Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.), Asesor WSA Marta Pawłowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 4 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi V. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego Y. K. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

Skargą z dnia 30 sierpnia 2022 r. V. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego Y. K. (dalej – strona, strona skarżąca) zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej – Wojewoda, organ) przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek strony.

W treści skargi pełnomocnik strony wskazał, że w dniu 13 września 2021 r. strona złożyła do Wojewody Dolnośląskiego wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 21 lutego 2022 r. strona złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego:

1) datę złożenia wniosku i wpłynięcia do organu wniosku o udzielenie zezwolenia;

2) potwierdzenia, że złożony przez stronę wniosek jest kompletny pod względem formalnym i merytorycznym;

3) podania przez organ od kiedy należy liczyć termin wskazany w art. 112a ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach - jeżeli złożony przez stronę wniosek spełnia przesłanki określone w art. 112a ust. 2 pkt 1-3 w/w ustawy;

4) potwierdzenia, że strona przedłożyła dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie – wraz ze wskazaniem terminu dokonania w/w czynności.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że informacja wnioskowana w punktach 2 i 3 wniosku ma znaczenie dla zastosowania art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w wersji po nowelizacji ustawy o cudzoziemcach z dnia 20 stycznia 2022 r. i pozwoliłoby stronie m.in. na samodzielne ustalenie, czy termin określony w art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach rozpoczął bieg. Nadto jako uzasadnienie doniosłego znaczenia potwierdzenia przez organ daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt wskazano konieczność przedłożenia informacji o dacie złożenia takiego wniosku w instytucjach państwowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej odrzucenie wskazując jednocześnie, że w dniu 26 sierpnia 2022 r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia w punkcie 1 i 4 oraz postanowienie o zwrocie wniosku w punkcie 2 i 3.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Zaprezentowany w przywołanej wyżej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy, co potwierdza uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (CBOSA). W uchwale tej wskazano, że normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania uchwały w sprawie II OPS 5/19 jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W uchwale z dnia 7 marca 2022 r. NSA stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda Dolnośląski w dniu 26 sierpnia 2022 r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia w punkcie 1 i 4 oraz wydał postanowienie o zwrocie wniosku w punkcie 2 i 3. Natomiast w dniu 1 września 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego. W dacie zatem wniesienia skargi organ nie pozostawał w stanie przewlekłości, gdyż stan ten ustał z chwilą załatwienia sprawy.

W konsekwencji przyjąć należało, że skarga strony skarżącej została wniesiona po załatwieniu sprawy przez wojewodę.

Na marginesie wskazać należy tylko, że w dniu 10 sierpnia 2022 r. (czyli jeszcze przed wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia oraz postanowienia o zwrocie wniosku) Wojewoda wydał decyzję (nr SOC-PCIII.6151.1.4011.2021.GSW), którą rozstrzygnął w sposób merytoryczny w sprawie z wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Wobec powyższego, skoro strona skarżąca wniosła skargę do Sądu po ustaniu przewlekłości, to przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.