Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 26 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik", "organ pierwszej instancji") z dnia 4 stycznia 2019 r. oddalające skargę K.K. (dalej: "skarżący") na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej dokonaną na podstawie zawiadomienia

nr [...] z dnia 30 października 2018 r. oraz odmawiające jej uchylenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Organ egzekucyjny (Naczelnik) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2015 r., wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Odpis ww. tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu w dniu 28 grudnia 2015 r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik, w oparciu

o ww. tytuł wykonawczy, zawiadomieniem nr [...] z dnia 30 października 2018 r., dokonał zajęcia nadpłaconej przez skarżącego kwoty kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz Dyrektora wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2737/15. Do dłużnika zajętej wierzytelności (Dyrektora) ww. zawiadomienie zostało przesłane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w dniu 30 października 2018 r. Natomiast skarżącemu wydruk ww. zawiadomienia doręczono w dniu 19 listopada 2018 r. W dniu

5 listopada 2018 r. dłużnik zajętej wierzytelności zrealizował ww. zajęcie przekazując organowi egzekucyjnemu kwotę 100 zł.

Korzystając z przysługującego prawa skarżący, pismem z dnia 3 grudnia 2018 r., nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, w oparciu o art. 54 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1314 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.", wniósł skargę na dokonane przez Naczelnika zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi.

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2019 r. (doręczonym skarżącemu w dniu

14 stycznia 2019 r.) Naczelnik oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 30 października 2018 r. nr [...] oraz odmówił jej uchylenia.

W dniu 31 stycznia 2019 r. do organu odwoławczego wpłynęło zażalenie z dnia

21 stycznia 2019 r., w którym skarżący zakwestionował prawidłowość sporządzenia ww. zawiadomienia pod względem formalnym, z uwagi na wskazanie w nim w sposób błędny

i ogólnikowy przedmiotu zajęcia. Zdaniem skarżącego, błędnie również oznaczono

w sporządzonym zawiadomieniu dłużnika zajętej wierzytelności. Podniesiono także,

że wynik niniejszej sprawy związany jest ze sposobem rozpatrzenia innych, toczących się spraw, m.in. ostatecznego rozpatrzenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia

2015 r., skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku") oddalającego skargę na decyzję Dyrektora, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nr [...] oraz toczącego się przed NSA postępowania w sprawie nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia, poprzez uwzględnienie w całości złożonej skargi i uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego.

W ocenie Dyrektora, Naczelnik ww. postanowieniem podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności w Izbie Administracji Skarbowej, dokonaną na podstawie zawiadomienia nr [...] z dnia 30 października 2018 r.

Dyrektor postanowił wobec tego utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, jako wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", oraz u.p.e.a. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie zawiera również wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 124 § 1 i 2 k.p.a.

Analizując dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną w postaci zajęcia u Dyrektora nadpłaconej kwoty kosztów postępowania kasacyjnego, zasądzonych na rzecz Dyrektora wyrokiem NSA z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2737/15, dokonaną ww. zawiadomieniem - organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przez organ egzekucyjny w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia czynności lub usunięcia stwierdzonych wad.

Wskazano, że Naczelnik zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go u.p.e.a. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest

w art. 1a pkt 12 lit. a) ww. ustawy, tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej, innej niż określona w art. 72-85 (czyli innej niż wynagrodzenie za pracę, świadczenie emerytalne, ubezpieczenie społeczne, renta socjalna, czy środki pieniężne znajdujące się na rachunku bankowym) poprzez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego. Jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności

w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1.

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania

c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 (art. 89 § 3 cytowanej ustawy).

Stosownie do zapisu art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego

w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach.

Artykuł 67 § 1a u.p.e.a. wskazuje z kolei, że zawiadomienia o zajęciu i inne pisma

w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1.

Zgodnie z § 2 tego artykułu, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;

5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności

w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Natomiast stosownie do art. 67 § 2a u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej:

1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska

i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego;

2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu;

3) zawiadomienie o zajęciu opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a. Organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności (Dyrektora) zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, wzywając jednocześnie dłużnika, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie

i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Zawiadomienie nr [...] z dnia 30 października 2018 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zostało doręczone przez system teleinformatyczny dłużnikowi zajętej wierzytelności (Dyrektorowi) w tym samym dniu. Jednocześnie organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o zajęciu ww. wierzytelności, doręczając w dniu 19 listopada 2018 r. - skutecznie i w sposób prawidłowy - wydruk przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu. Przy czym, odpis tytułu wykonawczego wskazanego w przedmiotowym zawiadomieniu został doręczony skarżącemu na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego, co nie jest kwestionowane.

Organ egzekucyjny dopełnił zatem wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 1-3 u.p.e.a.

