Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Tomasz Smoleń Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1389/22 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w K. na czynność Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2022 r. nr EK-05.4431.2.125.2021.MM w przedmiocie udzielenia dotacji w terminie wcześniejszym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. Sp. z o.o. w K. na rzecz Prezydenta Miasta Krakowa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1389/22 oddalił skargę K. Sp. z o. o. w K. (dalej: skarżąca lub spółka) na czynność Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: organ) z dnia 28 października 2022 r., nr EK-05.4431.2.125.2021.MM w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i wyjście poza granice danej sprawy poprzez uznanie, że na gruncie przedmiotowej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny może oprzeć swoje rozstrzygnięcie również w oparciu o względy słuszności czy zasady współżycia społecznego, podczas gdy w rzeczywistości sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji winien kierować się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, a w konsekwencji powyższego w ramach tak dokonywanej kontroli sąd administracyjny nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego;

2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając przedmiotową skargę, mógł dokonać innej oceny prawnej czynności do których zobowiązany został Prezydent Miasta Krakowa na podstawie uprzednio wydanego na gruncie niniejszej sprawy wyroku tego samego Sądu, tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2022 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt I SA/Kr 1776/21;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 ze zm.; dalej: u.f.z.o.)., poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne odmówienie stronie skarżącej zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów, a tym samym niezasadne odmówienie stronie skarżącej przyznania dotacji na rok 2021, w sytuacji gdy zasady sprawiedliwości, konstytucyjna zasada równości oraz ustawowa idea zaspokajania przez jednostkę samorządu terytorialnego zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym z zakresu edukacji, bezspornie przemawiały za wyrażeniem przez Prezydenta Miasta Krakowa zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów, zwłaszcza, że termin na złożenie wniosku o przyznanie dotacji ma charakter wyłącznie instrukcyjny;

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na ustalenie należnej stronie skarżącej dotacji, a mianowicie art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez brak dokładnego rozważenia stanu faktycznego sprawy, podważenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej i naruszenie słusznego interesu skarżącej, poprzez niewyrażenie zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku o udzielenie dotacji, bez uzasadnionej ku temu podstawy faktycznej oraz prawnej, a przede wszystkim poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa skarżącej przez adwokata w toku niniejszego postępowania, według norm prawem przepisanych; dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z dokumentu, tj. kopii pisma Prezydenta Miasta Krakowa z 1 czerwca 2023 r., znak OR-06.1431.149.2023 na fakt umorzenia postępowania przygotowawczego na które powołuje się Prezydent Miasta Krakowa oraz rozpoznanie skargi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Pismem z 17 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła replikę na odpowiedź organu na skargę kasacyjną, wnosząc o nieuwzględnienie argumentów w niej zawartych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W kontekście powyższych uwag nieskuteczne są zgłoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej. W tym zakresie bowiem, niezależnie od ogólnikowego sformułowania zarzutu, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie określono na czym konkretnie owo naruszenie miałoby polegać (w tym brak jest jakiegokolwiek odwołania się do wskazywanych w zarzucie regulacji k.p.a.), i co za tym idzie - nie przedstawiono uprawdopodobnienia istotności wpływu tegoż naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w tym względzie, jak już wyjaśniono, zastępować autora skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe ustalenie, a także dalej wskazane zasady, nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu "na fakt umorzenia postępowania przygotowawczego, na które powołuje się Prezydent Miasta Krakowa" (s. 3 skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem przeprowadzenia dowodu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy stan ten został ustalony zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym oraz czy dokonano jego prawidłowej subsumcji pod hipotezę normy prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy postulowany dowód będzie pozostawał w związku z przeprowadzaną przez sąd oceną legalności działalności organu administracji publicznej. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Przed przystąpieniem do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać także trzeba, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w części stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji i organu, przytaczane są w nim obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych (na s. 5, 8-10, 14-15, 16-17), a także powoływana argumentacja częściowo niezwiązana jest ze zgłoszonymi zarzutami, co wobec przedstawionych zasad dotyczących skargi kasacyjnej, nie mogło przynieść skutku.

Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Podstawowo wskazania wymaga, że w sprawie niniejszej zapadł już prawomocny wyrok z dnia 30 maja 2022 r. o sygn. I SA/Kr 1476/21. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. - którego to naruszenia upatruje w sprawie skarżąca kasacyjnie - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W wyżej przywołanym wyroku WSA wskazał, co następuje: "Organ, rozpoznając jej wniosek zobowiązany był wnikliwie rozważyć wszelkie aspekty przedmiotowej sprawy, działając w poszanowaniu zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady proporcjonalności oraz w sposób budzący zaufanie obywateli do organów władzy publicznej i samorządowej.

