II SA/Go 546/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-11-08	
Data wpływu	2023-09-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.	
Sędziowie	Jacek Jaśkiewicz /sprawozdawca/
Kamila Karwatowicz
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Samorząd terytorialny	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 8;  art. 15 ust. 5; Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 40;  art. 91, art. 93; Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia 21 grudnia 2022 r. nr LVIII/1035/2022 w sprawie przepisów porządkowych obowiązujących w lokalnym transporcie zbiorowym organizowanym przez Miasto I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały (jej załącznika) w części dotyczącej: § 5 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 10 oraz pkt 13 w zakresie obejmującym fragment "lub niszczenia urządzeń jego wyposażenia"; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od organu na rzecz skarżącego Wojewody kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. Wojewoda zaskarżył do tutejszego Sądu uchwałę Rady Miasta z dnia 21 grudnia 2022 r.,nr LVIII/1035/2022 w sprawie przepisów porządkowych obowiązujących w lokalnym transporcie zbiorowym organizowanym przez Miasto, w części dotyczącej § 5 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 10 oraz pkt 13,zawartych w załączniku do wskazanej uchwały.

Zaskarżonym przepisom zarzucił istotne naruszenie przepisu art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r.

poz.8) polegające na wykroczeniu Rady Miasta poza granice upoważnienia ustawowego, wnosząc o stwierdzenie ich nieważności. W skardze wniesiono także o zwrot kosztów postępowania i rozpoznanies prawy w trybie uproszczonym.

1.1. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 1 uchwały określa ona przepisy porządkowe w lokalnym transporcie zbiorowym organizowanym przez Miasto, stanowiące załącznik do uchwały. Jest ona aktem prawa miejscowego i podlegała ogłoszeniu (uchwała została ogłoszona w Dz. Urz. Woj. z dnia 28 grudnia 2022 r. pod poz. 2767).

Wskazał, że w stosunku do uchwały zostało wszczęte postępowanie nadzorcze (zawiadomienie z [...] stycznia 2023 r., znak [...]), ale rozstrzygnięcie nadzorcze nie zostało wydane z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej u.s.g.).

1.2. W ocenie skarżącego zaskarżone przepisy istotnie naruszają art. 15 ust. 5 ustawy Prawo przewozowe z uwagi na fakt, że zakazy w nich sformułowane zostały już uregulowane w przepisach powszechnie obowiązujących rangi ustawowej. Dotyczy to zakazów zawartych w następujących punktów § 5załącznika:

- pkt 1 - palenia tytoniu, w tym papierosów elektronicznych, wyrobów ziołowych i innych wyrobów tytoniowych –zakazu zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz. 276) - zgodnie z którym zabrania się palenia wyrobów tytoniowych, w tym palenia nowatorskich wyrobów tytoniowych, i palenia papierosów elektronicznych, z zastrzeżeniem art. 5a, w środkach pasażerskiego transportu publicznego oraz w obiektach służących obsłudze podróżnych. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych "kto pali wyrobytytoniowe, nowatorskie wyroby tytoniowe lub papierosy elektroniczne, wbrew postanowieniom art. 5, podlega karze grzywny do 500 zł";

- pkt 2 - spożywania napojów alkoholowych –zakazu uregulowanego w art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1119 ze zm.), zgodnie z którym "zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w środkach i obiektach transportu publicznego - wskazane w tym przepisie wyłączenia nie dotyczą publicznego transportu komunalnego". Zgodnie z art. 431 ust. 1 wskazanej ustawy "kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 albo nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych do ich sprzedaży lub podawania, podlega karze grzywny";

- pkt 3 -wnoszenia i używania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych i innych substancji psychoaktywnych –zakazu uregulowanego w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2050 ze zm.), zgodnie z którym "kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3";

- pkt 6- zakłócania krzykiem, hałasem, uciążliwymi dźwiękami lub innych niewłaściwych zachowań –zakazu uregulowanego w art. 51 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (tekst jednolity Dz.U.2022.2151 ze zm.), zgodnie z którym "kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny";

- pkt 7- przewozu wszelkiej broni, z wyłączeniem broni będącej w posiadaniu funkcjonariuszy uprawnionych do jej przewozu na podstawie odrębnych przepisów –zakazu uregulowanego w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz. 2516), zgodnie z którym "przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2, jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia". Zgodnie z art. 51 ust. 2 pkt 8 wskazanej ustawy "kto przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji podlega karze aresztu albo grzywny, a zgodnie z art. 51 ust. 4 - można orzec przepadek broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy";

- pkt 10 - wykonywania innych czynności niedozwolonych w miejscach publicznych,

w szczególności nieobyczajnych, nieprzyzwoitych czy gorszących –zakazu uregulowanego w art. 140 kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym "kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany";

- pkt 13 - zanieczyszczania i zaśmiecania pojazdu lub niszczenia urządzeń jego wyposażenia –zakazu uregulowanego w art. 145 § 1kodeksu wykroczeń, zgodnie

z którym "kto zanieczyszcza lub zaśmieca obszar kolejowy lub miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 złotych; art. 124 § 1 kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym "kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 500 złotych, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny" oraz art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz. 138 ze zm.), zgodnie z którym "kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5".

