Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Robert Sawuła (spr.) del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Z. i M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1740/14 w sprawie ze skargi M. Z. i M. Z. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego solidarnie na rzecz M. Z. i M. Z. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 1740/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę M. Z. i M. Z. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], na podstawie art. 152 § 1, art. 123 oraz art. 187 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb) wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego oraz zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] wydanej dla realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z 24 lokali mieszkalnych z 15 miejscami parkingowymi w wielostanowiskowym garażu podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., gazową i elektryczną, na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie - Podgórzu, przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z [...] maja 2012 r. znak: [...], na rzecz [...].

Jak dalej w uzasadnieniu swego postanowienia Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że w związku z wniesieniem przez prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Krakowa Podgórza sprzeciwu od jego decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. organ ten postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wznowił postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją.

Wznowienie postępowania uzasadniać miały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., zgodnie z którymi w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1); decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2).

W piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. prokurator wnoszący sprzeciw wskazał, że dokument na podstawie którego wydano decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę – oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ZIKiT) o warunkach przyłączenia do dróg lądowych [...] z dnia [...] lutego 2012 r., został sfałszowany poprzez wykonanie kopii technicznej przy użyciu kolorowej drukarki. Do sprzeciwu załączono także kserokopię pisma ZIKiT z dnia 10 stycznia 2014 r. znak ZIKiT/S/1069/14/IW/1910 oraz "Opinię wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej" z dnia 27 kwietnia 2014 r. Organ uwypuklił, że okoliczność ta ma istotne znaczenie ze względu na treść art. 32 ust. 1 pkt 2 uPb, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.

Skoro zatem "Oświadczenie o warunkach przyłączenia do dróg lądowych" znak [...] z dnia 15 lutego 2012 r., a więc dokument, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazał się fałszywy, zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania, co uzasadnia wstrzymanie wykonania tej decyzji. Ostateczne przesądzenie tej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nastąpi w decyzji kończącej postępowanie wznowione.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego od powyższego postanowienia przez M. Z. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewoda Małopolski potwierdził stanowisko organu I instancji, iż istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2013 r., a zatem organ ten był uprawiony do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania przedmiotowej decyzji. Eksponowano prawdopodobieństwo wzruszenia decyzji dotychczasowej, przy stwierdzeniu braku przeszkód do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej.

Postanowienie to zaskarżyli do WSA w Krakowie M. Z. i M. Z., zarzucając mu naruszenie następujących przepisów:

1) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego celem byłoby rzetelne ustalenie, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji; 2) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego celem byłoby rzetelne ustalenie, czy w ogóle zachodzą przesłanki wznowienia postępowania; 3) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji, pomimo braku dowodu potwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa; 4) art. 152 K.p.a., wstrzymanie wykonania decyzji pomimo niezrealizowania przesłanek tego przepisu, niezbędnych do jego zastosowania; 5) art. 126 w zw. z art. 107 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji; 6) art. 9. w zw. z art. 8 K.p.a. nakładających na organy administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a ponadto deklarujących, iż organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2015 r. skarżący rozwinęli argumentację skargi podnosząc, że zarówno organ I instancji, jak również organ II instancji nie ustaliły, jakie znaczenie dla przedmiotowej inwestycji miało kwestionowane oświadczenie o warunkach włączenia do dróg lądowych. Zarówno decyzja w przedmiotowej pozwolenia na budowę, której dotyczy opisywany stan faktyczny (jak i decyzja zamienna będąca przedmiotem odrębnej skargi), wydane zostały na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy, która określała obsługę komunikacyjną przez istniejący wjazd. Tym samym, decyzja o pozwoleniu na budowę będąca przedmiotem wstrzymania (jak i decyzja "zamienna", będąca przedmiotem odrębnej skargi), nie zatwierdzała nowego zjazdu na działkę, ponieważ obsługa komunikacyjna w zatwierdzonym projekcie budowlanym odbywa się przez zjazd istniejący, zatem oświadczenie o warunkach włączenia do dróg lądowych nie było w przedmiotowej sprawie wymagane.

Opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalono.

Sąd wojewódzki w uzasadnieniu swego wyroku eksponował, że szereg zarzutów skargi dotyczy zasadności samego wznowienia postępowania i jego podstaw, co nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie. W motywach swego wyroku WSA w Krakowie stwierdził, że wbrew zarzutowi skargi, uzgodnienie z zarządcą drogi co do możliwości włączenia do drogi ruchu spowodowanego zmianą sposobu zagospodarowania − było niezbędne zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym dla wydania pozwolenia na budowę.