Według sądu, stosując przywołany wyżej przepis, organ dotujący powinien ocenić sytuację konkretnego wnioskodawcy i uwzględnić szeroko pojęty cel dotacji, dobro dzieci uczęszczających do przedszkola, zwłaszcza przez pryzmat zasady, że są one w równym stopniu uprawnione do wsparcia dotacyjnego, jak dzieci z przedszkoli publicznych, okoliczność czy istnieje możliwość zwiększenia dotacji oświatowej i wygenerowania w ten sposób dodatkowych środków na ww. cel, a jeżeli nie, to organ powinien adresatowi rozstrzygnięcia wyjaśnić w oparciu o jakie przepisy dlaczego jest to niewykonalne, oraz jaka jest konkretna miesięczna wysokość dotacji dla skarżącej w perspektywie wydatków Miasta na cele edukacji przedszkolnej. Przedmiotowa ocena uwzględniać winna zasady współżycia społecznego i interes społeczny, a nadto abstrahować od przesłanek pozaprawnych tj. «nadzwyczajnej sytuacji prawnej i faktycznej»".

Skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 153 p.p.s.a. z uwagi na to, że organ w żaden sposób nie podołał obowiązkowi ustosunkowania się w sprawie do wskazanej uprzednio przez WSA okoliczności "czy istnieje możliwość zwiększenia dotacji oświatowej i wygenerowania w ten sposób dodatkowych środków na ww. cel, a jeżeli nie, to organ powinien adresatowi rozstrzygnięcia wyjaśnić w oparciu o jakie przepisy dlaczego jest to niewykonalne", na co zwrócił uwagę również WSA. Sąd zaś nie mógł, wobec ciągłości stanu prawnego, dokonać odmiennej oceny. Spółka podnosi przy tym (na s. 13), że kluczowe znaczenie ma okoliczność, że przedszkole "nie pobierało czesnego od dzieci, które przeszły z publicznych przedszkoli prowadzonych przez Miasto Kraków", a placówka stanowi uzupełnienie struktury placówek wychowania przedszkolnego na terenie miasta. Kwestia zaś "pobieranego czesnego pozostaje (...) bez jakiegokolwiek wpływu na kwestię otrzymania dotacji oświatowej".

Okoliczności, na które powołuje się skarżąca kasacyjnie (pomijając to, że dotyczą one także ustaleń faktycznych) nie miały żadnego znaczenia dla rozpoznania możliwości zwiększenia dotacji oświatowej (i wygenerowania dodatkowych środków na ten cel). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w kontrolowanym obecnie orzeczeniu, Sąd I instancji dokonując oceny wywiązania się przez organ z zaleceń w omawianym zakresie: - uznał za wystarczające wyjaśnienia organu w przedmiocie możliwości zwiększenia dotacji oświatowej, które dokonane były w kontekście wydatków oświatowych miasta, w tym planu dotacji; - wskazał, z przywołaniem wyliczeń, na obciążenie budżetu miasta; - zauważył uchybienie organu, ale wyłącznie w zakresie wyjaśnienia w oparciu o jakie przepisy zwiększenie dotacji oświatowej nie jest możliwe. W tej mierze stwierdzając, że uchybienie to, mając na uwadze całość wypowiedzi organu w tym zakresie oraz umieszczając ją w kontekście całości rozważań organu (a zwłaszcza tych dotyczących zasad współżycia społecznego, interesu społecznego oraz gwarancji zrealizowania przez spółkę celów dotacji) – nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Dokonując takiej oceny Sąd miał na uwadze, że sformułowane w przywołanym wyroku wskazania miały na celu zagwarantowanie stronie, że sprawa zostanie rozpoznana w pełnym zakresie, a uzasadnienie czynności organu będzie spełniało wymogi, jakich można oczekiwać od rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym. Lektura motywów kontrolowanego rozstrzygnięcia prowadzi zaś do wniosku, że cele te zostały przez organ zrealizowane.

