Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 460/18 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Kielcach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od (...) na rzecz Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Kielcach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 460/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę (...) z siedzibą w (...) na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Kielcach z dnia(...) nr (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) Świętokrzyski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr (...) prowadzone w trybie konkursu ofert, w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia domowa, na terenie gmin: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...),(...), (...), (...). Okres obowiązywania umów określono od dnia 1 kwietnia 2018 r. do dnia 31 marca 2023 r. Maksymalną, przewidywaną liczbę umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które miałyby być zawarte po przeprowadzeniu postępowania określono na 2. W ogłoszeniu postępowania zostały wskazane akty prawne zawierające wymagania określone przez Ministra Zdrowia i Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w odniesieniu do oferentów przystępujących do postępowania, stanowiące formalną i merytoryczną podstawę do wyboru ofert i rozstrzygnięcia postępowania konkursowego.

Na przedmiotowe postępowanie wpłynęło 6 ofert złożonych przez następujące podmioty: (...), (...), (...), (...), (...), (...). W dniu 16 marca 2018 r. nastąpiło rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania konkursowego, a informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Do zawarcia umowy zostały wybrane dwie oferty/miejsca udzielania świadczeń, zajmujące pozycje od 1 do 2 w rankingu końcowym. Oferta (...)(dalej Spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) została odrzucona przez Komisję konkursową zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z powodu niespełnienia wymaganych warunków określonych w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Podmiot ten złożył odwołanie, które zostało ww. decyzją Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) oddalone, w związku z czym złożony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dyrektor Oddziału stwierdził, że dokonał ponownej analizy dokumentów postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, która pozwoliła na podtrzymanie dotychczasowego stanowiska organu, bowiem na żadnym etapie postępowania nie doszło do naruszenia prawa materialnego, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej.

Organ stwierdził, że dokonał właściwej interpretacji przepisów odnoszących się do warunków realizacji świadczeń gwarantowanych określonych w załączniku nr 1 do wskazanego rozporządzenia w zakresie fizjoterapii domowej, uznając za niedopuszczalny podział zadań fizjoterapeutów, realizowanych w ramach zakresu fizjoterapii domowej na dwa odrębne produkty, tj. wizytę fizjoterapeutyczną oraz zabieg fizjoterapeutyczny. W związku z powyższym organ w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w decyzji nr (...), albowiem w przypadku zakresu świadczeń fizjoterapia domowa świadczeniodawcy mogą sprawozdać i rozliczyć w ramach realizacji umowy dwie procedury medyczne: wizytę fizjoterapeutyczną oraz zabieg fizjoterapeutyczny, a w rozporządzeniu Ministra Zdrowia określono dla tego zakresu świadczeń tylko jeden przedmiot kontraktowania i ustalono, jakie należy spełnić wymogi, aby te świadczenia miały charakter świadczeń gwarantowanych, tj. finansowanych przez NFZ. Nie może być więc mowy o rozdzielnym traktowaniu tych świadczeń i zawarciu umowy na ich realizację w sposób wybiórczy. Fizjoterapeuci wykazani w ofercie, jako tzw. potencjał personelu do realizacji umowy, mają za zadanie udzielać świadczeń w oparciu o skierowania wystawione przez lekarza kierującego, w których zostaje określony proces leczniczy, składający się co do zasady z wielu zabiegów fizjoterapeutycznych. Skierowanie stanowi podstawę i wyznacza granice dla fizjoterapeuty do realizacji procesu leczenia. Jedynie w przypadku stwierdzenia przez realizującego zabiegi fizjoterapeutę konieczności doprecyzowania treści skierowania, np. wskutek przeprowadzenia badania czynnościowego narządu ruchu pacjenta, a więc w przypadku, gdy fizjoterapeuta zauważa potrzebę skonkretyzowania zleconych zabiegów, uzasadnione jest wykonanie i rozliczenie procedury o nazwie "wizyta fizjoterapeutyczna". Organ podkreślił, że wolą prawodawcy wynikającą z treści załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. było wprowadzenie wymogu posiadania przez fizjoterapeutę realizującego wizytę fizjoterapeutyczną wyższych kwalifikacji, niż wymogi podstawowe, a nie wydzielenie części fizjoterapeutów wyłączenie do wykonywania wizyt. Również z tego względu nie może być mowy, zdaniem organu, o rozdzielnym traktowaniu tych świadczeń. Produkt o nazwie wizyta fizjoterapeutyczna ma charakter subsydiarny w stosunku do zabiegów fizjoterapeutycznych.

