Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpoznania punktu 2 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Biblioteki Narodowej na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. M. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

We wniosku tym M. G. zwrócił się do Dyrektora Biblioteki Narodowej o udostępnienie mu drogą elektroniczną następujących informacji:

1. sprawozdania z kontroli w Bibliotece Narodowej przeprowadzonej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r., dotyczącej wydatków Biblioteki Narodowej poniesionych od 1 stycznia 2013 r. do 29 lutego 2016 r.;

2. wystąpienia pokontrolnego dotyczące ww. kontroli w Bibliotece Narodowej.

Wnioskodawca podniósł, że wnioskowana informacja nie znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto zażądał, aby nie anonimizować ani nazw firm ani danych osobowych kontrahentów Biblioteki Narodowej w ww. dokumentach, bowiem dane te stanowią informację publiczną.

M. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.); o zobowiązanie do udzielenia informacji, o które prosił we wniosku; o nałożenie grzywny na Bibliotekę Narodową; o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.); a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych.

Skarżący wniósł ponadto, by Sąd zweryfikował, czy J. K. miała wystarczające uprawnienia, upoważnienia i pełnomocnictwa do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2024 r. oraz czy zostały one jej udzielone w czasie, kiedy dr T. M. legalnie pełnił stanowisko Dyrektora Biblioteki Narodowej, czyli po 27 września 2024 r. lub przed 1 stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 14 maja 2025 r. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego opublikowało w BIP wystąpienia pokontrolne będące przedmiotem jego wniosku z dnia [...] maja 2025 r. Jednak dane kontrahentów BN są tam zanonimizowane. Dlatego w dniu 16 maja 2025 r. zwrócił się do Biblioteki Narodowej z deklaracją podtrzymania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. ze względu na zanonimizowane dane w wystąpieniu pokontrolnym z 2016 r. opublikowanym w BIP. W deklaracji tej wyraźnie poprosił, aby Biblioteka Narodowa ujawniła zanonimizowane dane.

W odpowiedzi z dnia 23 maja 2025 r. organ podał, że nie posiada sprawozdania z kontroli MKiDN w Bibliotece Narodowej z 2016 r., a wystąpienie pokontrolne jest dostępne w BIP i nie podlega udostępnieniu na wniosek. Organ w ogóle nie odniósł się do kwestii zanonimizowanych danych.

Skarżący, odnosząc się do wniosków o zasądzenie grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej, wskazał, że w jego ocenie zastosowanie przez Sąd tych środków jest niezbędne w związku z rażącym i powtarzającym się naruszaniem przez organ art. 61 Konstytucji RP, a także konieczne dla zapewnienia przestrzegania przez organ uprawnień podmiotów wnioskujących o dostęp do informacji publicznej.

Dyrektor Biblioteki Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu podniósł m.in., że w dniu 23 maja 2025 r., tj. w ustawowym terminie, poinformował skarżącego, że:

1. Biblioteka Narodowa nie otrzymała sprawozdania z kontroli w Bibliotece Narodowej przeprowadzonej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r., dotyczącej wydatków Biblioteki Narodowej poniesionych od 1 stycznia 2013 r. do 29 lutego 2016 r., nie posiada zatem wnioskowanego dokumentu i wobec tego nie może go udostępnić; dokument jest w dyspozycji wskazanego wyżej ministerstwa, toteż do tego podmiotu wnioskodawca winien skierować ewentualny wniosek w tym przedmiocie,

2. w myśl art. 10 ust. 1 u.d.i.p., na wniosek jest udostępniana informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych; wnioskowany dokument jest publicznie dostępny na stronie BIP Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakładce Kontrole - Działalność kontrolna - Działalność kontrolna 2016; nie podlega zatem udostępnieniu na wniosek.

W związku z powyższym organ uznał, że udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2025 r.

Organ zauważył dodatkowo, że skarga z dnia 11 lipca 2025 r. jest kolejną skargą na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej, w której skarżący formułuje żądanie zasądzenia na swoją rzecz grzywny nałożonej na Bibliotekę Narodową, co każe myśleć, że z podejmowania takich sporów sądowych uczynił swoje źródło zarobku, czym chwali się publicznie na swoim blogu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku skarżącego o dokonanie przez sąd administracyjny oceny prawidłowości umocowania J. K. do reprezentowania organu, a pośrednio także kontroli powołania Dyrektora Biblioteki Narodowej, należy wyjaśnić, że w aktach sądowych sprawy (k. 64) znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez Dyrektora Biblioteki Narodowej J. K. do reprezentowania organu przed sądami administracyjnymi. Z pełnomocnictwa tego wynika ponadto, że J. K. pełni funkcje Zastępcy Dyrektora Biblioteki Narodowej. W tym kontekście nie budzi wątpliwości Sądu, że jest ona uprawniona zarówno do występowania w imieniu organu przed sądem administracyjnym w tej sprawie, jak również do podpisywania w imieniu organu pism kierowanych do skarżącego w związku z rozpatrzeniem jego wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). W myśl zaś art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8). Powyższe oznacza, że rozpatrując skargę na bezczynność organu, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, sąd administracyjny bada jedynie, czy organ pozostaje w bezczynności we wskazanym w skardze zakresie. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kontroli prawidłowości obsadzenia stanowiska Dyrektora Biblioteki Narodowej. Wniosek skarżącego w tym zakresie nie mógł z tej przyczyny zostać uwzględniony.

