Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 235/24 w sprawie ze skargi "T." Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 lutego 2024 r., nr 3001-IOA.4246.25.2023.AL w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "T." Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 11 grudnia 2024 roku oddalił skargę T. Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 lutego 2024 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach bez zezwolenia oddala skargę

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Funkcjonariusze Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w dniu 19 czerwca 2019 r., w lokalu przy ul. [...] [...] w R. stwierdzili obecność 4 urządzeń o nazwach F. nr [...], F. nr [...], F. nr [...] oraz F. nr [...], przypominających automaty do gier hazardowych. W wyniku eksperymentów procesowych ustalili, że gry oferowane na urządzeniach wypełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 2094 r., dalej: "u.g.h.").

Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: "NWUCS", organ I instancji"), decyzją z 31 sierpnia 2023 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w łącznej wys. 400 000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.

Objętą skargę decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Poznaniu (dalej: "DIAS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. DIAS powołał treść art. 3 i art. 6 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 a) u.g.h., a także art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h., by w świetle tych przepisów stwierdzić, że spółka nie legitymowała się w dniu przeprowadzonej kontroli koncesją na prowadzenie kasyna gry, jak również nie była podmiotem wykonującym monopol państwa w zakresie gier urządzanych w salonach gier na automatach. Lokal, w którym stwierdzono obecność urządzeń należących do strony, nie był kasynem gry lub salonem gier na automatach.

DIAS stwierdził, że z przeprowadzonych przez funkcjonariuszy eksperymentów wynika, że wszystkie przedmiotowe urządzenia wypełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3-5 u.g.h., co pozwalało uznać je za automaty do gier w rozumieniu przepisów u.g.h. Gry były na nich urządzane o wygrane pieniężne lub rzeczowe, a wynik gry na przedmiotowych automatach nie zależał od zręczności grającego, lecz od losowego wytypowania symboli przez program zainstalowany w urządzeniu. Gracz nie miał wpływu na wynik gry. Ponadto gry były organizowane w celach komercyjnych, z nastawieniem na odnoszenie korzyści z ich organizowania, o czym bezpośrednio świadczy fakt, iż w celu przeprowadzenia na nich gier należało dokonać zasilenia środkami pieniężnymi.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wykazał, że kontrolowane urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu u.g.h. Ustaleń tych dokonano na podstawie eksperymentu procesowego, którego wartości dowodowej nie było powodów kwestionować. Organ odwoławczy zaznaczył, że eksperyment został przeprowadzony w oparciu o art. 211 Kodeksu postępowania karnego, co było dopuszczalne w świetle art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: "O.p.").

W ocenie organu odwoławczego, ustalenia w zakresie losowości gier oferowanych przez przedmiotowe automaty były wystarczające, gdyż dotyczyły one automatów w momencie ich rzeczywistego funkcjonowania dla potencjalnego gracza

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189a i n. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), DIAS wskazał, że zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy O.p., a tym samym w sprawie nie mają zastosowania przepisy k.p.a.

Sąd I instancji oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem, stwierdził, że prawidłowo i z zachowaniem reguł postępowania wykazano, że ujawnione w toku kontroli urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.

Zdaniem Sądu, podejmowanie przez organy czynności zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z prowadzeniem gry wbrew warunkom z u.g.h. należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. W ocenie Sądu I instancji, zgromadzony w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie istotnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzuty skarżącej zmierzające do wykazania niekompletnego charakteru materiału dowodowego nie mogły zostać uwzględnione.

W kwestii nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, WSA wskazał, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne.

W ocenie Sądu I instancji dokonana przez organ ocena dowodu w postaci eksperymentu procesowego odpowiadała wymogom z art. 191 O.p. Z protokołu wszystkich eksperymentów wynikało, że na automatach dostępne były gry mające charakter losowy, których wynik zależał od zatrzymania wirtualnych bębnów przez urządzenie. Na układ symboli na zatrzymanych bębnach, czyli na ewentualną wygraną bądź przegraną, grający nie miał żadnego wpływu. Grający nie miał realnej możliwości zatrzymania zmieniających się symboli na bębnach w najlepszym dla siebie ustawieniu, a więc nie mógł zdecydować o wysokości wygranej. Wynik gry nie zależał od gracza, lecz od urządzenia (przypadku). Aktywność gracza miała wpływ jedynie na rozpoczęcie samej gry.

Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia przez organy art. 188 w zw. z art. 197 O.p. poprzez odmowę uwzględnienia wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej, o której mowa w art. 23f u.g.h. WSA wskazał, że ustalenie charakteru gry w drodze tego rodzaju opinii nie znajduje zastosowania w toku postępowania o wymierzenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że art. 23b ust. 1 u.g.h. znajduje zastosowanie w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w u.g.h. Przepis ten dotyczy zatem automatów zarejestrowanych, co nie miało miejsca w tej sprawie.

Sąd I instancji uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 189a i następnych k.p.a. przez ich pominięcie. WSA wskazał, że do postępowań w sprawach określonych w u.g.h. stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Ponadto, problematyka kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych została szczegółowo uregulowana w przepisach u.g.h., która to ustawa określa jednoznacznie wysokość kary za takie przewinienie, którego dopuściła się skarżąca. Sąd I instancji zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie, problem przedawnienia nie występuje, a w pozostałym zakresie zastosowanie znajdują przepisy u.g.h. i stosowane odpowiednio na mocy art. 91 u.g.h. przepisy O.p., więc zarzut niezastosowania art. 189f K.p.a. należy uznać za niezasadny.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

T. Sp. z o.o. w L., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji i opierając się o uregulowanie art. 174 punkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła mu:

1. naruszenie art. art. 145 § 1 punkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 211 k.p.k., a to poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo oparcia rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie o wynik tzw. "eksperymentu", który ocenić należy jako przeprowadzony nielegalnie, tj. rażąco sprzecznie z przepisem procedury karnej, regulującym tą specyficzną czynności postępowania dowodowego i jej znaczenie dla ustaleń faktycznych czynionych w sprawie;

2. Naruszenie art. 145 § 1 punkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 188 i art. 197 Ordynacji podatkowej, a to poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo oczywiście niezasadnej, a nawet niedopuszczalnej odmowy uwzględnienia, przez organy obu instancji, kluczowego dla rozstrzygnięcia wniosku Strony o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej o której mowa w art. 23f u.g.h. lub co najmniej z opinii biegłego, szczególnie gdy odmowę taką nie uzasadniono w jakikolwiek merytorycznie wartościowy sposób;

3. W konsekwencji wytkniętego wyżej naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego naruszenie art. 145 §1 punkt 1) lit. a) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo naruszenia prawa materialnego, mającego podstawowy wpływ na wynik sprawy, co ma postać akceptacji dla zastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h., to jest nałożenia kary za urządzanie gier na automatach bez koncesji, zezwolenia lub wymaganego zgłoszenia, mimo iż w okolicznościach istotnych w postępowaniu nikt takich gier nie urządzał, gdyż gry dostępne na urządzeniach zakwestionowanych przez organ mają charakter logiczny, a nie losowy, nie są zatem grami na automatach, których urządzanie wymaga jakiejkolwiek koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia;

4. Na końcu natomiast naruszenie art. 145 §1 punkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189a i nast. kpa poprzez całkowite pominięcie tych przepisów w sprawie, mimo iż przepisy te znajdują pełne zastosowanie do kar takich jak przedmiotowa.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosło o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczeń organów I i II instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie, od organu na rzecz Strony Skarżącej, kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji - według norm przepisanych. Dodatkowo skarżąca wniosła o przeprowadzenie, w postępowaniu przed NSA, dowodu z załączonych dokumentów, wskazując iż mają one zasadnicze znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, a przy tym ich przeprowadzenie nie wpłynie w żaden sposób na przedłużenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz organy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 o.p. i art. 211 k.p.k. poprzez oparcie decyzji na wyniku eksperymentu, który ocenić należy jako przeprowadzony nielegalnie, tj. rażąco sprzecznie z przepisem procedury karnej, regulującym tę czynność postępowania dowodowego i jej znaczenie dla ustaleń faktycznych czynionych w sprawie. Zarzut ten łączy się z dwoma kolejnymi, również nieusprawiedliwionymi, zarzutami naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji wskutek niezasadnej, naruszającej art. 188 i art. 197 o.p., odmowy uwzględnienia przez organy wniosku strony o przeprowadzenie opinii jednostki, o której mowa w art. 23f u.g.h. lub opinii biegłego oraz przez brak uzasadnienia odmowy w tym zakresie w celu wykazania, że gry zainstalowane na automatach nie miały elementu losowego, ale były grami logicznymi i ich urządzanie nie podlegało ukaraniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Na wstępie podkreślenia wymaga, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. są przepisami kierunkowymi (wektorowymi), co oznacza, że dają tytuł do uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny tylko wówczas, gdy sąd wykryje: a) naruszenie przepisów postępowania (nie stanowiące podstawy wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo b) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. To zatem wskazanie innego przepisu (regulacji prawa procesowego lub materialnego) może dopiero przesądzić, czy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a. został naruszony poprzez zastąpienie go przez Sąd I instancji regulacją art. 151 p.p.s.a. Na tle badanej sprawy, w granicach prezentowanych zarzutów kasacyjnych, takiego naruszenia nie wykazano. W ocenie skarżącej Sąd I instancji w nieuprawniony sposób nie dopatrzył się po stronie organów naruszenia 180 § 1, art. 188 i art. 197 o.p. Zgodnie z art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie natomiast z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Stosownie zaś do art. 197 o.p., w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii (§ 1); powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy prawa podatkowego (§ 2); do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2 o.p. (§ 3 zd. pierwsze); w pozostałym zakresie do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków (§ 3 zd. drugie). W postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy obu instancji nie uległy naruszeniu art. 180 § 1 i art. 188 o.p. Regulacje te wymagają uwzględnienia wniosku dowodowego strony jeżeli dowód "może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy" (art. 180 § 1 o.p.), "chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem" (art. 188 o.p.).

