Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Straży Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2014 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej W. na rzecz skarżącego A.Z. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z [...] listopada 2013 r. A. Z. (dalej jako skarżący) wystąpił do Straży Miejskiej [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci wskazania adresów nieruchomości, dla jakich w okresie od 1 stycznia 2010 r. do chwili udostępnienia informacji nałożono kary w postaci mandatów karnych bądź złożono wnioski o ukaranie do sądów za brak czystości wokół lub na posesji, brak odśnieżania ciągów komunikacyjnych, nieodśnieżone dachy budynków lub zwisające sople lodu, wraz z informacją o wysokości nałożonej kary w drodze mandatu karnego, daty przyjęcia mandatu lub odmowy jego przyjęcia, a także wysokości nałożonej grzywny na terenie działania Oddziału Terenowego w [...].

Pismem z [...] listopada 2013 r. skarżący został poinformowany, że obowiązek ochrony prywatności osób ukaranych, w tym przypadku właścicieli lub administratorów posesji, nie pozwala na ujawnienie osobom trzecim informacji o adresach osób, na które nałożono sankcje, jak i wysokości nałożonej kary, gdyż powstanie możliwość identyfikacji tych osób na podstawie adresu posesji. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że Straż Miejska może udostępnić dane statystyczne, ale z uwagi na to, iż tego rodzaju informacja ma charakter informacji przetworzonej, niezbędne jest wykazanie "szczególnej istotności dla interesu publicznego".

W piśmie z [...] grudnia 2013 r. skarżący zwrócił uwagę, że nie wnosił o udostępnienie adresów osób, na które nałożono sankcje. Zaznaczył, że w dużej mierze wniosek dotyczył podmiotów zbiorowych (wspólnoty), jak również budynków publicznych i ciągów komunikacyjnych publicznych.

Nadto skarżący uzupełnił wniosek i wniósł o doręczenie kserokopii mandatów oraz kserokopii wniosków o ukaranie w zakresie określonym we wniosku. Wskazał także interes publiczny w uzyskaniu wnioskowanej informacji.

Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej jako u.d.i.p.), Komendant Straży Miejskiej [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w kwestii udostępnienia adresów nieruchomości, których właściciele lub zarządcy w okresie od 1 stycznia 2010 r. do chwili obecnej otrzymali kary w postaci mandatów karnych bądź wobec których złożono wnioski o ukaranie za popełnione wykroczenie, wraz z datą przyjęcia lub odmowy przyjęcia nałożonego mandatu, a także wysokości nałożonej grzywny oraz udostępnienia kopii mandatów karnych i wniosków do sądu o ukaranie określonych osób.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ stwierdził, że ma obowiązek chronienia danych osobowych, pozyskanych w celu realizacji ustawowych zadań. Informacja dotycząca sankcji nałożonych na właścicieli lub zarządców posesji popełniających wykroczenia, stanowi wrażliwe dane osobowe, mogące naruszać prywatność tych osób. Dane dotyczące sankcji nałożonych na sprawców poszczególnych wykroczeń mogą być udostępnione jedynie osobom uprawnionym. Z uwagi na możliwość łatwej identyfikacji właścicieli lub zarządców posesji i nałożonej na nich (a nie na nieruchomość) sankcji, organ – jako administrator danych – musiał odmówić ich udostępnienia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, wnosząc o jej uchylenie, zwrócił uwagę, że w sprawie nie ma zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., albowiem nie wnioskował o przekazanie danych osobowych osób ukaranych. Nie wnosił o adresy osób, na które nałożono sankcje, a jedynie o adresy nieruchomości, których nienależyte utrzymanie w czystości w okresie zimowym stało się podstawą do interwencji straży miejskiej, zakończonej postępowaniem mandatowym, czy skierowaniem wniosku o ukaranie. Adres budynku nie jest objęty zakresem ochrony danych osobowych, albowiem jest on publicznie dostępny. Podobnie rzecz ma się do ciągów komunikacyjnych i chodników, w większości publicznych i ogólnodostępnych.