Przedłożone przez prokuratora dokumenty (opinia biegłego i pismo ZIKiT z dnia 10 stycznia 2014 r.) nie pozostawiały wątpliwości co do tego, że stanowiące jeden z istotnych elementów postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, oświadczenie ZIKiT o możliwości przyłączenia do dróg lądowych, nie jest oświadczeniem oryginalnym, lecz kopią, a oryginał nie był sporządzany.

Zdaniem sądu pierwszej instancji uzasadnienie skarżonego postanowienia jest co prawda zwięzłe, ale nie oznacza to, że jest niewystarczające. Przytoczono w nim przepisy prawa, na których opierano rozstrzygnięcie, jak również wskazano dowody zgromadzone przez organ I instancji, które doprowadziły oba organy do przekonania, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Sąd wojewódzki nie dopatrzył się także naruszenia przez organy przepisu art. 9 w zw. z art. 8 K.p.a., które to naruszenie ogólnikowo zarzucono w skardze, nie wskazując jakie konkretne działania organów spowodowały to naruszenie.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. WSA w Krakowie uchylił postanowienie z dnia 5 maja 2015 r. o stwierdzeniu prawomocności swego wyroku (w sentencji błędnie podano, że "z dniem 5 maja 2011 r.").

Skargą kasacyjną [...] w Krakowie – M. Z. i M. Z. – zaskarżono powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przez "zaskarżone postanowienie" przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: art. 152 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., a nie jak podano "Dz.U.02.153.1270", dalej "Ppsa") w zw. z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.) poprzez dokonanie ustalenia istotnych okoliczności w sprawie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, art. 141 § 4 Ppsa poprzez wybiórcze i ogólne przedstawienie zarzutów skargi, jak również wskazywanie motywów wyroku w sposób lakoniczny.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Krakowie nie odniósł się do tego, iż stan faktyczny i prawny sprawy uległ zmianie, a w szczególności do tego, że odpadła przesłanka wznowienia postępowania, zaś przesłanka uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego nie istniała. Skoro brak było przesłanek wznowienia postępowania, to – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – brak jest również przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji wydanej w postępowaniu podlegającemu wznowieniu. W skardze kasacyjnej wywodzono, że postępowanie prokuratorskie zostało umorzone.

Zarzucono także, iż sąd wojewódzki nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń podnoszonych w skardze odnośnie braku przepisów nakładających obowiązek załączenia do wniosku oświadczenia o warunkach włączenia do dróg lądowych, z uwagi na to, że nieruchomość posiadała połączenie z drogą publiczną.

Skarżący kasacyjnie wywodzą, że roboty budowlane objęte źródłową decyzją o pozwoleniu na budowę, jak również decyzją "zamienną", zostały wykonane, a okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla dopuszczalności wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania tych robót. Wydanie takiego postanowienia w sytuacji, gdy roboty zostały wykonane ma być obarczone wadą nieważności (art. 126 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.). Ma to być kluczowy element sprawy, który sąd winien dokładnie rozważyć i wyjaśnić w uzasadnieniu wyroku.

W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto wadliwość uzasadnienia wyroku, w szczególności odnoszącego się do błędnej akceptacji tego, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. Dodatkowo eksponowano konieczność legalnego działania organów, pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, respektowania prawa zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

A. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę, że złożona skarga kasacyjna, pomimo że została sporządzona przez radcę prawnego, nie wypełnia wszystkich wymagań normatywnych dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1) uznać trzeba, że to uchybienie nie może bezwarunkowo dyskwalifikować tej skargi. Nie można oddalić bądź odrzucić skargi kasacyjnej z tego tylko powodu, że treść zarzutów nieporadnie sformułowana w petitum została następnie doprecyzowana w uzasadnieniu (por. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 382). W sytuacji, gdy strona przytoczy, w petitum skargi kasacyjnej, jako zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, unormowania Kodeksu K.p.a. zamiast przepisów Ppsa, to zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania tego zarzutu. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny dokonał merytorycznej oceny skuteczności przedstawionych w kasacji zarzutów.