Zawiadomienie nr [...] z dnia 30 października 2018 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 w zw. z 67 § 2a u.p.e.a., m.in. numer tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności

w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (zgodnie z art. 67 § 2a pkt 3 u.p.e.a.). Słusznie natomiast skarżący wskazał na nieprawidłowość w oznaczeniu dłużnika zajętej wierzytelności. W zawiadomieniu

w miejsce organu - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wskazano urząd ten organ obsługujący, tj. Izbę Administracji Skarbowej. Jednakże dłużnik zajętej wierzytelności nie miał wątpliwości co do swojego statusu. Przyjął i zrealizował zajęcie. Podobnie skarżący nie miał wątpliwości, u kogo zajęcie zostało dokonane. Popełniony przez organ egzekucyjny błąd nosi znamiona oczywistej omyłki pisarskiej i nie jest wadą dyskwalifikującą dokonane zajęcie. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r.

sygn. akt II FSK 2737/15 NSA zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Nadpłacona przez skarżącego kwota w dniu dokonania ww. zawiadomienia znajdowała się na rachunku bankowym Dyrektora. Nie budzi natomiast - w ocenie organu odwoławczego - wątpliwości opis przedmiotu zajęcia. Określenie "kwota nadpłacona do wyroku NSA sygn. akt II FSK 2737/15" nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o nadpłatę z tytułu uregulowania przez skarżącego K.K. zasądzonych ww. wyrokiem kosztów postępowania sądowego.

Odnosząc się natomiast do argumentu dotyczącego toczących się postępowań dotyczących: decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], prawidłowości nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, czy też zarzutów wniesionych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Dyrektor wskazał,

że powyższe postępowania nie mają wpływu na postępowanie w zakresie rozpatrzenia środka zaskarżenia, jakim jest skarga wniesiona w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a. Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego może być bowiem wyłącznie ocena kwestii formalnoprawnych, odnoszących się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tej czynności (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 53/2018; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1117/17; wyrok NSA z dnia

8 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3048/15).

Podsumowując, Dyrektor stwierdził, że zaskarżone postanowienie Naczelnika z dnia 4 stycznia 2019 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej, dokonaną na podstawie zawiadomienia nr [...] z dnia 30 października 2018 r. oraz odmawiające jej uchylenia, jest prawidłowe i zgodne z prawem. Argumenty podnoszone przez skarżącego nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem w kwestionowanej czynności egzekucyjnej organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości, które uzasadniałyby uznanie skargi za uzasadnioną.

Skargę do WSA w Gdańsku na powyższe postanowienie wniósł K.K. Przedmiotowemu postanowieniu Dyrektora z dnia 26 lutego 2019 r. oraz poprzedzającemu je postanowieniu Naczelnika z dnia 4 stycznia 2019 r. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.;

2. art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w zw. z art. 89 § 1-3 u.p.e.a.;

3. art. 124 § 1 i k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora z dnia 26 lutego 2019 r. oraz w całości poprzedzającego je postanowienia Naczelnika z dnia 4 stycznia 2019 r. i zasądzenie od Dyrektora na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi K.K. podtrzymał swoje stanowisko prezentowane we wcześniejszych środkach odwoławczych. Nadal kwestionuje prawidłowość sporządzenia zawiadomienia nr [...] z dnia 30 października 2018 r. pod względem formalnym, z uwagi na wskazanie w nim w sposób błędny i ogólnikowy przedmiotu zajęcia oraz błędne oznaczenie w sporządzonym zawiadomieniu dłużnika zajętej wierzytelności. Podniósł również ponownie kwestię wpływu na przedmiotową sprawę innych rozstrzygnięć - dotyczących decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2015 r. oraz zarzutów w sprawie prowadzenia na jego podstawie egzekucji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 P.p.s.a.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniała go u.p.e.a. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a) ww. ustawy, tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 w zw. z art. 92 tej ustawy).

Z akt sprawy wynika także, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a. Organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności (Dyrektora) zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, wzywając jednocześnie dłużnika, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30 października 2018 r. Jednocześnie, organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o zajęciu ww. wierzytelności, doręczając w dniu

19 listopada 2018 r. - skutecznie i w sposób prawidłowy - wydruk zawiadomienia.

Organ egzekucyjny dopełnił zatem wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 1 i § 3 u.p.e.a.

Wbrew treści skargi, w sprawie nie zaistniały również uchybienia formalne.

Zawiadomienie z dnia 30 października 2018 r. zawierało wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienie sporządzone zostało według wzoru określonego przez Ministra Finansów

w rozporządzeniu z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339 ze zm.); stosowny wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej określono w załączniku nr 5 do tego rozporządzenia. W ww. zawiadomieniu Naczelnik w sposób jednoznaczny wskazał,

z jakiego tytułu zajmuje wierzytelność.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w złożonej skardze argumentu co do toczących się postępowań dotyczących decyzji, na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze, czy też zarzutów wniesionych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Sąd wskazuje, że powyższe postępowania nie mają wpływu na postępowanie w zakresie rozpatrzenia środka zaskarżenia, jakim jest skarga wniesiona

w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a.

Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego może być bowiem wyłącznie ocena kwestii odnoszących się jedynie do przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tej czynności (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 53/2018; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 lutego

2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1117/17; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3048/15).

Tym samym uznać należy, że Dyrektor prawidłowo stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że rozstrzygnięcie Naczelnika oddalające skargę strony i odmawiające uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonanej na podstawie zawiadomienia z dnia 30 października 2018 r., jest prawidłowe

i zgodne z prawem. W ocenie Sądu, argumenty podnoszone w złożonej skardze nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem kwestionowana czynność egzekucyjna była prawidłowa, a zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia są jedynie polemiką z prawidłowym rozstrzygnięciem.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł

o oddaleniu skargi (art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a.).[pic]