Wobec powyższego wskazanie przez Spółkę w ofercie ilości 100 godzin tygodniowo pracy fizjoterapeuty, który jest przypisany tylko i wyłącznie do realizacji wizyt, w stosunku do 194 godzin pozostałego wykazanego w ofercie czasu pracy fizjoterapeutów, spośród którego również wszystkie pozostałe osoby mają kwalifikacje do realizacji wizyt, słusznie wzbudziło wątpliwości Komisji konkursowej co do prawdziwości, rzetelności i wiarygodności tych danych. Wizyty fizjoterapeutyczne mają charakter incydentalny, natomiast zasadą realizacji świadczeń w zakresie fizjoterapii domowej są zabiegi fizjoterapeutyczne. Uznanie więc oferty wnioskującego za prawidłową spowodowałoby zawarcie umowy na świadczenia w sposób sprzeczny z zasadą kompleksowości udzielania świadczeń, o której mowa w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i która stanowi jedno z kryteriów oceny ofert. Takie stanowisko potwierdza również powołana przez organ interpretacja Ministerstwa Zdrowia, pismo znak: MZ-ASG-4084,14.2018.IJ, która zakłada, że możliwe jest przypisanie zasobów ludzkich i sprzętowych do realizowania określonych świadczeń tylko w przypadku, gdy nie będzie to budziło wątpliwości. Konstrukcja prawna konkursu ofert jest tak sformułowana, że to oferent powinien dostosować się do wymagań konkursowych wynikających z obowiązujących w tej materii przepisów prawa, a nie Oddział NFZ dostosować warunki umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do warunków zatrudnienia personelu przez oferenta. Przystąpienie do konkursu ofert jest dobrowolne i wynika z normalnej gospodarczo-ekonomicznej kalkulacji podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W ocenie Dyrektora Oddziału nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa poprzez błędną ich interpretację.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (...) wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia i poprzedzającej ją decyzji z dnia (...) oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z pkt 2 lit. b) tiret pierwszy załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżący nie spełnił wymagań warunków określonych w przepisach prawa, w tym warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że skarga (...) nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, że istota sporu pomiędzy skarżącym i organem sprowadzała się do oceny spełniania przez ofertę złożoną przez skarżącego wymagania określonego w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ilości przenośnych zestawów do elektroterapii z osprzętem i przenośnych zestawów do biostymulacji laserowej. Spółka w złożonej ofercie wykazała bowiem 8 fizjoterapeutów oraz po trzy przenośne zestawy sprzętu do elektroterapii z osprzętem i do biostymulacji laserowej, przy czym w pismach z dnia 15 i 27 lutego 2018 r. – stanowiących odpowiedź na pytania Komisji konkursowej – szczegółowo rozpisała, który z wykazanego personelu jest "przypisany" do wizyt fizjoterapeutycznych, a który do zabiegów fizjoterapeutycznych.

Sąd I instancji przytoczył regulacje zawarte w art. 139 ust. 3 i art. 140 ust. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz i § 3 ust. 2 pkt 3 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert. W ocenie Sądu I instancji z powyższych przepisów wynika, że przed przystąpieniem do konkursu ofert w niniejszej sprawie skarżącej znane być powinny w szczególności takie elementy ogłoszonego zamówienia jak: określenie jego wartości i przedmiotu oraz wymagane warunki zawierania i realizacji umów, odpowiednio do przedmiotu postępowania. Jednocześnie przed złożeniem oferty Spółka miała możliwość i powinność zapoznania się z wymaganiami określonymi w aktach prawnych, w oparciu o które prowadzone było przedmiotowe postępowanie konkursowe w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stawianymi wobec oferentów przystępujących do tego postępowania, w szczególności wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 465 t.j. z dnia 02.03.2018 r., dalej jako "rozporządzenie rehabilitacyjne").

Sąd I instancji wskazał, że w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia został szczegółowo określony wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej. W punkcie 2 załącznika nr 1 - dotyczącym świadczeń gwarantowanych realizowanych w warunkach domowych - wymienione zostały dwa rodzaje świadczeń tj. porada lekarska rehabilitacyjna (lit. a) i fizjoterapia domowa (lit. b). W ramach fizjoterapii domowej rozporządzenie przewiduje dwie procedury: wizyta fizjoterapeutyczna (tiret pierwsze) i zabieg fizjoterapeutyczny (tiret drugie).