Decyzją nr [...] z [...] lutego 2014 r. Komendant Straży Miejskiej [...], na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej w określonym powyżej zakresie.

Organ przyjął, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. jest obowiązany do ponownego rozpatrzenia wniosku w ramach postępowania odwoławczego.

Wskazał, że fakt, iż skarżący nie oczekuje nazwisk osób ukaranych, nie oznacza, że nie istnieje możliwość łatwej identyfikacji tych osób (zarządców bądź właścicieli posesji). Z uwagi na to, że dane dotyczące orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych są danymi wrażliwymi w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, przy istnieniu możliwości łatwej identyfikacji właścicieli lub zarządców posesji i nałożonej na nich (a nie na nieruchomości) sankcji (art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) organ, jako administrator danych, podtrzymał swą decyzję z [...] stycznia 2014 r. i ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w ramach toczącego się postępowania w ten sposób, iż zastosowana wykładnia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prowadzi do wyłączenia jawności w zakresie wnioskowanym przez skarżącego;

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w ten sposób, że doszło do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej poprzez jego nadmierne ograniczenie;

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie tego przepisu w połączeniu z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, co doprowadziło do wyłączenia jawności w przypadku, w jakim przepisy te nie miały zastosowania.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący podkreślił, że nie prosił o dane prywatnych osób, jak np. adres zamieszkania, PESEL, dane o członkach rodziny, ale o dane publiczne, które dotyczą wskazania, w jakim przypadku doszło do sytuacji wymierzenia kary w postaci mandatów. W interesie publicznym jest ujawnienie, jaki właściciel nieruchomości nie przestrzega przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i może powodować sytuacje zagrożenia bezpieczeństwa pozostałych mieszkańców.

Skarżący podał, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej chodziło o udostępnienie informacji w zakresie, w jakim Straż Miejska ma kompetencje do kontroli co do zimowego utrzymania ciągów komunikacyjnych, a także czystości wokół posesji, wraz z informacją o działalności Straży Miejskiej w tym zakresie w dzielnicach [...]. Zwrócił uwagę, że samo wskazanie adresu nie powoduje ujawnienia jakichkolwiek danych osobowych. W [...] znaczna część budynków mieszkalnych to budynki wielolokalowe, zarządzane przez wspólnoty mieszkaniowe. Zarządcy nieruchomościami są na jawnej i publikowanej liście, przygotowanej przez Ministra Budownictwa.

Ponadto skarżący zakwestionował uprawnienie Komendanta Straży Miejskiej [...] do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W jego ocenie odwołanie powinno zostać rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jako organ wyższego rzędu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że osoba trzecia nie posiada uprawnień do uzyskiwania informacji o osobach skazanych za wykroczenia. Pozbawienie informacji o osobach skazanych części danych identyfikujących, przy jednoczesnym pozostawieniu adresu, okoliczności czynu i czasu jego popełnienia, pozwala w stopniu wystarczającym na identyfikację osoby, pomimo, iż informacje w tym zakresie objęte są ochroną prywatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję, przy czym nie każde naruszenie prawa daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności rozpoznawanej skargi na decyzję Komendanta Straży Miejskiej [...], Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Prawo dostępu do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3).

W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności określonych w nim podmiotów. Korelatem tego prawa podmiotowego jest, spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej, obowiązek udzielania określonych informacji o działalności instytucji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, natomiast ust. 3 wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa. Obywatelskie prawo do informacji nie ma zatem charakteru bezwzględnego. Ustawodawca ogranicza dostęp do informacji publicznej, respektując konieczność ważenia zasady (dostęp do informacji publicznej) i wartości wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, jako dopuszczalnych kryteriów ograniczenia zasady dostępności (interes jednostki, interes Państwa).

Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości, podlegają ocenie z punktu widzenia mechanizmu proporcjonalności. Określając bowiem konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzenia ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca, który to cel musi być kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 tej ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Regulacja ta określa zatem tryb i zasady dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W rozpoznawanej sprawie między stronami nie jest sporne, że Komendant Straży Miejskiej [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Straż miejska jest bowiem jednostką organizacyjną gminy, a więc podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Poza sporem jest również, iż żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Straż miejska w zakresie swoich zadań ma ochronę porządku publicznego. W ramach tego zadania może przeprowadzać kontrole stanu czystości i porządku na nieruchomościach znajdujących się w zakresie jej działania i nakładać mandaty karne lub kierować do sądu wnioski o ukaranie w sytuacji naruszenia zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Żądana informacja mieści się zatem w kategorii informacji: o trybie działania samorządowej jednostki organizacyjnej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.) oraz o treści rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p.) i o dokumentacji przebiegu i efektów kontroli (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi u.d.i.p.).

Oznacza to, że został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy.

Sporne jest natomiast zagadnienie zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, na którą składa się powód determinujący decyzję podjętą w trybie art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w postaci ochrony prawa do prywatności.

W tym kontekście poczynione na wstępie rozważania natury ogólnej mają istotne znaczenie prawne, albowiem wskazany przez organ powód odmowy wyłania zagadnienie relacji prawa do informacji publicznej i prawa do ochrony prywatności.

Organiczenie dostępności informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej ma charakter wyjątku od zasady i dlatego też przesłanki przemawiające za nieudzieleniem informacji publicznej ze wskazanej przyczyny muszą być omówione wyczerpująco i precyzyjnie.

W rozpoznawanej sprawie warunki te nie zostały zrealizowane.

Zasadniczo rację ma organ, gdy twierdzi, że z uwagi na ochronę prywatności nie mogą zostać udostępnione adresy nieruchomości, dla jakich nałożono kary w postaci mandatów karnych bądź złożono wnioski o ukaranie do sądów, w sytuacji, gdy możliwa jest identyfikacja osób, na które te mandaty nałożono lub wobec których skierowano wnioski o ukaranie. Oczywistym jest przy tym, że tak jak mandat, tak i wnioski o ukaranie dotyczą określonych osób, a nie nieruchomości. Dane dotyczące sankcji nałożonych na sprawców poszczególnych wykroczeń, czy też wniosków o wymierzenie tego rodzaju sankcji, wkraczają niewątpliwie w sferę prywatności, stanowiąc dane wrażliwe.

Aby jednak możliwe było zastosowanie wyłączenia przewidzianego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., koniecznym jest wykazanie, że w każdym wypadku przy wskazaniu adresu nieruchomości, co do której za brak czystości wokół lub na posesji, brak odśnieżania ciągów komunikacyjnych, nieodśnieżone dachy budynków lub zwisające sople lodu, możliwe będzie ustalenie osoby, na którą mandat karny nałożono, lub wobec której skierowano do sądu wniosek o ukaranie. Ogólne stwierdzenie organu, że taka sytuacja zaistnieje jest niewystarczające. Wbrew bowiem stanowisku organu mandaty karne bądź wnioski o ukaranie mogą być nakładane bądź kierowane nie tylko do właściciela bądź zarządcy danej nieruchomości.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2013 r., poz. 1399 ze zm.), utrzymanie czystości i porządku zapewniają właściciele nieruchomości. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, przez właściciela nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Z art. 2 ust. 3 ww. ustawy wynika natomiast, że jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz 903 oraz z 2004 r. Nr 41, poz. 1492) lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. Natomiast w myśl art. 10 ust. 2 ww. ustawy, kto nie wykonuje obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1 podlega karze grzywny.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że karze grzywny za niewypełnienie obowiązków związanych z utrzymaniem czystości i porządku na nieruchomości podlegają właściciele tych nieruchomości, bądź podmioty traktowane w ustawie na równi z właścicielami.

