IV SA/Po 484/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-07-24	
Data wpływu	2024-06-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Jacek Rejman
Maciej Busz /przewodniczący/
Monika Świerczak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 901; 54 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia 29 stycznia 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 14 oraz 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 901 ze zm., dalej jako "u.p.s.") utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia 29 stycznia 2024 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy skierowania J. P. do Domu Pomocy Społecznej w K..

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2023 r. J. P. zwrócił się do Wójta Gminy G. o skierowanie go do Domu Pomocy Społecznej w K..

Decyzją z dnia 29 stycznia 2024 r. odmówiono skierowania J. P. do Domu Pomocy Społecznej w K.. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wnioskodawca nie spełnia przesłanek skierowania go do domu pomocy społecznej z art. 54 ust. 1 u.p.s., albowiem - uwzględniając sposób jego funkcjonowania, zakres jego samodzielności oraz pomoc otrzymywaną od rodziny - wystarczające jest zapewnienie mu niezbędnej pomocy ze strony gminy w formie usług opiekuńczych.

Od wskazanej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł J. P..

Kolegium dokonując rozważań na gruncie przedmiotowej sprawy ustaliło, że J. P. ma [...] lata, jest bezdzietnym kawalerem, mieszka samotnie i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w niewielkim domu jednorodzinnym należącym do R. K. - syna siostrzenicy J. P.. Odwołujący się zajmuje dwa pomieszczenia, tj. pokój i kuchnię, wyposażone w niezbędny sprzęt gospodarstwa domowego służący do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Budynek ogrzewany jest piecem węglowym, nie posiada odrębnej łazienki. Zapas świeżej wody oraz opału przynoszone są codziennie przez opiekunkę domową i rodzinę. Pomieszczenia mieszkalne są czyste i zadbane. Pomimo ograniczeń spowodowanych wiekiem i chorobami, J. P. jest osobą kontaktową, logicznie myślącą, chodzi o własnych siłach, stara się w miarę swoich możliwości funkcjonować i zaspokajać swoje potrzeby samodzielnie, jednak stan zdrowia i zmieniające się samopoczucie utrudniają mu wykonywanie części czynności związanych z codzienną egzystencją. Dotychczas zamieszkiwał z siostrą, która trafiła jednak do ośrodka opieki długoterminowej. Odwołujący się objęty jest pomocą rodziny - R. K. i jego żony B. K., którzy systematycznie wspierają go w czynnościach, których sam nie może wykonać - pranie odzieży, bielizny, pościeli, dowóz na wizyty lekarskie i badania, realizacja recept, zapewnianie posiłków, dokonywanie niezbędnych napraw w domu, regulowanie opłat za energię elektryczną i odpady komunalne. J. P. utrzymuje się z emerytury, której wysokość wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wynosi [...] złotych miesięcznie. Odwołujący się został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, że wymaga on stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji

Kolegium zwróciło uwagę, że decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r., Nr [...], J. P. przyznano świadczenie w formie usług opiekuńczych na okres od dnia 1 września 2023 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku w wymiarze po pięć godzin dziennie w dni robocze i w zakresie podawania leków, utrzymywania czystości w pomieszczeniach, zmiany bielizny osobistej i pościelowej, pomocy w czynnościach higienicznych, przygotowania posiłków, palenia w piecu i przynoszenia opału, ustalając odpłatność za te usługi na kwotę [...]złotych za godzinę, tj. 15% pełnego kosztu usługi.

Następnie decyzją z dnia 2 stycznia 2024 r., Nr [...] organ I instancji, przyznał J. P. usługi opiekuńcze na okres od dnia 2 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. na takich samych warunkach jak w decyzji z dnia 30 sierpnia 2023 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów z zeznań świadków, w tym przede wszystkim mającej największą styczność z Odwołującym opiekunką domową świadczącą mu usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania A. C., oprócz pomocy w ramach usług opiekuńczych J. P. otrzymuje również pomoc od R. K. i B. K.. J. P. potrafi posługiwać się telefonem, zarówno odebrać, jak i nawiązać połączenie do swojej rodziny, posiada przystosowany do jego wieku telefon komórkowy, w którym znajdują się wszystkie najważniejsze numery telefonów. Rodzina mieszka bardzo blisko Odwołującego, troszczy się o niego, odwiedza go rano i po południu.