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi z dnia 11 lipca 2025 r., należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W sprawie jest bezsporne, że Dyrektor Biblioteki Narodowej jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej – jako podmiot reprezentujący państwową instytucję kultury prowadzącą działalność biblioteczną, bibliograficzną, naukową, informacyjną, wydawniczą a także metodyczną i unifikacyjną w zakresie bibliotekarstwa – ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2393). Ponadto Biblioteka Narodowa zaliczona jest do sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1270).

Dokonując oceny, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną należy przede wszystkim zauważyć, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W katalogu tym znajdują się m.in. informacje o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p.

We wniosku z dnia [...] maja 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie mu po pierwsze, sprawozdania z konkretnie wskazanej kontroli przeprowadzonej w Bibliotece Narodowej, a po drugie wystąpienia pokontrolnego dotyczącego tej kontroli. Obydwa te dokumenty mieszczą się w wyżej wskazanym katalogu szeroko rozumianej dokumentacji kontrolnej, a więc stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. Okoliczność, że przedmiot wniosku skarżącego z dnia 9 maja 2025 r. stanowił informację publiczną nie była ponadto kwestionowana przez organ na żadnym etapie postępowania. Organ był zatem zobligowany do rozpoznania tego wniosku zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Dyrektora Biblioteki Narodowej w dniu [...] maja 2025 r. (wniosek został złożony drogą elektroniczną). W piśmie z dnia 23 maja 2025 r., a więc przed upływem wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowego terminu, organ poinformował skarżącego, że nie dysponuje informacją, której dotyczył punkt 1 wniosku z dnia [...] maja 2025 r., zaś informacja, o która skarżący wnioskował w punkcie 2 wniosku, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej.

Sąd, dokonując analizy akt administracyjnych sprawy, uznał, że odpowiedź organu w zakresie punktu 2 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. nie jest prawidłowa, bowiem znajdujący się w Biuletynie Informacji Publicznej dokument stanowiący wystąpienie pokontrolne dotyczące kontroli w Bibliotece Narodowej przeprowadzonej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r. został poddany anonimizacji obejmującej: dane osobowe kontrolujących, dane osobowe zastępców dyrektora Biblioteki Narodowej, kierownika Sekretariatu Organizacyjnego oraz Głównego Księgowego BN, dane kontrahentów Biblioteki Narodowej oraz osób współpracujących, numery faktur, zakresy szkoleń, dane dotyczące samochodów użytkowanych przez Bibliotekę Narodową.

We wniosku z dnia [...] maja 2025 r., a także w późniejszym piśmie z dnia 16 maja 2025 r. skarżący wyraźnie zaznaczył, że przedmiotem jego wniosku jest cała treść ww. wystąpienia pokontrolnego, a więc również informacje, które zostały objęte anonimizacją.

W tym zakresie odpowiedź organu odsyłająca skarżącego do zanonimizowanej wersji żądanego dokumentu dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej nie stanowi prawidłowej realizacji prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej. Jak już bowiem wskazano, w BIP nie została umieszczona pełna treść wystąpienia pokontrolnego, które w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. stanowi informację publiczną. Skarżący nie miał zatem możliwości zapoznania się z całością żądanej informacji publicznej. Organ był zatem zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie punktu 2 jego wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Należy przy tym zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom, m.in. z uwagi na konieczność ochrony prawa do prywatności oraz tajemnicy przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Jeżeli jednak organ, powołując się na powyższy przepis, odmawia stronie dostępu do informacji publicznej w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ochrony prywatności osób fizycznych lub tajemnicy przedsiębiorcy, winien to uczynić w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego w niniejszej sprawie niespornie nie uczynił do dnia wydania wyroku.

W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 2 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na ten wniosek. Udzielona odpowiedź, jak wyjaśniono wyżej, w części nie była prawidłowa, bowiem organ nieprawidłowo uznał, że publikacja w Biuletynie Informacji Publicznej zanonimizowanej wersji żądanego dokumentu zwalnia organ z konieczności rozpoznania wniosku również w zakresie informacji objętych anonimizacją. Powyższe zdaniem Sądu świadczy jednak o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z odmiennej interpretacji trybu udostępnienia i zakresu żądanej informacji. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Przechodząc do oceny bezczynności organu w zakresie punktu 1 wniosku z dnia [...] maja 2025 r., należy zauważyć, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przypadku gdy informacja, o którą ubiega się wnioskodawca, nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07 i z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4955/21, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17).

Biorąc pod uwagę, że organ w odpowiedzi udzielonej skarżącemu w terminie, w piśmie z dnia 23 maja 2025 r., wskazał, iż informacja żądana w punkcie 1 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. nie znajduje się w dyspozycji organu, bowiem Biblioteka Narodowa nie otrzymała sprawozdania z kontroli, Sąd uznał, że w tym zakresie nie można przypisać organowi bezczynności. Powyższe uzasadniało oddalenie skargi w tej części w punkcie 3 sentencji wyroku.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności przemawiające za wymierzeniem Dyrektorowi Biblioteki Narodowej grzywny oraz przyznaniem na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. wobec organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, te dodatkowe środki mogą być stosowane szczególnie wówczas, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 131/21). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, w szczególności biorąc pod uwagę, że bezczynność organu była skutkiem nieprawidłowej wykładni przepisów oraz interpretacji treści wniosku, nie zaś lekceważenia uprawnień skarżącego do uzyskania informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że brak jest konieczności stosowania dodatkowych środków mających na celu motywowanie organu do załatwienia sprawy.

Z powyższych przyczyn Sąd w pkt 3 sentencji oddalił skargę także w części dotyczącej wniosku o nałożenie na organ grzywny oraz o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Oddalenie skargi w pozostałym zakresie w pkt 3 sentencji nastąpiło na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach w punkcie 4 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.