W doktrynie przyjmuje się, że odpowiedzialność za utrzymanie czystości i porządku w obrębie nieruchomości może ponosić także osoba zatrudniona lub wyznaczona przez właściciela albo administratora nieruchomości do utrzymania nieruchomości w odpowiednim stanie, np. dozorca (tak np. M. Zbrojewska /w:/ T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska, Kodeks wykroczeń, Komentarz, Lex 2013; M. Budyn – Kulik /w:/ M. Mozgawa, M. Budyn – Kulik, P. Kozłowska – Kalisz, M. Kulik, Kodeks wykroczeń, Komentarz, Lex 2009). Podmiot taki ponosi wówczas odpowiedzialność na podstawie art. 117 § 1 K.w., który to przepis pozostaje w zbiegu pozornym z art. 10 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W konsekwencji, jeżeli właściciel nieruchomości zatrudnia osobę odpowiedzialną za utrzymanie czystości w obrębie nieruchomości, to nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie obowiązku z art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Uwzględniając powyższe, zważyć należy, że nie w przypadku każdej posesji, w której nie dochowano obowiązku czystości i porządku i w związku z tym wymierzono mandat karny bądź wystosowano wniosek o ukaranie, będzie możliwe ustalenie wobec kogo wdrożone zostało postępowanie zmierzające do pociągnięcia do odpowiedzialności. O ile bowiem możliwe jest ustalenie właściciela danej nieruchomości, cz też jej zarządcę na podstawie danych ogólnie dostępnych, o tyle umowy łączące właściciela np. z dozorcą nie są powszechnie dostępne. Analizy zatem wymaga, czy w odniesieniu do nieruchomości, w których zatrudnieni są dozorcy możliwe jest stwierdzenie kto ponosi odpowiedzialność za utrzymanie czystości i porządku na posesji.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ powinien dokonać oceny możliwości realizacji wniosku skarżącego przy uwzględnieniu powyższego stanowiska, przy czym w sytuacji ponownego wydania decyzji odmownej czy w stosunku do całego wniosku, czy też jego części, organ obowiązany jest swoje stanowisko uargumentować w odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że choć uwagi Sądu odnoszą się do możliwości identyfikacji osoby ukaranej lub wobec której wszczęto procedurę zmierzającą do ukarania przy wskazaniu adresu nieruchomości, to mają one odniesienie do całego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Dalsze informacje, udostępnienia których domaga się skarżący, są bowiem związane z informacją podstawową, czyli wskazaniem adresów nieruchomości, dla jakich nałożono kary w postaci mandatów karnych bądź złożono wnioski o ukaranie do sądów.

Przy dokonywaniu oceny organ powinien także rozważyć, czy wobec zaistnienia różnych sytuacji faktycznych i ewentualnej konieczności dokonania ich analizy, żądana informacja będzie miała charakter informacji prostej. W sytuacji, gdyby organ doszedł do przekonania, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, winien zbadać, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wobec zarzutów skargi kwestionujących uprawnienie Komendanta Straży Miejskiej [...] do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, wskazać należy, że konsekwencją zaliczenia Straży Miejskiej jako samorządowej jednostki organizacyjnej do grupy podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, ujętych w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p, jest zastosowanie w sprawie art. 17 u.d.i.p. Przepis ten odnosi się bowiem do wszystkich podmiotów wyszczególnionych w art. 4 ust. 1 pkt 2-5 u.d.i.p. Dlatego też Komendant Straży Miejskiej [...] prawidłowo pouczył skarżącego, iż od decyzji z [...] stycznia 2014 r. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie potraktował złożone odwołanie jako taki wniosek i rozpoznał go.

Zaznaczenia jednakże wymaga, że rozstrzygnięcie, zawarte w decyzji wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie odpowiada żadnemu z rodzajów rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 138 § 1 Kpa. Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, albowiem treść rozstrzygnięcia z decyzji z [...] lutego 2014 r. wskazuje, że organ w istocie utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Sąd wziął również pod uwagę, że do decyzji wydawanych w oparciu o art. 17 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekał w oparciu o art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł i koszty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 257 zł, na podstawie art. 200 P.p.s.a.