Rodzina zawozi J. P. do lekarza rodzinnego na wizyty lekarskie oraz na badania do lekarzy specjalistów, przynosi opał i pali w piecu, przy czym sam Odwołujący również potrafi napalić w piecu. Najczęściej samodzielnie zmienia pieluchomajtki, rzadko potrzebując przy tej czynności pomocy opiekunki. Po mieszkaniu oraz podwórzu J. P. porusza się przy pomocy laski, odwiedza psy, którym samodzielnie daje jeść i pić. W okresie letnim odwołujący najczęściej w piątki chodzi do sklepu i robi drobne zakupy, w pozostałym czasie zakupy robi opiekunka. J. P. jest w stanie sam umyć sobie ręce i twarz, jednak przy kąpieli potrzebuje pomocy opiekunki, ubiera się bez większej pomocy, potrafi się podpisać, wie, jakie przyjmuje leki. W mieszkaniu Odwołującego zawsze znajduje się świeża woda.

Kolegium wskazało, że stosownie do art. 54 ust. 1 u.p.s. osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej Do umieszczenia w domu pomocy społecznej konieczne jest zatem kumulatywne (łączne) spełnienie trzech materialnoprawnych przesłanek, tj.:

1. osoba, której dotyczy wniosek, wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności

2. osoba ta nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu

3. osobie tej nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych.

Zdaniem SKO wnikliwa analiza akt sprawy, w szczególności dokumentów wskazanych w części faktycznej uzasadnienia, prowadzi do wniosku, że Odwołujący nie spełnia materialnych przesłanek umieszczenia go w domu pomocy społecznej, o których mowa w art. 54 ust. 1 u.p.s. J. P. pomimo swojego wieku i niepełnosprawności jest bowiem zdolny do samodzielnego funkcjonowania w środowisku w zakresie niezbędnego minimum, a niezbędna pomoc w bardzo szerokim zakresie jest mu udzielana przez zamieszkałą w pobliżu rodzinę oraz w formie świadczonych codziennie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. W ocenie Kolegium organ pomocowy w sposób prawidłowy wyważył interes społeczny i słuszny interes strony, dochodząc do przekonania, że połączenie pomocy otrzymywanej od rodziny i pomocy oferowanej przez gminę pozwala zabezpieczyć niezbędne potrzeby Odwołującego umożliwia mu prawidłowe funkcjonowanie w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Rozstrzygnięcie to zostało w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji we wszechstronny i przekonujący sposób umotywowane, ważąc tak na wiek, stan zdrowia i potrzeby strony, jak i zakres otrzymywanej przez nią pomocy od rodziny i z miejscowego ośrodka pomocy społecznej, co świadczy o braku dowolności przy rozpoznaniu sprawy.

Organ II instancji wskazał, że warunkiem sine qua non takiego skierowania, czyli zaktualizowania się dyspozycji art. 54 ust. 1 u.p.s., jest jednoczesny brak możliwości zapewnienia niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Postawa prezentowana w odwołaniu oraz wyrażone tamże oczekiwania pozostają w sprzeczności z jedną z ogólnych zasad udzielania pomocy społecznej, zgodnie z którą rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie może opierać się bowiem wyłącznie na oczekiwaniach i żądaniach (tak co do rodzaju, formy, jak i zakresu tej pomocy), lecz na rzeczywistych potrzebach i sytuacji życiowo-bytowej zainteresowanego.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Sądu J. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy G., a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

a) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 14 u.p.s. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, nie rozpatrzenie wyczerpująco wszystkich argumentów i dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, nie uwzględnienia treści niektórych dowodów i pominięcia przesłanek, które obniżają wiarygodność dowodu, tj.:

- pominięcie zaświadczeń lekarskich z dnia 03 i 10.01.2024 roku, zeznań świadka K. P. i Skarżącego,

- danie priorytetu zeznaniom świadka A. C. i uznanie zeznań tego świadka za najbardziej wiarygodne,

- pominięcie sprzeczności oświadczeń Skarżącego zawartych w dokumentach sporządzonych przez pracowników socjalnych z wnioskiem wszczynającym postępowanie, zeznaniami i odwołaniem Skarżącego w toku niniejszej sprawy,

b) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w związku z art. 14 u.p.s. poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy G. z dnia 29.01.2024 roku,

c) art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. w związku z art. 14 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Wójta Gminy G. z dnia 29.01.2024 roku,

d) art. 100 ust. 1 u.p.s. poprzez pominięcie kierowania się przede wszystkim dobrem Skarżącego i uznanie, że dobrowolna pomoc syna siostrzenicy i jego żony wraz z usługami opiekuńczymi zapewnia Skarżącemu stałą opiekę,

2. przepisów prawa materialnego:

a) art. 54 ust. 1 u.p.s. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez organ, że Skarżący nie spełnia materialnych przesłanek umieszczenia w domu pomocy społecznej,

b) art. 6 pkt 14 u.p.s. poprzez uznanie, że syn siostrzenicy i jego żona są rodziną Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocniczka skrzącego wskazała, że oświadczenia Skarżącego zawarte w dokumentach sporządzonych przez pracowników socjalnych o wystarczalności usług opiekuńczych są sprzeczne z jego wnioskiem wszczynającym postępowania o umieszczenie w DPS, zeznaniami złożonymi w sprawie i żądaniami oraz twierdzeniami odwołania. Organ nie rozważył tej sprzeczności i dał priorytet tym oświadczeniom o wystarczalności usług opiekuńczych, uznając je za wiarygodne i dopuszczalne, zgodne z zasadami udzielania pomocy społecznej o tym, że udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie może opierać się wyłącznie na oczekiwaniach i żądaniach co do rodzaju, formy i zakresu tej pomocy.