1.3. Zdaniem Wojewody organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie jest uprawniony do regulowania w drodze aktu prawa miejscowego kwestii już wynikających z przepisów prawa, znajdujących się w aktach wyższego rzędu. Rolą rady gminy podejmującej akt prawa miejscowego nie jest zebranie zakazów, które są określone w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, ale ich wykreowanie

w zakresie wynikającym z delegacji ustawowej. Uchwalane regulacje mają bowiem na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, a zatem nie mogą ich zastępować.

Wojewoda podkreślił też, że sankcje przewidziane w uchwale z tytułu naruszenia przepisów są inne niż przewidziane w art. 54 kodeksu wykroczeń, co wprowadza w błąd osoby korzystające z lokalnego transportu zbiorowego.

2. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu podkreślono, że intencją organu uchwałodawczego nie było wprowadzanie żadnych sankcji, a jedynie danie możliwości osobom wymienionym w § 2 uchwały wydawania wiążących poleceń zapewniających prawidłowe funkcjonowanie przewozów organizowanych przez Miasto. Przedmiotowe przepisy wprowadzono w celu przejrzystego określenia oczekiwanego zachowania się osób korzystających z transportu miejskiego.

Intencją Rady było także "danie obsłudze publicznych środków transportu możliwości przywołania do porządku uciążliwych pasażerów". Z tych też względów, jak podkreślono, "katalog zachowań zakłócających przewozy organizowane przez Miasto, został sformułowany nieco szerzej".

2.1. Odnosząc się do § 5 pkt 7 Rada Miasta podkreśliła, że ustawodawca

w art. 35 ustawy o broni i amunicji wprowadził przepisy mające na celu zapobieganie nieszczęśliwym wypadkom, w związku z nieprawidłowym zabezpieczeniem broni i tym samym przepisy, które rzeczywiście regulują kwestię przewożenia broni w transporcie publicznym. Nie zmienia to, zdaniem Rady Miasta, uprawnienia organizatora do wprowadzenia zakazu przewożenia broni, bowiem to nie leżało w gestii ustawodawcy. Jeśli organizator dopuściłby przewożenie broni, to wówczas obwiązywałyby środki przewidziane w ustawie. Nie ma w niej żadnych przepisów określających, kto i na jakich zasadach może korzystać z komunikacji miejskiej.

2.2. Odnosząc się do § 5 pkt 10 wskazano, że Rada żadnych sankcji nie wprowadziła, przez co nie weszła w kompetencje ustawodawcy, gdyż przepis ten nie reguluje nieobyczajnego wybryku. Należy go natomiast "czytać łącznie z § 2 uchwały", gdyż daje możliwość obsłudze pojazdu wydawania wiążących poleceń zapewniających prawidłowe funkcjonowanie przewozów organizowanych przez miasto.

2.3. Odnosząc się do § 5 pkt 13 Rada Miasta podkreśliła, że pojazd to nie "miejsca dostępne dla publiczności", o którym mowa w art. 145 § 1 kodeksu wykroczeń. W jej ocenie trudno jest uznać, że przekroczone zostały granice do ustalenia przepisów porządkowych w pojazdach komunikacji miejskiej. Jeśli zaś idzie o kwestię "niszczenia urządzeń jego wyposażenia", wskazano, że art. 124 § 1 kodeksu wykroczeń pozostawia do uznania pokrzywdzonemu, czy czyn ten będzie ścigany. Przepis art. 124 § 3 kodeksu wykroczeń należy, zdaniem Rady, rozumieć również w ten sposób, że właściciel rzeczy może wyrazić zgodę na jej niszczenie, nie stanowi to wówczas wykroczenia czy też przestępstwa. Skoro tak, to organizator transportu publicznego może swoją wolę wyrazić, ustanawiając taki zakaz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Za zgodą stron niniejsza sprawa została rozparzona w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.).

4. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. organ nadzoru może orzec o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy w całości lub w części w razie stwierdzenia, że są one sprzeczne z prawem, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po upływie terminu określonego w tym przepisie organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 u.s.g.).

W niniejszej sprawie Wojewoda stwierdzając, że doszło do rażącego naruszenia prawa nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego, lecz wniósł skargę do tutejszego Sądu, do czego był uprawniony.