W ocenie Sądu I instancji, w świetle wymagań określonych we wskazanych przepisach rozporządzenia rehabilitacyjnego, gwarancję realizacji świadczeń w postępowaniu prowadzonym w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie: fizjoterapia domowa w trybie konkursu ofert zapewniają ci oferenci, którzy w zakresie fizjoterapii domowej dysponują jednocześnie odpowiednim personelem tj. co najmniej jednym specjalistą w dziedzinie fizjoterapii lub fizjoterapeutą posiadającym tytuł magistra (który ukończył studia drugiego stopnia oraz posiada co najmniej 3-letnie doświadczenie w zawodzie fizjoterapeuty, w wymiarze co najmniej 1/4 etatu przeliczeniowego), oraz sprzętem w postaci nie mniej niż 1 zestawu przenośnego do elektroterapii z osprzętem na 2 fizjoterapeutów i nie mniej niż 1 zestawu do biostymulacji laserowej na 2 fizjoterapeutów.

Zdaniem Sądu I instancji, trafnie podniósł organ, że w świetle regulacji ustawy z dnia 25 września 2015r. o zawodzie fizjoterapeuty (t.j. z 2018 r. poz. 505) fizjoterapeutą jest zarówno specjalista fizjoterapii, magister fizjoterapii, fizjoterapeuta z tytułem licencjata, jak i technik fizjoterapii – art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2- 4 ww. ustawy. Prawo posługiwania się tytułem zawodowym specjalisty w dziedzinie fizjoterapii przysługuje fizjoterapeucie, który ukończył specjalizację i złożył Państwowy Egzamin Specjalizacyjny Fizjoterapeutów, zwany dalej "PESFZ", z wynikiem pozytywnym, oraz fizjoterapeucie, który uzyskał decyzję o uznaniu tytułu specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, o której mowa w art. 35 (art. 5 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty). Zatem to, że rozporządzenie rehabilitacyjne stawia wyższe wymagania w stosunku do personelu realizującego wizytę fizjoterapeutyczną nie oznacza, że oferent w celu zagwarantowania realizacji świadczeń w zakresie fizjoterapii domowej nie musi dysponować odpowiednim sprzętem przewidzianym w rozporządzeniu rehabilitacyjnym w postaci przenośnych zestawów do elektroterapii z osprzętem i do biostymulacji laserowej w ilości minimalnej wskazanej w tym rozporządzeniu do wykonywania zabiegów fizjoterapeutycznych, skoro wymaganie to dotyczy fizjoterapeutów, a do tej grupy zalicza się także personel o szczególnych kwalifikacjach wykonujący wizyty fizjoterapeutyczne. Powyższa wykładnia regulacji zawartej w załączniku nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego koreluje przy tym z pozostałymi przepisami tego aktu prawnego, a w szczególności z przepisami prawa definiującymi pojęcie "wizyty fizjoterapeutycznej" i "zabiegu fizjoterapeutycznego". Analiza regulacji § 2 pkt 9 i § 5 ust. 3 rozporządzenia rehabilitacyjnego pozwala na twierdzenie, że w istocie wizyta fizjoterapeutyczna jedynie uzupełnia zasadniczy proces rehabilitacji leczniczej pacjenta realizowanej przez zabiegi fizjoterapeutyczne. Wykonywana jest zasadniczo w razie takiej konieczności przed rozpoczęciem fizjoterapii lub po jej zakończeniu.

Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, nie sposób nie dostrzec, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego wskazuje się w opisie Warunków realizacji świadczeń gwarantowanych dla fizjoterapii domowej, że: "Czas trwania rehabilitacji realizowanej w warunkach domowych dla jednego świadczeniobiorcy wynosi do 80 dni zabiegowych w roku kalendarzowym oraz nie więcej niż 5 zabiegów dziennie.

W przypadku uzasadnionym względami medycznymi i koniecznością osiągnięcia celu leczniczego czas trwania rehabilitacji może zostać przedłużony decyzją lekarza zlecającego zabiegi, za pisemną zgodą dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia." Zatem świadczenie zabiegów fizjoterapeutycznych jest zasadniczym elementem rehabilitacji domowej.

