Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M.G. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania punktu 2 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego M.G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z dnia 6 września 2025 r. M. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

We wniosku tym M. G. zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udostępnienie mu drogą elektroniczną następujących informacji:

1. sprawozdania z kontroli w Bibliotece Narodowej przeprowadzonej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r., dotyczącej wydatków Biblioteki Narodowej poniesionych od [...] stycznia 2013 r. do [...] lutego 2016 r.;

2. wystąpienia pokontrolnego dotyczące ww. kontroli w Bibliotece Narodowej.

Wnioskodawca podniósł, że wnioskowana informacja nie znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto zażądał, aby nie anonimizować ani nazw firm ani danych osobowych kontrahentów Biblioteki Narodowej w ww. dokumentach, bowiem dane te stanowią informację publiczną.

M. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.); o zobowiązanie do udzielenia informacji, o które prosił we wniosku; o nałożenie grzywny na Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego; o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.); a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 14 maja 2025 r. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego opublikowało w BIP wystąpienia pokontrolne będące przedmiotem jego wniosku z dnia [...] maja 2025 r. Jednak dane kontrahentów BN są tam zanonimizowane. Dlatego w dniu [...] maja 2025 r. zwrócił się do Ministra z deklaracją podtrzymania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. ze względu na zanonimizowane dane w wystąpieniu pokontrolnym z 2016 r. opublikowanym w BIP. W deklaracji tej wyraźnie poprosił, aby Minister ujawnił zanonimizowane dane.

W odpowiedzi z dnia [...] maja 2025 r. organ podał, że sprawozdanie z kontroli jest dostępne w BIP i nie podlega udostępnieniu na wniosek. Organ w ogóle nie odniósł się do kwestii zanonimizowanych danych.

Skarżący, odnosząc się do wniosków o zasądzenie grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej, wskazał, że w jego ocenie zastosowanie przez Sąd tych środków jest niezbędne w związku z rażącym i powtarzającym się naruszaniem przez organ art. 61 Konstytucji RP, a także konieczne dla zapewnienia przestrzegania przez organ uprawnień podmiotów wnioskujących o dostęp do informacji publicznej.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu [...] maja 2025 r., tj. w ustawowym terminie, poinformował skarżącego, że żądane sprawozdanie znajduje się na stronie podmiotowej BIP Ministerstwa, informując jednocześnie m.in., że sprawozdanie zostało zanonimizowane w niezbędnym zakresie.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., na wniosek nie jest udostępniana informacja publiczna, która została udostępniona w BIP. W rozpoznawanej sprawie żądane wystąpienie pokontrolne zostało udostępnione w BIP Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Odnosząc się do kwestii anonimizacji przedmiotu wniosku, organ zauważył, że przedmiotem wniosku było wystąpienie pokontrolne, nie zaś zawarte w nim wybrane informacje, dotyczące występujących w treści sprawozdania osób lub podmiotów. Skarżący po otrzymaniu informacji w reakcji na wniosek nie złożył nowego wniosku, niepokrywającego się przedmiotowo i treściowo z wnioskiem z dnia [...] maja 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie w zakresie punktu 2 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. W pozostałym zakresie skarga okazała się niezasadna.

Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości i nie było kwestionowane przez strony postępowania, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Dokonując natomiast oceny, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną należy przede wszystkim zauważyć, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W katalogu tym znajdują się m.in. informacje o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p.

We wniosku z dnia [...] maja 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie mu po pierwsze, sprawozdania z konkretnie wskazanej kontroli przeprowadzonej w Bibliotece Narodowej, a po drugie wystąpienia pokontrolnego dotyczącego tej kontroli. Obydwa te dokumenty mieszczą się w wyżej wskazanym katalogu szeroko rozumianej dokumentacji kontrolnej, a więc stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. Okoliczność, że przedmiot wniosku skarżącego z dnia 9 maja 2025 r. stanowił informację publiczną nie była ponadto kwestionowana przez organ na żadnym etapie postępowania. Organ był zatem zobligowany do rozpoznania tego wniosku zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Ministra w dniu [...] maja 2025 r. (wniosek został złożony drogą elektroniczną). W piśmie z dnia 23 maja 2025 r., a więc przed upływem wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowego terminu, organ poinformował skarżącego, że informacja, której dotyczył wniosek z dnia [...] maja 2025 r., została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej.

