Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skarżący R. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. wyrażającą się w braku wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu go ze służby.

Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2018 r. skarżący został wezwany do złożenia dowodu wniesienia, przed złożeniem skargi do Sądu, ponaglenia do organu wyższego stopnia w sprawie odmowy wydania decyzji o zwolnieniu ze służby wraz z odpowiedzią organu na to ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 4 grudnia 2018 r. (dowód doręczenia – k. 19 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu powyższego wezwania strona nie wykonała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest od dnia 1 czerwca 2017 r. ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) lub do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).

Według zaś art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji uzależnione jest od wykazania przez skarżącego, że skorzystał on z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Natomiast wniesienie skargi bez zachowania wymogów określonych w art. 52 i art. 53 § 2b p.p.s.a., a więc także bez wcześniejszego ponaglenia organu wobec bezczynności, czyni skargę niedopuszczalną, która podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W sprawie tej skarżący został wezwany do wykazania wyczerpania trybu wniesienia ponaglenia przed wniesieniem skargi, jednakże na wezwanie to nie odpowiedział i tego nie wykazał. Okoliczność ta nie wynika też z akt postępowania administracyjnego.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzekł w postanowieniu.