Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. D.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 5000 zł za niedokonanie przez przewoźnika uzupełnienia zgłoszenia przewozu towarów – [...], o dane dotyczące: przewoźnika, numerów rejestracyjnych środka przewozu, daty rozpoczęcia przewozu, planowanej daty zakończenia przewozu towarów, trasy wjazdu na terytorium RP, rodzaju i numeru dokumentu przewozowego.

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do skarżonego organu oraz, w razie odmowy przez organ wstrzymania wykonania tejże decyzji, do sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Następnie pismem z [...] listopada 2020 r. skarżąca na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.). wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że prowadzone przez nią przedsiębiorstwo transportowe znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a osiągane dochody nie pokrywają wydatków. Zdaniem strony wyegzekwowanie nałożonej przez organ kary spowoduje konieczność ogłoszenia upadłości firmy. W ocenie strony wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że skarżąca wraz z przedłożonym wnioskiem z [...] listopada 2020 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiła również zestawienie przychodów i wydatków obejmujących okres od [...] maja 2020 r. do [...] października 2020 r. Nie można jednak uznać, że wyegzekwowanie nałożonej przez organ kary pieniężnej uniemożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, musi odbyć się bowiem z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej, w tym m.in. o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, kwotach posiadanych wierzytelności. Takich pełnych danych strona skarżąca nie przedłożyła.

Nadto należy podkreślić, iż wykazanie w przedstawionym przez stronę skarżącą zestawieniu przychodów i wydatków w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Chwilowy brak zysku w prowadzonej działalności nie przekłada się na stwierdzenie, że skarżąca nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności.

W świetle powyższego, Sąd nie podziela obawy skarżącej, że wykonanie decyzji może doprowadzić do likwidacji działalności. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.