Wyjaśniono, że podczas przesłuchania Skarżącego w toku sprawy, pytanie o to czy chce zostać umieszczony w DPS zadał pracownik GOPS, Skarżący po długiej chwili milczenia odpowiedział, że chce, Skarżący nie odpowiadał na pytania pełnymi zdaniami, odpowiadał jedynie twierdząco lub przecząco na pytania, najczęściej przez skinienie głową, i należało wykazać dużą cierpliwość w oczekiwaniu na odpowiedź. Jeżeli podczas spisywania oświadczeń Skarżącego w sierpniu i wrześniu 2023 roku pracownicy socjalni nie wykazali cierpliwości w oczekiwaniu na odpowiedź ani nie zadali pytania o wolę umieszczenia w DPS, lecz jedynie o to czy usługi opiekuńcze są wystarczające, to oczywistym jest że uzyskali pozytywną odpowiedź - poprzez skinienie głową - co do tych usług i Skarżący nie sformułował wniosku o umieszczenie w DPS.

Ponadto organ pominął zaświadczenia lekarskie z dnia 03 i 10.01.2024 r. o potrzebie stałej opieki nad Skarżącym ze względu na stan zdrowia i choroby oraz o leczeniu cukrzycy i konieczności podawania insuliny. Niewątpliwie usługi opiekuńcze przez 5 godzin dziennie w dni robocze nie są opieką stałą. Usługi te nie obejmują również podawania insuliny. Pracownicy socjalni nie wiedzieli nawet o tym, że Skarżący wymaga leczenia cukrzycy.

Podkreślono, że syn siostrzenicy i jego żona nie są rodziną Skarżącego w rozumieniu ustawy i pomocy społecznej, ponieważ nie zamieszkują i nie gospodarują wspólnie ze Skarżącym. Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i nieletnich nie są również zobowiązani do pomocy Skarżącemu.

Pełnomocniczka zauważyła, że skarżący został przesłuchany bez jej udziału o czym dowiedziała się telefonicznie po fakcie i co uzasadniono dostępnością tego świadka rano w siedzibie GOPS i koniecznością opuszczenia tej siedziby w celu rozpoczęcia wykonywania usług opiekuńczych. Wbrew notatce służbowej pracowników organu pierwszej instancji nie próbowano uzgodnić ze pełnomocnikiem terminu przesłuchania tego świadka, dokonano tego bez jej udziału.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901). W myśl art. 54 ust. 1 powołanej ustawy, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Na podstawie analizy powyższej regulacji wyprowadza się w orzecznictwie wniosek, że o skierowaniu do domu pomocy społecznej decyduje zaistnienie trzech rodzajów przesłanek:

1) zaistnienie okoliczności ściśle związane z osobą, do której ma zostać adresowane świadczenie skutkujące wymogiem sprawowania całodobowej, a więc nie tylko częściowej opieki w postaci wieku, choroby lub niepełnosprawności;

2) brak możliwości samodzielnego funkcjonowania czyli stała i zupełna nieporadność w załatwianiu podstawowych potrzeb życiowych, decydująca o konieczności sprawowania bieżącej i całodobowej opieki w ramach zakładowych instytucji pomocy społecznej;

3) brak możliwości zapewnienia potrzebującemu niezbędnych w ustalonych warunkach całodobowych usług bytowych i opiekuńczych w miejscu zamieszkania lub w ośrodku wsparcia.

Oczywiście umieszczenie w tej placówce jest środkiem ostatecznym, stosowanym dopiero wówczas gdy stwierdzone zostaną niemożliwe do przezwyciężania przeszkody stworzenia warunków koniecznej w danych okolicznościach opieki w miejscu aktualnego pobytu potencjalnego świadczeniobiorcy lub też w ośrodku wsparcia (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2016 r., II SA/Rz 44/16, CBOiS).

Podnieść należy, że w świetle powołanych przepisów, organ rozpatrujący wniosek o przyznanie prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej ma obowiązek zebrać materiał dowodowy oraz wyjaśnić na jego podstawie, czy osoba ubiegająca się o takie świadczenie spełnia przesłanki określone w art. 54 ust. 1 u.p.s. Wydanie decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wymaga łącznego spełnienia przesłanek..