Trzeba jednak zaznaczyć, że sposób prezentacji zarzutów kasacyjnych ogranicza w istotnym stopniu ich skuteczność z powodu braku możliwości nałożenia samej kontroli kasacyjnej oraz jej wyniku dokonanej na określoną i wskazaną w skardze kasacyjnej argumentację, "zwalczającą" argumentację przeprowadzoną w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji. W szczególności podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej nieprecyzyjnie powołuje przepisy mające być naruszone, nie uwzględniając jednostek systematycznych (ich podziału na paragrafy), prawidłowe ujęcie zarzutów kasacyjnych wymagało sięgnięcia także do uzasadnienia skargi kasacyjnej. Posłużenie się przez autora skargi kasacyjnej formułą zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania sugeruje, że chodzi tu o zarzuty naruszenia wskazanych przepisów K.p.a., a to art. 152 i art. 7 tego Kodeksu, jako przepisów prawa materialnego, gdy zaś chodzi o naruszenie przepisów postępowania, zarzuty kasacyjne sprowadzają się do uchybienia przepisom art. 106 § 3 i 5 Ppsa w zw. z art. 233 § K.p.c. oraz art. 141 § 4 Ppsa. Z tych wszystkich powodów należy przyjąć, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisu art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, pomimo dopuszczenia się przez sąd wojewódzki uchybień tych przepisów, które w skardze kasacyjnej zostały wyłuszczone.

B. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 106 § 3 i 5 Ppsa w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Zgodnie z przywołanym art. 106 Ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (§ 3), do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (§ 5). Z kolei z przepisu art. 233 § 1 K.p.c. wynika, że sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Rzecz w tym, że WSA w Krakowie, jak wynika to z akt sprawy nie prowadził dowodu uzupełniającego, skoro zaś takiego postępowania dowodowego nie przeprowadzono, to nie stosując wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów nie można było im uchybić.

C. Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez "wybiórcze i ogólne przedstawienie zarzutów skargi, jak również wskazywanie motywów wyroku w sposób lakoniczny" to nie jest on usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa 2010, Nr 3, poz. 39), podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że uzasadnienie wyroku, spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez sąd pierwszej instancji argumentację prawną. Rozważania prawne są zaś na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania WSA w Krakowie. Uzasadnienie to poddaje się również kontroli instancyjnej. Z samego faktu, że skarżący kasacyjnie oceniają uzasadnienie sądu wojewódzkiego jako lakoniczne nie można jeszcze wywodzić nieprawidłowości konstrukcji uzasadnienia skutkującego naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa. Nie jest z kolei trafne zarzucanie sądowi a quo brak ustosunkowania się do zarzutów i twierdzeń podnoszonych w skardze, gdy chodzi o zajęcie stanowiska odnośnie "konieczności załączenia do wniosku oświadczenia o warunkach włączenia do dróg lądowych", gdyż stanowisko sądu pierwszej instancji w tym zakresie zostało wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku (s. 11). Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa wobec braku zajęcia stanowiska co do faktu zakończenia robót budowlanych, okoliczności takiej nie podnoszono w skardze, przeto sąd wojewódzki nie mógł się ustosunkować do tego zagadnienia.

D. Nie można z kolei nie uznać, aby zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 152 K.p.a. nie były oparte na usprawiedliwionej podstawie, przy czym zarzuty ich naruszenia podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku. Dodać przy tym przyjdzie, że związanie sądu kasacyjnego podstawami skargi kasacyjnej nie stoi na przeszkodzie, aby Sąd uwzględnił wspomnianą skargę w ramach powołanej podstawy, ale z odmiennym uzasadnieniem.

Jak wynika z ustalonego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego sprawy organ I instancji – Prezydent Miasta Krakowa, wznowił z urzędu, na skutek sprzeciwu prokuratora, postępowanie zakończone decyzją tegoż organu Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z 24 lokali mieszkalnych z 15 miejscami parkingowymi w wielostanowiskowym garażu podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., gazową i elektryczną, na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie – Podgórzu. Zasadniczym powodem wznowienia tego postępowania było powoływanie się przez prokuratora na ziszczenie się przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. tj. fałsz dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Asumptem do wywodzenia o ziszczeniu się powyższych przesłanek było stwierdzenie sfałszowania dokumentu – oświadczenia ZIKiT w Krakowie o warunkach przyłączenia do dróg lądowych datowane na 15 lutego 2012 r., zatem sprzed wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co do której orzeczono o wznowieniu postępowania.

