Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 512/19 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 25 stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 512/19 – w pkt 1 odrzucił skargę [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 25 stycznia 2019 r., w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej. W pkt 2 nakazał zwrócić spółce kwotę 246 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.

Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia:

[...] - dalej: Skarżąca lub spółka - wniosła skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 25 stycznia 2019 r.,

Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 15 kwietnia 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 16 akt sądowych). Ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 23 kwietnia 2019 r. (wtorek).

Pełnomocnik spółki nie uzupełnił braków formalnych skargi tj. nie nadesłał oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi (np. odpisu pełnego z KRS).

Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpatrzenie skargi.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie otrzymała wezwania z Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłka z WSA zawierała wyłącznie odpis odpowiedzi na skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi, bowiem, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi lecz wyłącznie odpis odpowiedzi na skargę.

Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia WSA należy zauważyć, że Sąd stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 16 akt WSA) przyjmując, że zawierała ona oprócz dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii także odpis odpowiedzi na skargę.

Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak, więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień (tak postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 390/17).

Przede wszystkim należy zauważyć, że jak wynika z akt sądowych sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz odpis odpowiedzi na skargę przesłano w jednej przesyłce, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. Po otrzymaniu wezwania skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, co w tych okolicznościach uzasadniało – co do zasady – jej odrzucenie. Strona skarżąca twierdzi jednak, że w kopercie doręczonej w dniu 15 kwietnia 2019 r. nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi lecz jedynie odpis odpowiedzi na skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienia skarżącej zasługują na wiarę i uzasadniają przypuszczenie, że w toku technicznego wykonania zarządzeń WSA w Warszawie, mogło dojść do przypadkowego niezałączenia wezwania do usunięcia braków formalnych. Nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że w sekretariacie Sądu umieszczono w kopercie wszystkie pisma, które zostały wymienione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Wobec stanowiska autora zażalenia trzeba uznać, że w sprawie istnieją wątpliwości, co do tego, czy skarżąca faktycznie otrzymała wezwanie do złożenia dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r. o sygn. akt I OSK 1448/11; postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r. o sygn. akt I OSK 2161/12; postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15).

W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09).

W związku z tym zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.