5. Wprowadzając sankcje nieważności, jako następstwa sprzeczności z prawem uchwały, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. W judykaturze przyjmuje się, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. O istotnym naruszeniu prawa można natomiast mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów (por. wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79; 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, OwSS 1996/3/ 90 oraz z dnia

26 lipca 2012 r. I OSK 679/12 i I OSK997/12).

Zgodnie z utrwalonymi poglądami za istotne naruszenia prawa uznaje

się wykroczenia poza zakres ustawowego upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego, niezgodność z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (w szczególności ustawowymi)oraz powtarzanie czy modyfikowanie przepisów ustawowych.

6. Generalne upoważnienie ustawowe dla Rady Miasta do uchwalania przepisów porządkowych zawiera art. 15 ust. 5 Prawa przewozowego. Przepisy porządkowe na gruncie prawa przewozowego rozumie się jako regulację prawną zawierającą nakazy oraz zakazy mające na celu ochronę życia, zdrowia, mienia osób korzystających z publicznego transportu zbiorowego oraz zapewnienie porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego w publicznym transporcie zbiorowym (por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2012 r., III SA/Wr 163/12 oraz WSA w Gliwicach z dnia 29 września 2005 r., IV SA/Gl 617/05).

Jak wskazuje się to w wyroku NSA z dnia 30 marca 2021 r. w sprawie II GSK 215/21,stanowione na podstawie art. 15 ust. 5 przepisy porządkowe dotyczyć mogą jedynie pewnej kategorii obowiązków związanych z utrzymaniem porządku w gminnym regularnym przewozie osób w celu zapewnienia bezpieczeństwa podróżnych oraz przestrzegania porządku publicznego w środkach transportu publicznego. Te obowiązki zapewnienia bezpieczeństwa podróżnych i przestrzegania porządku publicznego mogą być nałożone zarówno na podróżnych, jak i na kierowców. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że ich krąg podmiotowy jest ograniczony tylko do podróżnych.

7. Przepisy porządkowe nie mogą być jednak powtórzeniem lub tym bardziej modyfikacją regulacji ustawowych. Formułując delegację do wydania aktu wykonawczego ustawodawca przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym, w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Zatem

z istoty aktu prawa miejscowego wynika niedopuszczalność takiego działania organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących go norm o charakterze powszechnie obowiązującym (por. wyrok WSA

w Kielcach z dnia 10 grudnia 2014 r., II SA/Ke 836/14).

8. Takim powtórzeniem są przepisy § 5 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6 załącznika do uchwały, które to zachowania są uregulowane wprost w hipotezach wskazanych wyżej w pkt 1.2 niniejszego uzasadnienia przepisów ustawowych, co w konsekwencji musi sprowadzić się do stwierdzenia nieważności tych przepisów jako istotnie naruszających prawo (ustawowe).

Czym innym jest bowiem informacyjne zebranie przepisów "rozsianych" po różnych źródłach prawa i zamieszczenie ich wraz z wyciągiem z regulaminu w jakimś udostępnianym zbiorze lub komunikacie dla kierujących i podróżujących środkami transportu publicznego, a czym innym wprowadzenie do treści aktu prawa miejscowego treści powielającej przepisy ustawy i z nią konkurującej (co miało miejsce w niniejszej sprawie). Zabieg, który w dobrej intencji proponuje Rada Gminy, powinien być zatem inaczej zrealizowany. Akt prawa miejscowego nie może pełnić bowiem funkcji porządkujących galimatias ustawowy niezależnie do tego, czy z punktu widzenia funkcjonalnego i praktycznego byłoby to nawet wskazane.

Mając wzgląd na formalne i logiczne relacje w systemie prawa nawet dosłowne powtórzenie wprowadza dualizm źródeł prawa i generuje kolizje między zakresami normowania i zastosowania konkurujących ze sobą przepisów, prowadzące do naruszenia aksjomatów spójności i niesprzeczności systemu prawa. Tym bardziej, jeśli przepisy te (jako zdania w sensie logicznym i gramatycznym) nie są identyczne z przepisami ustawowymi albo stanowią ich fragmenty.

Co istotne, powtórzenie treści dyspozycji przepisu ustawowego w akcie prawa miejscowego prowadzi do wątpliwości co do sankcji. Zgodnie bowiem z art. 54 kodeksu wykroczeń "kto wykracza przeciwko wydanym z upoważnienia ustawy przepisom porządkowym o zachowaniu się w miejscach publicznych, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany". W przypadku, gdy w akcie prawa miejscowego znajduje się powtórzenie hipotezy przepisu ustawowego (jak w § 5 pkt 1 załącznika uchwały) następuje kolizja między zakresem zastosowania i normowania art. 54 kodeksu wykroczeń i art. 13 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, co dotyczy tej kolejnych przepisów. Tej kolizji nie dostrzegła Rada Miasta, gdyż przeoczono, że to nie akt prawa miejscowego określa sankcję, tylko przepis art. 54 kodeksu wykroczeń znajdujący zastosowanie do przepisów porządkowych.