Jak wynika dalej z ustaleń faktycznych sądu wojewódzkiego w toku tak wznowionego postępowania doszło do wydania przez Prezydenta Miasta Krakowa postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r., z powołaniem się m. in. na przepisy art. 152 § 1 oraz art. 187 K.p.a., o wstrzymaniu wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] (decyzja "zamienna"), mocą której zatwierdzono projekt zamienny oraz dokonano zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. "w zakresie zmiany zagospodarowania terenu w zakresie wykonania 7 miejsc postojowych dla niepełnosprawnych (zmiana w bilansie na rzecz zwiększenia powierzchni utwardzonej zgodnie z decyzją WZ)". Innymi słowy po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2012 r., organ ten orzekł w postępowaniu wznowieniowym o wstrzymaniu wykonania innej decyzji ostatecznej, niż tej, która była wznowieniem objęta.

Stosownie do art. 187 K.p.a. "W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej, do którego sprzeciw wniesiono, obowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili załatwienia sprzeciwu", skoro zaś podstawą wniesienia sprzeciwu prokuratorskiego były okoliczności mające uzasadniać wznowienie postępowania, przeto skorzystanie z powyższej kompetencji przez właściwy organ nakazywało sięgnąć do przepisu art. 152 K.p.a. normującego to zagadnienie w warunkach wznowienia. Cyt. przepis określa, że "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania" (§ 1), a ponadto, iż "Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze" (§ 2).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uzasadnione, aby wznawiając postępowanie zakończone oznaczoną, ostateczną decyzją administracyjną, organ właściwy w sprawie wznowienia mógł w ramach tego samego postępowania orzekać o wstrzymaniu wykonania innej decyzji ostatecznej, niż objętej postępowaniem wznowieniowym. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Skoro przesłankę wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, ujętą w art. 152 § 1 K.p.a. określono jako "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", to należy przy identyfikacji decyzji, mogącej być objętą takim wstrzymaniem wykonania, uwzględnić fakt, że ustawodawca określa tego typu decyzję w przepisie art. 151 § 1 K.p.a. jako "decyzję dotychczasową". W realiach kontrolowanej przez WSA w Krakowie sprawy "decyzją dotychczasową" była decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wydana na rzecz M. Z. Tymczasem postanowienie organu I instancji dotyczyło odrębnej decyzji Nr [...]z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie częściowej zmiany "decyzji dotychczasowej". Wojewoda Małopolski utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie nie dostrzegł tej okoliczności, czym niewątpliwie naruszył art. 152 § 1 K.p.a., a także uchybił zasadzie ogólnej praworządności wynikającej z treści art. 7 K.p.a. Z mocy cyt. przepisu wynika z kolei, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Okoliczności tych nie dostrzegł także WSA w Krakowie, z tego względu uzasadniony będzie zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego wyłuszczony w skardze kasacyjnej, a w konsekwencji uchybienie przepisowi art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi.

E. W konsekwencji uwag zawartych powyżej pozbawione doniosłości prawnej są te zarzuty skargi kasacyjnej, które w sposób – jak to już w pkt. A określono – nieprofesjonalny, umieszczono w motywach tej skargi kasacyjnej, a odnoszą się one do "niemożności wstrzymania wykonania decyzji", w sytuacji, gdy roboty budowlane na które ona opiewała już zostały zrealizowane (art. 126 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.).

F. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, co pozwalało – przy działaniu na podstawie art. 188 Ppsa – uznać, że podstawy skargi kasacyjnej są częściowo usprawiedliwione, a w konsekwencji uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargę. Z przyczyn wyłożonych uprzednio uznać przyjdzie skargę M. Z. i M. Z. za uzasadnioną na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 152 § 1 i art. 187 K.p.a., co w konsekwencji prowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Ponownie rozpoznając wniesione zażalenie Wojewoda Małopolski uwzględni ocenę wyrażoną w niniejszym wyroku. Niniejszy wyrok nie stoi na przeszkodzie Prezydentowi Miasta Krakowa rozważeniu potrzeby wstrzymania wykonania decyzji tego organu objętej wznowieniem postępowania, tj. decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Przy rozpoznawaniu tej potrzeby przez pryzmat przesłanki ujętej w art. 152 § 1 K.p.a., na uwadze organ ten winien mieć także okoliczności podnoszone w skardze kasacyjnej, tj. zrealizowanie robót budowlanych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę.

G. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 2 Ppsa.