II SO/Lu 4/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-05-13	
Data wpływu	2026-04-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Grzegorz Grymuza /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Wymierzono organowi grzywnę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi postanawia: I. wymierzyć Rektorowi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Rektora Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
M. S. (dalej jako: wnioskodawca, skarżący) złożył w dniu 6 marca 2026 r. skargę na bezczynność Rektora (k. 65-72 i k. 73 akt sądowych sygn. II SAB/Lu 83/26). Rektor przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 2 kwietnia 2026 r. (k. 51 akt sądowych sygn. II SAB/Lu 83/26). Skarga wpłynęła do sądu 7 kwietnia 2026 r. (k. 2 akt sądowych sygn. II SAB/Lu 83/26). Sąd wezwał organ do przekazania skargi w formie, w jakiej została sporządzona, a także odpowiedzi na skargę oraz wskazania adresu e-puap skarżącego. Rektor wykonał zarządzenie w dniu 5 maja 2026 r. (k. 123 akt sądowych sygn. II SAB/Lu 83/26).

Skarżący w dniu 21 kwietnia 2026 r. złożył wniosek o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (dalej jako: Rektor, organ) grzywny za nieprzekazanie powyżej wskazanej skargi w terminie. Wniósł o wymierzenie grzywny Rektorowi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w terminie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na wniosek, Rektor wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że skarga na bezczynność wpłynęła do organu 7 marca 2026 r., a został przekazana do sądu 2 kwietnia 2026 r. Organ wyjaśnił, że system obiegu dokumentacji EZD został wprowadzony w dniu 1 marca 2026 r., a nieprzekazanie skargi w terminie wynikało z problemów technicznych tego systemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi – art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.).

Obowiązkiem organu jest przekazanie sądowi skargi, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zasadniczo w terminie 30 dni od daty jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jednakże w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej obowiązują przepisy szczególne, modyfikujące termin przekazania skargi wraz z aktami do sądu. Jak wynika z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek skarżącego o wymierzenie Rektorowi grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie sądowi skargi zasługuje na uwzględnienie.

Chociaż zarówno skarżący, jak i Rektor, przyjmują, że skarga wpłynęła do organu 7 marca 2026 r., to z akt sprawy wynika, że została wniesiona 6 marca 2026 r. Okoliczności tej nie zmienia ewentualne późniejsze uzupełnienie skargi. Ubocznie należy wskazać, że kwestia ta nie ma determinującego wpływu na sam fakt nieprzekazania skargi w terminie. Piętnastodniowy termin na przekazanie skargi upłynął zatem z końcem 23 marca 2026 r. (21 marca 2026 r. to sobota).

Skarga na bezczynność wpłynęła do sądu w dniu 7 kwietnia 2026 r. – chociaż bez zachowania właściwej formy, zaś 6 maja 2026 r. Rektor wywiązał się w pełni z obowiązku przekazania do sądu skargi, akt i odpowiedzi na skargę.

W związku z powyższym przekroczenie przez Rektora piętnastodniowego terminu na przekazanie skargi nie może budzić żadnych wątpliwości.

Naruszenie powyższego obowiązku uzasadnia uwzględnienie wniosku i wymierzenie grzywny organowi. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. przykładowo postanowienia NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; z 12 lutego 2014 r., I OZ 72/14; z 6 marca 2014 r., I OZ 141/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ma służyć nie tylko zmuszeniu organu do wykonania ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do sądu, ale także napiętnowania już popełnionych zaniedbań w tym zakresie, tak aby nie powtarzały się one w przyszłości.

W zakresie wymiaru grzywny ustawodawca nie wskazał konkretnych dyrektyw orzekania, poza górną jej granicą - dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 17 stycznia 2014 r. (I OZ 1259/13), sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w symbolicznej w istocie kwocie 100 zł. Sąd określając wymiar grzywny wziął pod uwagę fakt, że adresat skargi nie jest typowym organem administracji publicznej, jakkolwiek może być zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jako podmiot dysponujący majątkiem publicznym – w zakresie, w jakim korzysta ze środków pochodzących z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego realizowania tych funkcji (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ma to znaczenie o tyle, że w pewnym zakresie usprawiedliwia brak wiedzy organu o zasadach dotyczących przekazywania skarg do sądu administracyjnego.

Sąd ma także na uwadze, że organ przekazał skargę do sądu w nieprawidłowej formie przed wpływem wniosku o wymierzenie grzywny.

Okoliczności sprawy wskazują także, że wystąpiły trudności techniczne w przekazaniu skargi do sądu. Sposób działania organu nie wynikał zatem ze złej woli czy intencjonalnego lekceważenia obywatela.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na treści art. 200 i 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od wniosku.