Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1411/10 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1411/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]

w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu 5 stycznia 2009 r. skarżący M. P. zarejestrował się w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie jako osoba bezrobotna. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...] skarżący został uznany za osobę bezrobotną z dniem 5 stycznia 2009 r. oraz przyznano mu prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2009 r.

W dniu 24 kwietnia 2009 r. Grodzki Urząd Pracy w Krakowie otrzymał, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, kopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] o ponownym ustaleniu skarżącemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Wobec powyższego, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] orzekł o pozbawieniu skarżącego z dniem 5 stycznia 2009 r. statusu osoby bezrobotnej i o pozbawieniu go zasiłku dla bezrobotnego za okres od 13 stycznia 2009 r. do 31 marca 2009 r. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1029/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając, że decyzja ta powinna zapaść w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 i następne k.p.a., co oznacza, że decyzja o pozbawieniu skarżącego z dniem 5 stycznia 2009 r. statusu osoby bezrobotnej i wynikających z tego tytułu uprawnień powinna zostać poprzedzona decyzją o uchyleniu decyzji, na mocy których skarżący został uznany za osobę bezrobotną i zostało mu przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Rozpoznając ponownie sprawę, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...], po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w sprawach M. P., uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania M. P. za osobę bezrobotną oraz przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych

i odmówił uznania skarżącego z dniem 5 stycznia 2009 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania ww. zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2009 r.

Organ stosując się do wskazań Sądu uznał, że w sprawie zachodzi potrzeba zastosowania przepisów procedury dotyczącej wznowienia postępowania. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ podniósł, że przyznanie prawa do renty wyklucza posiadanie statusu osoby bezrobotnej, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że zawiadomił Grodzki Urząd Pracy w Krakowie o przywróceniu mu prawa do renty inwalidzkiej, a ponadto złożył wniosek o odstąpienie od potrącenia z renty zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego od dnia 13 stycznia do 31 marca 2009 r., uzasadniając to tym, że jego renta nie przekracza połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę i podkreślając swoją dramatyczną sytuacją materialną i zdrowotną. Jego renta wynosi 467,62 zł, a po potrąceniu 155,95 zł na rzecz GUP pozostaje mu 311,67 zł, co powoduje, że żyje poniżej granicy skrajnego ubóstwa.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji powołał przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wskazał, że statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ponieważ skarżący zarejestrował się w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie w dniu 5 stycznia 2009 r., od tego dnia otrzymał status osoby bezrobotnej, zaś prawo do zasiłku zostało skarżącemu przyznane od 13 stycznia 2009 r. i z tego tytułu wypłacono skarżącemu w okresie od 13 stycznia do 31 marca 2009 r. zasiłek w łącznej wysokości 1.743,80 zł brutto. Wcześniej, bo w dniu 28 listopada 2010 r. skarżący złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty i renta została skarżącemu przyznana na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. Tym samym, jak zauważył organ odwoławczy, w dniu dokonania przez skarżącego rejestracji oraz wydania decyzji przyznającej status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych istniały już okoliczności skutkujące przyznaniem skarżącemu prawa do renty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, M. P. podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu i wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej potrącenia z przyznanej renty wypłaconego zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 1.743,80 zł z ustawowymi odsetkami. Dodatkowo wskazał, że jego renta nie przekroczyła minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 18 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko skarżącego dotyczące nieprawidłowości wydania decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w związku z okolicznością, że pobierana przez skarżącego renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie przekroczyła połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zdaniem skarżącego, nabycie prawa do renty z powodu częściowej niezdolności do pracy w wysokości nieprzekraczającej połowy minimalnego wynagrodzenia nie powoduje utraty statusu bezrobotnego. Kryterium wysokości przychodu należy bowiem odnosić nie tylko do renty rodzinnej, lecz do wszystkich świadczeń wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, w tym renty z tytułu niezdolności do pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), bezrobotnym jest osoba, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego.

Następnie Sąd I instancji zestawił powyższą regulację z ustalonym w toku postępowania administracyjnego stanem faktycznym. W tym zakresie Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie bezspornym jest, iż skarżący na podstawie decyzji ZUS w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r. nabył prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. W konsekwencji, wedle Sądu I instancji, powstała nowa okoliczność, stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania. Toteż, w toku wznowionego postępowania obowiązkiem orzekających w sprawie organów było ustalenie, czy skarżący spełniał we wskazanym wyżej okresie przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną oraz w rezultacie, czy przysługiwało mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych, przy uwzględnieniu okoliczności, że posiadał w tym okresie prawo do renty.

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skarżący nie mógł ani uzyskać statusu bezrobotnego, ani nabyć prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd I instancji wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nabycie prawa do renty z powodu częściowej niezdolności do pracy w wysokości nieprzekraczającej połowy minimalnego wynagrodzenia powoduje utratę statusu bezrobotnego. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem, kryterium wysokości przychodu (nieprzekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę) należy odnosić tylko do renty rodzinnej, a nie do wszystkich świadczeń wymienionych w powołanym przypisie. Zatem osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (nawet w wysokości nieprzekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę), nie może być uznana za osobę bezrobotną.