Na skutek tej nowelizacji rozporządzenia rehabilitacyjnego rozszerzono krąg osób uprawnionych do wykonywania wizyt fizjoterapeutycznych - obok specjalistów fizjoterapii - o fizjoterapeutów z odpowiednim doświadczeniem w zawodzie, którzy ukończyli studia drugiego stopnia. Jednocześnie wprowadzono zmianę w zakresie wymagań co do personelu wykonującego zabieg fizjoterapeutyczny z "osoby prowadzącej fizjoterapię" na "fizjoterapeutę", a także wymagań co do sprzętu do wykonywania zabiegu fizjoterapeutycznego w ten sposób, że świadczeniodawca powinien być wyposażony w nie mniej niż 1 przenośny zestaw do elektroterapii z osprzętem na 2 fizjoterapeutów (a nie "na 2 osoby prowadzące fizjoterapię") i nie najmniej niż 1 przenośny zestaw do biostymulacji laserowej na 2 fizjoterapeutów (a nie "na 2 osoby prowadzące fizjoterapię"). Zdaniem Sądu I instancji, zgodzić trzeba się z organem, że wprowadzone zmiany mają umożliwić realizowanie wizyty fizjoterapeutycznej i zbiegu fizjoterapeutycznego przez tego samego fizjoterapeutę, nie zaś z góry wykluczać taką możliwość – przy uwzględnieniu stanowiska skarżącego.

W sytuacji zaaprobowania wykładni przepisów rozporządzenia rehabilitacyjnego przyjętej przez skarżącą za zgodną z prawem należałoby uznać również taką sytuację, w której świadczeniodawca zaoferuje do wykonywania wizyt fizjoterapeutycznych czterech fizjoterapeutów, zaś do zabiegów fizjoterapeutycznych - tylko 2 fizjoterapeutów i dla nich po jednym przenośnym zestawie do elektroterapii z osprzętem i do biostymulacji laserowej, co byłoby oczywistą próbą obejścia prawa, uwzględniając kierunek nowelizacji rozporządzenia rehabilitacyjnego i istotę fizjoterapii realizowanej w warunkach domowych.

Zaoferowany przez Spółkę sposób podziału fizjoterapeutów na tych wykonujących tylko wizyty fizjoterapeutyczne i tych wykonujących wyłącznie zabiegi fizjoterapeutyczne mógłby ewentualnie znaleźć akceptację, gdyby postępowanie konkursowe zostało ogłoszone w zakresie: wizyta fizjoterapeutyczna, inne zaś - w zakresie: zabieg fizjoterapeutyczny. Natomiast przedmiotowe postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zostało ogłoszone w zakresie "fizjoterapia domowa". Z tej przyczyny oferent winien wykazać spełnienie wymagań nie tylko do realizowania wizyty fizjoterapeutycznej, ale jednocześnie też do zabiegów fizjoterapeutycznych w taki sposób, aby na wszystkich wykazanych fizjoterapeutów (nawet tych o kwalifikacjach umożliwiających wykonywanie wizyty fizjoterapeutycznej) przypadała określona w rozporządzeniu ilość przenośnych zestawów do elektroterapii z osprzętem i do biostymulacji laserowej, skoro obie te procedury medyczne wchodzą w zakres świadczenia: fizjoterapia domowa.

Sąd I instancji stwierdził, że rację ma organ, iż wzorzec umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie: fizjoterapia domowa nie przewidujący podziału na fizjoterapeutów realizujących wyłącznie wizyty fizjoterapeutyczne i tych – realizujących wyłącznie zabiegi fizjoterapeutyczne oraz treść formularza ofertowego, w którym nie wprowadzono możliwości takiego podziału (który zawiera wykaz całego personelu oraz wykaz zasobów) są spójne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu rehabilitacyjnym dla przedmiotowego rodzaju i zakresu świadczeń. Zaznaczył, że nie było sporu co do tego, że zarówno formularz ofertowy jak i wzorzec umowy o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza zakresie: fizjoterapia domowa nie przewidywały takiego podziału, jak zaoferowała skarżąca.

Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy tj. uchylenie decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Kielcach z dnia (...) nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Kielcach z dnia (...) nr (...), a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając

naruszenie prawa materialnego:

- art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: u.s.o.z.) w związku z pkt 2 lit. b) tiret pierwsze załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (dalej: rozporządzenie), przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżący nie spełnił wymagań warunków określonych w przepisach prawa, w tym warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej .

