodawca ustanowił upoważnienie do zawieszania postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, to organ lokalizacyjny postanawia z upoważnienia tego skorzystać.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że sprawa była przedmiotem dwukrotnego postępowania przed organami administracji publicznej. Za pierwszym razem Kolegium wskazało na błędy, jakimi było obarczone kwestionowane wówczas postanowienie. Obecnie, po przeprowadzeniu kolejnego postępowania organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż organ pierwszej instancji mógł, z urzędu, zawiesić postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku A. Ś.. Zastosował tu w istocie przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który wskazuje, że przeszkodą wstrzymującą postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest przystąpienie i prowadzenie prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mającym objąć obszar, na którym ma być realizowana inwestycja.

Organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko w tym przedmiocie uwzględniając jednocześnie m.in. treść wyroku WSA w Poznaniu z dnia 09 maja 2018r. o sygn. II SA/Po 6/18. Ubocznie wskazano, iż możliwość zawieszenia postępowania w tej sprawie ustała z dniem 27 marca 2020r., po tym okresie organ pierwszej instancji może podjąć postępowanie w celu rozstrzygnięcia wniosku inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm, zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że niniejsza sprawa na podstawie art.119 pkt 3 p.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w dacie wydania wyroku taki tryb dodatkowo był dodatkowo uzasadniony sytuacją epidemiologiczną w kraju i względami bezpieczeństwa.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy M. G. z dnia [...] listopada 2019 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej, polegającej na budowie budynku inwentarskiego — tuczarni trzody chlewnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o maksymalnej obsadzie 140 DJP w zabudowie zagrodowej na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym M. , gmina M. G..

Niespornym jest, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy skarżący wniósł w dniu [...] czerwca 2019 r., a Rada Gminy M. G. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego m.p.z.p. w dniu [...] października 2019 r.

Podstawę wydanego postanowienia stanowił art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz.1945 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dalej przepis ten stanowi, że podejmuje się zawieszone postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli :

1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany.

W niniejszej sprawie należy rozstrzygnąć, czy zgodne z prawem jest zawieszenie postępowania dotyczące warunków zabudowy z uwagi na rozpoczęcie procedury zmierzającej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd orzekający stoi na stanowisku, że już z samego brzmienia art. 62 u.p.z.p. wynika w jakich przypadkach organ może zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Sądu organ niewątpliwie może zawiesić takie postępowanie m.in. jeżeli rada gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Skoro bowiem można podjąć zawieszone postępowanie jeżeli rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego to a contrario oznacza, że w takim przypadku przesłanką zawieszenia postępowania jest możliwość podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a tym bardziej podjęcie takiej uchwały.

Sąd orzekający podziela ponadto pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 08 czerwca 2017 r. o sygn. II OSK 2685/15 (publ. CBOSA), gdzie wskazano, iż "Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być więc kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi. Konsekwencją zasady wyrażonej w art. 4 ust. 1 ustawy jest unormowanie zawarte w art. 62 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu."

Sąd orzekający akceptując powyższy pogląd zgadza się z tezą, że wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już samo powzięcie przez organ wiadomości zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym przez inwestora zagospodarowaniem terenu, a koncepcja przyjmowaną w projekcie planu, to wskazane jest zawieszenie postępowania. (tak trafnie WSA w Łodzi w wyroku z 16 maja 2019 r. o sygn. II SA/Łd 142/19, publ.CBOSA). Podobne stanowisko zajął WSA w Poznaniu w wyroku z 09 maja 2018 r. o sygn. II SA/Po 6/18 (publ. CBOSA) wskazując, iż podjęcie uchwały o przystąpieniu do prac nad przyjęciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło wystarczająca przesłankę do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może je zawiesić z urzędu. Maksymalny okres takiego zawieszenia nie może przekroczyć 9 miesięcy, licząc od dnia złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przed wejściem w życie nowelizacji dokonanej przez ustawę z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), tj. przed dniem 21 października 2010 r., termin ten - podobnie jak w przypadku procedury lokalizacji inwestycji celu publicznego - wynosił 12 miesięcy. Termin ten oblicza się zgodnie z zasadą wskazaną w art. 57 § 3 k.p.a. i kończy się z upływem tego dnia po 9 miesiącach, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia nie było w ostatnim miesiącu - w ostatnim dniu tego miesiąca.

Niewątpliwie fakt braku określenia na poziomie ustawy jednoznacznych przesłanek zawieszenia stwarza wiele problemów interpretacyjnych. Teoretycznie jednak niewskazanie przesłanek nie jest równoznaczne z ich brakiem.

W omawianym przypadku zawieszenie postępowania uzależnione jest od uznania administracyjnego organu. Nie może mieć ono jednak charakteru dowolnego. (tak WSA w Gliwicach wyroku z 13 grudnia 2019 r. o sygn. II SA/Gl 1290/19,publ. CBOSA).

Użyty w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Należy bowiem pamiętać, iż zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ powinien załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (wyrok WSA w Łodzi z 30 maja 2008 r., II SA/Łd 216/2008, CBOSA, LexisNexis nr 2320978). Uznaniowość organu w rozstrzygnięciu nie jest równoznaczna z nieograniczoną dowolnością. Działanie organu nie powinno być zautomatyzowane.

Dopuszczalne i celowe jest wstrzymanie toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu.

Podsumowując i mając na uwadze powyższe, Sąd dostrzega lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego i związaną z tym jego ułomność. Organ odwoławczy w swoim lakonicznym uzasadnieniu nie w pełni wyjaśnia zasadność zawieszenia postępowania. W szczególności nie wyjaśnia, czy istnieje możliwość zaistnienia sprzeczności pomiędzy zamierzonym przez skarżącego inwestora zagospodarowaniem terenu, a koncepcja przyjmowaną w projekcie planu. Należy jednak mieć na względzie, że brak ustawowych przesłanek takiego zawieszenia dodatkowo komplikuje sprawę, bowiem NSA wskazuje, że: "Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego."

W ocenie Sądu należy przyjąć domniemanie, że według organu I instancji pomiędzy zamierzonym przez skarżącego zagospodarowaniem terenu, a koncepcją zagospodarowania przyjmowaną w projekcie planu istnieje sprzeczność, gdyż w przeciwnym przypadku zbędne byłoby przedmiotowe zawieszenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i działanie organu byłoby nieracjonalne i nielogiczne.

Należy podkreślić, że z dniem [...] marca 2020 r. ustała możliwość zawieszenia postępowania w tej sprawie, ponieważ minął już okres 9 miesięcy od złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z tego względu zawieszone postępowanie powinno być podjęte. Dlatego niniejsze rozstrzygnięcie po tej dacie nie wpłynie już na sytuację prawną skarżącego.

Na marginesie Sąd wskazuje, że WSA w Poznaniu w sprawie pod sygnaturą II SA/Po 54/20 toczyło się postępowanie dotyczące zawieszenia postępowania dotyczącego warunków zabudowy tej samej inwestycji z urzędu. Sprawa ta dotyczyła innego (wcześniejszego) postanowienia o zawieszeniu (postanowienie z [...] października 2019 r.), jednak wydanego w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. Skargę we wspomnianej sprawie oddalono, a wyrok jest prawomocny, gdyż strony postępowania nie wniosły o sporządzenie pisemnego uzasadnienia tego wyroku.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.