Sąd, dokonując analizy akt administracyjnych sprawy, uznał, że odpowiedź organu w zakresie punktu 2 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. nie jest prawidłowa, bowiem znajdujący się w Biuletynie Informacji Publicznej dokument stanowiący wystąpienie pokontrolne dotyczące kontroli w Bibliotece Narodowej przeprowadzonej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r. został poddany anonimizacji obejmującej: dane osobowe kontrolujących, dane osobowe zastępców dyrektora Biblioteki Narodowej, kierownika Sekretariatu Organizacyjnego oraz Głównego Księgowego BN, dane kontrahentów Biblioteki Narodowej oraz osób współpracujących, numery faktur, zakresy szkoleń, dane dotyczące samochodów użytkowanych przez Bibliotekę Narodową.

We wniosku z dnia [...] maja 2025 r., a także w późniejszym piśmie z dnia 16 maja 2025 r. skarżący wyraźnie zaznaczył, że przedmiotem jego wniosku jest cała treść ww. wystąpienia pokontrolnego, a więc również informacje, które zostały objęte anonimizacją.

W tym zakresie odpowiedź organu odsyłająca skarżącego do zanonimizowanej wersji żądanego dokumentu dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej nie stanowi prawidłowej realizacji prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej. Jak już bowiem wskazano, w BIP nie została umieszczona pełna treść wystąpienia pokontrolnego, które w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. stanowi informację publiczną. Skarżący nie miał zatem możliwości zapoznania się z całością żądanej informacji publicznej. Organ był zatem zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie punktu 2 jego wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Należy przy tym zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom, m.in. z uwagi na konieczność ochrony prawa do prywatności oraz tajemnicy przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Jeżeli jednak organ, powołując się na powyższy przepis, odmawia stronie dostępu do informacji publicznej w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ochrony prywatności osób fizycznych lub tajemnicy przedsiębiorcy, winien to uczynić w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego w niniejszej sprawie niespornie nie uczynił do dnia wydania wyroku.

W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 2 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na ten wniosek. Udzielona odpowiedź, jak wyjaśniono wyżej, w części nie była prawidłowa, bowiem organ nieprawidłowo uznał, że publikacja w Biuletynie Informacji Publicznej zanonimizowanej wersji żądanego dokumentu zwalnia organ z konieczności rozpoznania wniosku również w zakresie informacji objętych anonimizacją. Powyższe zdaniem Sądu świadczy jednak o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z odmiennej interpretacji trybu udostępnienia i zakresu żądanej informacji. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Przechodząc do oceny bezczynności organu w zakresie punktu 1 wniosku z dnia [...] maja 2025 r., należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jednym ze sposobów udostępnienia informacji publicznej jest jej ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p., udostępniona na wniosek jest tylko ta informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Z powołanych przepisów wynika, że informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione. Udostępnienie zatem informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2479/11, z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1850/15 oraz z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2219/16). W takiej sytuacji organ powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę, że organ w odpowiedzi udzielonej skarżącemu w terminie, w piśmie z dnia 23 maja 2025 r., wskazał, iż informacja żądana w punkcie 1 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. jest opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa, zaś w skardze na bezczynność skarżący podnosił w istocie jedynie zarzuty dotyczące anonimizacji wystąpienia pokontrolnego (tj. przedmiotu żądania w pkt 2 wniosku), Sąd uznał, że w zakresie punktu 1 wniosku nie można przypisać organowi bezczynności. Powyższe uzasadniało oddalenie skargi w tej części w punkcie 3 sentencji wyroku.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności przemawiające za wymierzeniem organowi grzywny oraz przyznaniem na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. wobec organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, te dodatkowe środki mogą być stosowane szczególnie wówczas, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 131/21). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, w szczególności biorąc pod uwagę, że bezczynność organu była skutkiem nieprawidłowej wykładni przepisów oraz błędnej oceny skutków prawnych anonimizacji dokumentu opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej, nie zaś lekceważenia uprawnień skarżącego do uzyskania informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że brak jest konieczności stosowania dodatkowych środków mających na celu motywowanie organu do załatwienia sprawy.

Z powyższych przyczyn Sąd w pkt 3 sentencji oddalił skargę także w części dotyczącej wniosku o nałożenie na organ grzywny oraz o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Oddalenie skargi w pozostałym zakresie w pkt 3 sentencji nastąpiło na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach w punkcie 4 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.