W kontekście powyższego twierdzenie, że organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wskazań sformułowanych w wyroku I SA/Kr 1476/21, nie ma uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że spółka w ogóle nie odniosła się do przywołanej wyżej oceny WSA dotyczącej stwierdzonego uchybienia, ani nie podjęła próby wykazania, że takie ustalenie Sądu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać także trzeba, że wprawdzie organ nie powołał wprost przepisów, które uniemożliwiają zwiększenie dotacji - ale powołał się (w dosyć obszernej argumentacji zawierającej konkretne wyliczenia) na ustalenia zawarte w budżecie na dany rok (zarówno rok 2021, jak i rok 2022). Budżet zaś jednostki samorządu terytorialnego uchwalany jest w formie uchwały budżetowej, która zawiera - w odniesieniu do planowanych wydatków - ich nieprzekraczalne limity. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ wprawdzie wprost nie wskazał na konkretne formalne ustalenia zawarte w uchwale budżetowej (budżecie) odnośnie wyjaśnienia niemożności zwiększenia środków na dotacje oświatowe, ale wskazał na szczegółowe planowane kwoty w tym przedmiocie objęte uchwałą budżetową będącej aktem prawa wewnętrznego. Osiągnięty zatem został zasadniczy cel uprzedniego wskazania WSA, jakim było wyjaśnienie wnioskodawcy z jakich względów niewykonalne jest zwiększenie wydatków na dotacje oświatowe.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., którego skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że WSA oparł swoje rozstrzygnięcie również na względach słuszności czy zasadach współżycia społecznego, podczas gdy sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji winien się kierować wyłącznie kryterium legalności. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca kasacyjnie przywołuje następujący fragment ze s. 12 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji: "(...) przyznanie dofinansowania podmiotowi, który prowadzi działalność w sposób sprzeczny z przepisami i nie spełniał wymogów wynikających z art. 33 ust. 1 u.f.z.o. – można było spostrzegać jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego." (s. 4 skargi kasacyjnej). Wskazuje następnie, po powołaniu poglądów doktrynalnych oraz fragmentu jednego z orzeczeń WSA, że Sąd I instancji w żaden sposób nie mógł się opierać w ocenie na zasadach współżycia społecznego. Nadto w dalszej części uzasadnienia podnosi, że w sprawie powołano okoliczności, które w żaden sposób nie były związane z przedmiotowym postępowaniem - dotyczy to ustaleń kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru pedagogicznego, stwierdzenia, że wcześniej pobrana dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości (chociaż postępowanie administracyjne nie zostało zakończone). Okoliczności odnoszące się do lat 2017-2018, zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie mogą odnosić się do udzielania dotacji na rok 2021.

Z powyższego przedstawienia wynika, że w uzasadnieniu rozpoznawanego zarzutu dokonano w istocie jego rozszerzenia. Mając jednak na względzie uchwałę NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.; dalej powoływane orzeczenia tamże) NSA odniesie się także i do tej ostatniej kwestii, spółka bowiem wskazuje w tej mierze na rozpoznanie w kontrolowanym przez WSA postępowaniu innej sprawy administracyjnej. Wyjaśnić w tym względzie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie można jednak pomijać - co w niniejszej sprawie jest istotne - że w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku uwzględniającego skargę i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej oraz wskazań - granice sprawy podlegają zawężeniu, gdyż w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny nie bada już zaskarżonego aktu organu administracji publicznej w pełnym zakresie zgodności z prawem, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczenia wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy administracji publicznej sprowadza się zatem do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. np. wyrok NSA z 12 września 2023 r., II GSK 714/20).

W odniesieniu do tych wyjaśnień wypada uznać, że WSA kontrolując ponowne rozstrzygnięcie organu dokonał weryfikacji zastosowania się do wytycznych wyrażonych w wyroku I SA/Kr 1476/21. Przypomnieć należy, że Sąd w tym wyroku wskazał m.in., że organ dotujący powinien ocenić sytuację konkretnego wnioskodawcy oraz interes społeczny. Z kolei mając na względzie treść argumentacji spółki mającą przemawiać za uznaniem, że doszło do naruszenia o charakterze procesowym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził braki wymaganego uzasadnienia w tym względzie. Skarżąca kasacyjnie bowiem nie podjęła próby uprawdopodobnienia istotności naruszenia na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd I instancji wskazał m.in. na niekwestionowane okoliczności faktyczne ustalone przez organ w przedmiocie tego, iż placówka, której dotyczył wniosek działała poza wymaganym zezwoleniem, co wyraźnie wynika z treści protokołu z kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty w Krakowie [...] maja 2021 r.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 u.f.z.o., w ramach którego skarżąca kasacyjnie wskazuje na jego błędne zastosowanie i w konsekwencji niezasadne odmówienie zgody na przyznanie dotacji.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 u.f.z.o., na wniosek organu prowadzącego odpowiednio przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia dotacji, o której mowa odpowiednio w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, może wyrazić zgodę na odstąpienie od terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lub na udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym niż od początku następnego roku budżetowego, w przypadku nie przekazania informacji i danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Zatem uprawnienie organu do wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu lub udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym ustawodawca pozostawił uznaniu organu właściwego do udzielenia dotacji. Oznacza to, że uznanie administracyjne będzie zgodne z prawem wówczas, gdy organ dokładnie wyjaśni i przeanalizuje wszystkie ważne okoliczności, w jakich zainteresowany podmiot zwraca się do niego o zastosowanie art. 33 ust. 4 u.f.z.o., a następnie w podejmowanej czynności konkretnie i wyczerpująco przedstawi przyjęty obraz sprawy, zasadność zastosowanych kryteriów, jakie kryteria uznał za ważne i z jakich powodów, a tym samym tok rozumowania jednoznacznie i obiektywnie prowadzący do rozstrzygnięcia określonej treści. Skoro zatem w sprawie niniejszej nie podważono - co wynika z wcześniejszych ustaleń - że organ dokładnie wyjaśnił i przeanalizował wszystkie ważne w sprawie okoliczności, Sąd I instancji nie miał podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia, które zapadło w warunkach uznania organu.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).