Zdaniem Sądu, organy w przedmiotowej sprawie błędnie wykazały, iż względem strony skarżącej nie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia złożonego przez niego wniosku. Zarówno z orzeczenia o Niepełnosprawności jak i orzeczenia lekarza orzecznika z ZUS wynika, że skarżący jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji. Skarżący choruje na cukrzyce, nadciśnienie tętnicze z utrwalonym migotaniem przedsionków. Ponadto pomieszczenie w którym zamieszkuje skarżący nie jest przystosowane do jego potrzeb. Skarżący nie posiada łazienki i toalety, swoje potrzeby fizjologiczne załatwia do wiadra, a myje się w misce.

Podkreślić też należy, że usługi opiekuńcze, z których korzysta skarżący wynoszą jedynie 5 godzin od poniedziałku do piątku. W pozostałym czasie skarżący jest sam i nie jest w żaden sposób zaopiekowany, może z uwagi na wiek i towarzyszące mu choroby np. stracić przytomność. Przyjmując nawet za organem, że usługi opiekuńcze mogłyby obejmować większy wymiar czasu i być świadczone także w soboty, niedziele, i święta, to skarżący poza godzinami świadczonych usług, nadal przebywałby sam. Nie ma przy tym, znaczenia, że niedaleko skarżącego mieszka jego dalsza rodzina. Nota bene syn siostrzenicy skarżącego i jego żona w żaden sposób nie są zobowiązani do opieki, czy dostarczania środków utrzymania skarżącemu. Organ nie może scedować na Nich obowiązku opieki nad dalszym krewnym, albowiem dobrowolna chęć sporadycznej pomocy nie jest równoznaczna z zapewnieniem opieki przez cała dobę. Osoby te nie prowadzą razem ze skarżącym wspólnego gospodarstwa domowego, nie "dzielą z nim stołu". Skoro skarżący nie ma krewnych w linii prostej, to ciężar opieki spoczywa na gminie.

Godzi się zaś zauważyć, że przewidziana w art. 54 ust. 1 u.p.s. przesłanka braku możliwości zapewnienia pomocy w formie usług opiekuńczych może być spełniona zarówno wówczas, gdy względy osobiste zainteresowanego pozwalają stwierdzić, że usługi opiekuńcze nie przywrócą zdolności do samodzielnego funkcjonowania, jak i wówczas, gdy względy organizacyjne organu pomocy społecznej nie pozwalają na zapewnienie usług opiekuńczych w odpowiednim rozmiarze, czasie lub odpowiedniego rodzaju, a także gdy ich zapewnienie z przyczyn obiektywnych nie jest możliwe. Nie wiąże się ona natomiast z wymogiem faktycznego z nich korzystania i stwierdzenia ich nieadekwatności do potrzeb osoby ubiegającej się o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Należy zatem uznać, że nie ma przeszkód, aby już tylko z analizy okoliczności faktycznych konkretnej sprawy organ administracji mógł wywieść, czy pomoc w postaci usług opiekuńczych stwarza możliwość zaspokojenia potrzeb danej osoby, a także czy w ogóle udzielenie takiej pomocy może być w danych okolicznościach uznane realne. W niniejszej sprawie natomiast, zważywszy na choroby skarżącego, w tym konsekwencje mogące z nich wyniknąć, sytuację mieszkaniową i rodzinną, czynią nierealnym założenie możliwości świadczenia na jego rzecz usług opiekuńczych w miejscu dotychczasowego pobytu. A skoro tak, nie można zgodzić się z organami, że w jego przypadku przesłanki materialnoprawne umieszczenia w domu pomocy społecznej, określone w art. 54 ust. 1 u.p.s. nie zostały spełnione.

Odmowa przyznania pomocy w formie skierowania do domu pomocy społecznej - mimo spełnienia materialnoprawnych warunków uzyskania tego wsparcia, narusza zatem w sposób mający wpływ na wynika sprawy ww. przepis. Naruszenie to zaś było wynikiem wadliwie zrekonstruowanego stanu faktycznego (a przez to naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) oraz błędnej oceny zgromadzonych w aktach dowodów i naruszenie tym samym art. 80 k.p.a. Organy oceniając dowody w kontekście hipotezy art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przywołały wyłącznie te z okoliczności stanu faktycznego, które ich zdaniem świadczą o tym, że aktualnie skarżący jest samodzielny i ma w pełni zapewnioną opiekę w miejscu zamieszkania, (zeznania opiekunki skarżącego), a nie wzięły pod uwagę oświadczeń skarżącego oraz pozostałych świadków oraz pominęły całkowicie, pozostałe okoliczności.

Za dowolne należy uznać ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z których wynika, że skarżący nie spełnia przesłanek umieszczenia go w domu pomocy społecznej.

Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym, orzeczono w pkt. 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z oceny prawnej sformułowanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku i sprowadzają się do obowiązku ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego i wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, tę ocenę respektujące.