Nadto WSA w Krakowie zważył, że skarżący kwestionuje przede wszystkim zasadność rozstrzygnięcia organów w zakresie potrącenia mu kwoty wypłaconych zasiłków dla bezrobotnych, podnosząc, że jego renta nie przekracza połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, gdyż wynosiła 521,56 zł. Zdaniem Sądu I instancji, zarzuty skarżącego w tym zakresie są także niezasadne, gdyż kwestia rozliczeń na poziomie Urząd Pracy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych wykraczała poza przedmiot postępowania prowadzonego tak przed organem I, jak i II instancji. W ocenie Sądu I instancji, ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie daje bowiem podstawy Prezydentowi Miasta Krakowa do wydania decyzji w przedmiocie zaliczenia świadczeń przyznanych osobie bezrobotnej na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Podstawą taką jest art. 139 ust. 91 pkt 9 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.). Wprawdzie, jak wyjaśnił dalej Sąd I instancji, art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczy zaliczenia świadczeń z Funduszu Pracy pobranych przez osobę, która utraciła status osoby bezrobotnej ze względu na przyznanie renty za ten sam okres, jednak realizacja następuje według ust. 3 tego artykułu, tj. w ten sposób, że to organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia (o którym mowa w ust. 1), na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy. W myśl natomiast art. 78 ust. 4 powołanej ustawy, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do (...) renty z tytułu niezdolności do pracy (...), o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W opisanym zakresie Sąd I instancji ustalił, że organy administracji w kontrolowanym postępowaniu nie wydały decyzji w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia. Organ I instancji jedynie dodatkowo poinformował skarżącego o skutkach przyznania bezrobotnemu w okresie pobierania zasiłku, czy też innych świadczeń wynikających z faktu pozostawania bez pracy, renty z tytułu niezdolności do pracy, wskazując na obowiązujące w tym zakresie przepisy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. P., reprezentowany przez adwokata z urzędu.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wystąpił również o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które to przepisy mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie

art. 145 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., polegające na braku stwierdzenia przez WSA w Krakowie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przyjęcie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. za podstawę wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji, podczas gdy brak było podstaw do wznowienia postępowania, w szczególności ze względu na okoliczność, że przyznanie skarżącemu prawa do renty ze skutkiem wstecznym nie stanowi okoliczności, która nie istniała w dniu wydania decyzji, co z kolei wyklucza przyjęcie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jako podstawy wznowienia postępowania.

Alternatywnie, w przypadku nieuznania powyższego zarzutu, sformułował zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., polegający na nieuchyleniu przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego i decyzji ją poprzedzającej, w sytuacji gdy doszło do naruszenia 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przez przyjęcie wskazanego przepisu za podstawę wznowienia postępowania, a brak było podstaw do wznowienia, w szczególności ze względu na okoliczność, że przyznanie skarżącemu prawa do renty ze skutkiem wstecznym nie stanowi okoliczności, która nie istniała w dniu wydania decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor podniósł, iż przyznanie skarżącemu z datą wsteczną, obejmującą okres, za który przyznano i wypłacono zasiłek dla bezrobotnych, renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, stanowiło nową okoliczność, ale nie była to okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji ostatecznej. W tym zakresie pełnomocnik zaznaczył, że w dniu dokonania przez skarżącego rejestracji w urzędzie pracy i wydaniu decyzji o przyznaniu statusu bezrobotnego, skarżący spełniał wszelkie przesłanki do przyznania takiego statusu. Natomiast decyzja ZUS z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], przyznająca rentę od dnia 1 stycznia 2009 r., w ogóle nie istniała w dniu wydania ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej. Pełnomocnik powołał się przy tym na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 721/06.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie zaznaczył, że uprzednio wydany w sprawie, pod sygn. akt III SA/Kr 1092/09 wyrok WSA w Krakowie nie przesądził jednoznacznie, że podstawą wznowienia postępowania powinien być art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie oparta została na podstawie kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., polegające na niestwierdzeniu przez Sąd I instancji nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 7, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona w całości.

W rozpoznawanej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji determinowana była oceną kwestii procesowej sprowadzającej się do tego, czy ujawnienie faktu przyznania skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy stanowiło przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniającą wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, przeprowadzając właściwe rozważania w kwestii wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., doszedł do nieprawidłowych wniosków. Sąd I instancji uznał, że nową okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania na mocy ww. przepisu jest przyznanie skarżącemu renty decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2009 r., poczynając od dnia 1 stycznia 2009 r., a więc jeszcze przed przyznaniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Stanowisko takie jest błędne.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Na gruncie niniejszej sprawy niewątpliwie fakt przyznania skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy był okolicznością nową i nieznaną organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Powyższa okoliczność, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie istniała jednak w dniu wydania decyzji ostatecznej. W dniu 5 stycznia 2009 r. skarżący nie posiadał prawa do renty inwalidzkiej i spełniał wszystkie przesłanki do przyznania mu statusu bezrobotnego. Nowa okoliczność, jaką w sprawie było przyznanie skarżącemu prawa do renty inwalidzkiej, zaistniała dopiero w dniu 23 marca 2009 r., kiedy to Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał skarżącemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.

To, że renta ta została przyznana poczynając od dnia 1 stycznia 2009 r. nie oznacza, że już w tym dniu istniała nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skoro nowa okoliczność wynikała dopiero z decyzji organu emerytalno-rentowego z dnia 23 marca 2009 r., to nie można przyjąć, że istniała wcześniej.

Podkreślić należy, iż w dacie wydania ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku, nie istniała jeszcze decyzja ZUS przyznająca skarżącemu prawo do renty inwalidzkiej, a tym samym wyłączająca go na podstawie art. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z grona osób bezrobotnych. W wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. V SA 1885/99, Lex nr 50152, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

W dacie wydania decyzji ostatecznej nie istniały jeszcze żadne inne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia odmiennego od tego, które zapadło. Brak było zatem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania (tak: wyrok NSA z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 985/09, Lex nr 746381). Wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji (por. też wyrok NSA z 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 721/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego - adwokatowi M. W. - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.