W tej perspektywie kwestia upoważnienia rady gminy do wprowadzenia przepisów porządkowych przedstawia się jasno. Nie mogą być nich regulowane zachowania typizowane w przepisach (normach) ustawowych o charakterze sankcjonowanym.

9. Poczynione wyżej uwagi są w pełni aktualne w odniesieniu do przepisów § 5 pkt 1 do pkt 6 załącznika do uchwały. Jeśli chodzi o pozostałe przepisy, to naruszenie prawa jest jeszcze dalej idące. Zakaz wskazany w § 5 pkt 7 jest niedozwoloną modyfikacją (ograniczeniem) przepisu ustawowego. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2 (który dotyczy statków powietrznych) jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa. Szczegółowe warunki takiego przewozu określa Rozporządzenie Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracjiz dnia 10 kwietnia 2000 r.w sprawie przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego (Dz.U. z 2000 r., nr 31, poz. 390). Rada Miasta wprowadziła zaś zakaz o szerszym zakresie niż przewiduje tu ustawa. Przepis ten musi być wyeliminowany z systemu.

10. Przepis § 5 pkt 10 załącznika do uchwały Wojewoda postrzega jako modyfikację przepisu ustawowego –art. 140 kodeksu wykroczeń. Jest w tym pewna racja, bo jeden z czynów zakazanych tym przepisem "nieobyczajny wybryk" jest wprost sankcjonowany przez wskazany przepis kodeksu wykroczeń. Zwrócić jednak należy uwagę na to, że skoro przepis § 5 pkt 10 ma charakter zakazujący, to musi być nie tylko rozłączny od przepisu ustawowego, ale i jasno i wyczerpująco sformułowany. Tymczasem jego zakres nie dość, że częściowo krzyżuje się z przepisem art. 140 kodeksu wykroczeń, to treściowo jest niejasny. Mowa jest w nim o zakazie "wykonywania innych czynności niedozwolonych" w miejscach publicznych,

w szczególności nieobyczajnych, nieprzyzwoitych czy gorszących". Nie wiadomo jednak na czym polegać mają te inne czyny (czym się różnią od "nieobyczajnego wybryku", tym bardziej, że nie są uregulowane wyczerpująco – "zwrot w szczególności". Jeśli na tej podstawie mają być wydawane wiążące pasażerów polecenia zagrożone sankcją z art. 54 kodeksu wykroczeń, to przepis ten nie spełnia elementarnego testu normy zakazującej (sankcjonowanej).

11.Jeśli chodzi o przepis § 5 pkt 13 załącznika do uchwały, zawiera on w sobie dwie grupy zakazanych czynów: jedną dotyczącą śmiecenia i zanieczyszczania i drugą – niszczenia urządzeń. Powołany przez Wojewodę art. 145 kodeksu wykroczeń nie krzyżuje się z § 5 pkt 13, gdyż w przepisie kodeksu wykroczeń strona przedmiotowa wykroczenia stanowi obszar kolejowy oraz miejsca dostępne dla publiczności, w szczególności drogi, ulice, place, ogrody, trawniki oraz zieleńce. Z przeglądu doktryny i orzecznictwa nie wynika, że chodzi tu o środki transportu i komunikacji (por. J. Piórkowska-Flieger w: Kodeks wykroczeń. Komentarz, red. T. Bojarski, SIPL LEX, teza 3 do art. 145). Zatem przepis § 5 pkt 13 w tym zakresie nie koliduje z art. 145 kodeksu wykroczeń. Kolizja dotyczy jednak drugiego członu przepisu – niszczenia (od słowa "lub" końca zdania), gdyż niszczenie mienia (różne jego postaci) są odrębnie uregulowane w kodeksie wykroczeń lub kodeksie karnym, co wskazano w skardze. W tym to zakresie przepis § 5 pkt 13 załącznika do uchwały istotnie narusza prawo.

12. Z opisanych wyżej względów na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zawartych w jej załączniku przepisów § 5 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 10 oraz pkt 13, przy czym ten ostatni przepis tylko w zakresie obejmującym fragment "lub niszczenia urządzeń jego wyposażenia" (pkt I wyroku). To zaś, że w tym zakresie nie uwzględniono skargi skutkowało jej częściowym oddaleniem (pkt II wyroku).

O kosztach należnych stronie skarżącej, reprezentowanej przez radcę prawnego, orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. zasądzając zwrot kosztów zastępstwa procesowego według standardowej stawki, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).