Na tle badanej sprawy, Spółka T. wnioskowała o przeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego (na zasadach ogólnych, określonych w art. 190 o.p. względnie w oparciu o szczególną regulację art. 23f u.g.h.) w celu wykazania, czy oferowane przez skarżącą gry na automatach spełniają wymogi gier hazardowych, a więc gier o charakterze losowym w rozumieniu art. 2 u.g.h. Organy w toku postępowania przeprowadziły szereg środków dowodowych. Dowody zostały pozyskane zgodnie z prawem, co czyniło je dowodami odpowiadającymi wymogom art. 180 in fine o.p. Materiały kontrolne znajdowały się w dyspozycji organu właściwego do prowadzenia postępowania karno-skarbowego, zaś przepis art. 114b k.k.s. stanowił jednoznaczną podstawę udzielenia pomocy prawnej organowi prowadzącemu postępowania administracyjne. Zgodnie z nim, w razie uzasadnionej potrzeby akta można udostępnić, wydać z nich odpisy lub kopie także organom prowadzącym postępowanie podatkowe lub administracyjne, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia tego postępowania. Udostępnienie materiałów odbyło się zatem prawidłowo. Nie ulega kwestii, że materiały kontroli zawierały dowód z eksperymentu, który funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS. Zgodnie z tą regulacją, w ramach kontroli celno-skarbowej przysługuje im uprawnienie do przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Taki eksperyment szczegółowo zrelacjonowano w decyzjach. Na podstawie wyników oględzin lokalu oraz wyników eksperymentów w postaci gier kontrolnych, wykazano, że urządzenia do gier spełniają wymogi stawiane automatom służącym do urządzania gier hazardowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że gry na tych urządzeniach mają kluczowy dla wyniku sprawy element losowości. Eksperymenty procesowe wykazały, że wynik gry nie zależy od gracza; jego rola sprowadza się do wybrania gry, ustalenia stawki za grę i rozpoczęcia gry. Gracz nie jest w stanie przewidzieć konfiguracji symboli pojawiających się na ekranie. Wynik gry nie zależy od zręczności gracza lecz od losowego wytypowania symboli przez program zainstalowany w urządzeniu. Automaty zawierały dwie opcje gry: 1) pierwsza "auto", polegała na samoczynnym wyborze przez urządzenie kombinacji symboli na wirtualnych bębnach, a następnie wywołaniu zatrzymania kolejnego bębna z wygrywającym lub przegrywającym układem symboli; w tej opcji grający nie ma żadnego wpływu na ustawienie symboli na wirtualnych bębnach oraz 2) druga "pomoc", polegała na możliwości sięgania przez gracza do kolejnych stron (w liczbie 55 tys.) w celu odszukania aktualnego układu symboli; liczba kombinacji układu symboli sięga 500 tys. Sprawdzenie wszystkich stron z możliwymi wynikami zajmuje od kilku do kilkunastu godzin. Taka konstrukcja opcji "pomoc" skłania gracza do wyboru opcji "auto" i zdania się na losowy wynik dopasowania sekwencji symboli na bębnach. Przegrana zmniejszała liczbę punktów odpowiadających wniesionej opłacie za grę (przez zasilenie pieniędzmi), zaś wygrana zwiększała tę liczbę, umożliwiając dalszą, wydłużoną, grę. Od stosowania opcji "pomoc" zniechęcały niskie wygrane, co czyniło irracjonalnym niekorzystanie z opcji "auto" i poszukiwanie wyniku pośród 500 000 sekwencji układów symboli. Skoro przynajmniej jedna z opcji gry opiera się na losowości, doszło do urządzania gier hazardowych w realiach art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, losowość jako konstrukcyjny składnik gry hazardowej zachodzi już wówczas gdy urządzenie dopuszcza sytuację, w której wynik gry nie daje się przewidzieć i nie zależy od możliwości oraz umiejętności gracza, ale od przypadku (wyrok z dnia 15 maja 2025 r., II GSK 2627/21, CBOSA). Cała gra nie musi być przy tym losowa, ani nie musi mieć w całości charakteru losowego; wystarczy, że wyposażono ją w element losowy (wyrok z dnia 7 listopada 2024 r., II GSK 2269/22, Lex nr 3818960). Nie wyklucza to zatem pewnych elementów gry wymagających wiedzy, refleksu lub spostrzegawczości gracza (wyrok z dnia 27 maja 2025 r., II GSK 1816/24, CBOSA). Pokreślenia wymaga, że wyposażenie organów właściwych służb zmilitaryzowanych (Służby Celno-Skarbowej) w specjalne uprawnienia do przeprowadzenia badań kontrolnych gier na automatach i urządzeniach (w art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS), przesądza, że dowód zobrazowany w protokole takiej czynności ma walor dokumentu urzędowego, a więc korzysta ze wzmocnionej wiarygodności i mocy dowodowej. Tego rodzaju dowód, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest podstawowym dowodem pozwalającym na zbadanie funkcjonowania urządzenia do gier i wymierzenie kary w wypadku, gdy w jego następstwie gra okaże się grą hazardową (wyrok z dnia 19 lutego 2019 r., II GSK 5322/16, Lex nr 263785); może samodzielnie przesądzić o wyniku postępowania wskutek wykazanego losowego charakteru elementu gry (wyrok z dnia 17 grudnia 2024 r., II GSK 1316/21, CBOSA). Obalić go można w zasadzie tylko innym dokumentem urzędowym. Skarżącej nie udało się w ten właśnie sposób podważyć ustaleń dokonanych w ramach tego dowodu. Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii prywatnej (opinii specjalisty) nie mógł wzruszyć ustaleń faktycznych organu i zasadnie nie został uwzględniony. Również wniosek o dopuszczenie opinii biegłego nie był usprawiedliwiony, skoro okoliczność objęta tezą dowodową (losowość gry zainstalowanej w automatach) wynikała już z dotychczas prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. To kontynuowanie postępowania dowodowego prowadziłoby, w tych realiach sprawy, do naruszenia art. 188 in fine o.p., skoro już stwierdzono okoliczności mające znaczenie dla wyniku sprawy innym wystarczającym dowodem. Skarżąca nie uwzględniła też, że regulacja o eksperymencie z art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS jest szczególnym rozwiązaniem w stosunku do art. 211 k.p.k.; reguluje eksperymenty poświęcone wyłącznie zasadom gry na automatach, wykorzystując specjalistyczną wiedzę właściwych służb państwowych. Zarzut naruszenia art. 211 k.p.k. musiał zatem okazać się nietrafny. Fakty prawotwórcze ustalono kompletnie i nie było podstaw do uwzględniania wniosków dowodowych o dopuszczenie opinii prywatnych oraz opinii jednostki badawczej na podstawie art. 23f u.g.h. Nadto, tę ostatnią opinię uregulowano w rozdziale 2 u.g.h., zatytułowanym Warunki urządzania gier hazardowych i przewidziano dla fazy rejestracji urządzeń przed przystąpieniem do realizacji działalności z ich wykorzystaniem, co naturalnie nie odpowiadało stanowi badanej sprawy, prowadzonej w reżimie rozdziału 10 u.g.h. (Kary pieniężne), poświęconego naruszeniom tej regulacji. Ustalono tym samym w badanej sprawie wszystkie okoliczności konieczne do wymierzenia kary: a) ustalono, że urządzającą gry jest Spółka T., b) gry miały element losowości wymagany od gier hazardowych oraz c) urządzanie gier odbywało się bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189a "i nast." k.p.a. poprzez całkowite pominięcie tych przepisów w sprawie, mimo iż przepisy te znajdują pełne zastosowanie do kar takich jak przedmiotowa. Spośród regulacji k.p.a. skarga kasacyjna w ramach zarzutu wymienia wyłącznie art. 189a i tylko ta partia zarzutu spełnia wymogi art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wyraz "i nast." nie pozwala na zidentyfikowanie przepisu, w którym skarżąca upatruje naruszeń ze strony Sądu I instancji. Regulacja art. 189a k.p.a. poświęcona została pierwszeństwu zastosowania unormowań działu IVA k.p.a. względem innych regulacji zawierających unormowania z zakresu: nakładania, wymierzania kar administracyjnych oraz udzielania ulg w wykonywaniu takich kar. Przyjęto (w art. 189a § 2 zd. końcowe k.p.a.), że przepisów k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się w wypadku, gdy problematyka ta została uregulowana w przepisach odrębnych. Jak wynika z art. 8 u.g.h. w sprawach postępowania administracyjnego w zakresie uregulowanym w u.g.h. stosuje się odpowiednio przepisy o.p., chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 91 u.g.h. do samych kar pieniężnych również stosuje się odpowiednio przepisy o.p. Rozstrzygające znaczenie przypisać należy więc art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym przepisów k.p.a. nie stosuje się do spraw uregulowanych w o.p. z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII (tj. o udziale prokuratora oraz o skargach i wnioskach). Zatem jeżeli w sprawie kary pieniężnej ustawodawca przewidział reżim procesowy o.p. (a tak jest w sprawach kar z tytułu gier na automatach, z mocy art. 8 i art. 91 u.g.h.), to tym samym zezwolił, na podstawie art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., na stosowanie wyłącznie działów IV i VIII k.p.a. Skoro ta enumeracja nie zawiera działu IVA k.p.a., zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezastosowania art. 189a k.p.a. (mieszczącego się właśnie w dziale IVA k.p.a.) musiał okazać się bezzasadny.

Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z załączonego do skargi kasacyjnej protokołu z przesłuchania świadka (M. K., jednego z graczy na automatach) w postępowaniu karnym prowadzonym przez Opolski Urząd Celno-Skarbowy w Opolu z dnia 18 października 2019 r. nie spełniał wymogów art. 106 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z tego przepisu, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Aktualność zachowują dotychczasowe wywody w zakresie kompletności materiału dowodowego zgromadzonego przez organy. W sprawie nie wystąpiły, również na etapie sądowej kontroli decyzji, żadne istotne wątpliwości, co do mocy dowodowej, wiarygodności dowodów przeprowadzonych przez organy, ani też konkluzji płynących z relacjonowanych przez organy oraz Sąd I instancji okoliczności faktycznych. Samo twierdzenie skarżącej, oparte na niekorzystnych dla niej ustaleniach faktycznych organów nie dowodzi ich wadliwości. Postępowanie przed sądami administracyjnymi opiera się na zasadzie orzekania w oparciu o materiał zgromadzony przez organy, z uwagi na kontrolną funkcję tych sądów. W sprawie nie wykazano, aby zaszedł wyjątek od tej zasady, określony w art. 106 § 3 p.p.s.a. Utrwalony w załączonym do skargi kasacyjnej protokole tekst zeznań jednego z graczy bywających w lokalu z automatami Spółki T. obrazuje treść dowodu osobowego, a ten charakteryzuje się znacznie mniejszą wiarygodnością niż wspomniany wcześniej dokument urzędowy. Nadto, dokument protokołu sporządzono 18 października 2019 r., więc już w administracyjnym toku instancji mógł być przez skarżącą przedstawiany orzekającym organom. Podobnie wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodów z opinii prywatnych z dnia 5 maja 2018 r., 30 sierpnia 2018 r. oraz 7 września 2018 r. nie mógł być uwzględniony. W zakresie występowania elementu losowego nie wystąpiły w sprawie istotne wątpliwości, jakich wymaga art. 106 § 3 p.p.s.a., zaś przedmiotem załączonych opinii nie były urządzenia, których dotyczy postępowanie; opinie sporządzono na zlecenie G. s.r.o. w B. w zakresie działania urządzeń F. i F. G. [...].

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).