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) zarządzenia z 4 grudnia 2020 r. Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA o skierowaniu niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne w dniu 22 stycznia 2021 r., o czym zostali poinformowani telefonicznie lub mailowo strony i uczestnicy postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy uznania przez Sąd I instancji za zgodną z prawem decyzji Dyrektora OW NFZ w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2023 r. umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia domowa, na terenie gmin:(...), (...), (...), (...), (...), (...) (...), (...), (...), (...),(...).

Skarga kasacyjna w tej sprawie została oparta wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego, tj. na naruszeniu art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w związku z pkt 2 lit. b tiret pierwsze Załącznika nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż skarżąca nie spełniła warunków określonych w przepisach prawa, w tym warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Analiza treści tego zarzutu i jego uzasadnienia wskazuje, że skarżąca kasacyjnie w istocie ponawia zgłaszany na wcześniejszych etapach postępowania, tj. w odwołaniu od rozstrzygnięcia konkursu, we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz w skardze do sądu pierwszej instancji zarzut wadliwego zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa przez komisję konkursową, skutkiem czego było odrzucenie oferty skarżącej z powodu jej niedopuszczalności z uwagi na niespełnienie warunków wymaganych do zawarcia umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia domowa.

Zdaniem NSA trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko Dyrektora OW NFZ, że prawidłowo w tej sprawie komisja konkursowa – zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej – odrzuciła ofertę skarżącej ze względów formalnych, tj. z powodu niespełnienia wymaganych warunków określonych w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, jako postępowanie swoiste, podlega odrębnej regulacji, która zawarta została w dziale VI ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych pt. "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Postępowanie to, znane tej tylko ustawie, charakteryzuje się wysokim stopniem jego sformalizowania oraz szczególnego rodzaju obligatoryjnymi wymaganiami dotyczącymi trybu przeprowadzenia tego postępowania, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia celu, w którym postępowanie to jest prowadzone. Regulacja działu VI przewiduje, że oferta ma spełniać wymogi na dzień jej złożenia, jak i przez cały czas trwania postępowania, a następnie realizacji ewentualnej przyszłej umowy (tak np. wyroki NSA: z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 151/19; z 19 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2295/15, te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej Prezes Funduszu określa szczegółowe warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, obejmujące w szczególności obszar terytorialny, dla którego jest przeprowadzane postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, z uwzględnieniem taryfy świadczeń w przypadku jej ustalenia w danym zakresie. Z kolei stosownie do art. 147 i art. 148 ust. 1 cyt. ustawy, kryteria oceny ofert, w oparciu o które dokonuje się porównania ofert w postępowaniu, tj.: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i cena udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania. Jednocześnie zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1980 ze zm.; dalej cyt. jako: rozporządzenie konkursowe), ogłoszenie o postępowaniu w trybie konkursu ofert zawiera: określenie wartości i przedmiotu zamówienia (pkt 3) oraz warunki zawierania i realizacji umów, odpowiednio do przedmiotu postępowania (pkt 6).

W przedmiotowym postępowaniu ogłoszonym, na podstawie art. 139 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, w dniu 13 grudnia 2017 r. podstawą formalną i merytoryczną do wyboru ofert i rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, były rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (rozporządzenie rehabilitacyjne) i rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (rozporządzenie kryterialne) oraz Zarządzenie Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Funduszu z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (dalej cyt. jako: zarządzenie Nr 18/2017/DSOZ) i Zarządzenie nr 130/2016/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych ze śpiączką (dalej cyt. jako: zarządzenie Nr 130/2016/DSOZ).

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w Załączniku nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego został szczegółowo określony wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej. W pkt 2 Załącznika nr 1 dotyczącym świadczeń gwarantowanych realizowanych w warunkach domowych wymienione zostały dwa rodzaje świadczeń tj. porada lekarska rehabilitacyjna (lit. a) i fizjoterapia domowa (lit. b). W ramach fizjoterapii domowej rozporządzenie przewiduje dwie procedury, tj. wizytę fizjoterapeutyczną (tiret pierwsze) i zabieg fizjoterapeutyczny (tiret drugie). W stosunku do każdej z tych procedur określono wymagane warunki w zakresie personelu i wyposażenia świadczeniodawcy przewidując, że w zakresie fizjoterapii domowej na potrzeby wizyty fizjoterapeutycznej świadczeniodawca powinien dysponować personelem w postaci specjalisty w dziedzinie fizjoterapii lub fizjoterapeuty posiadającego tytuł magistra, o którym mowa w art. 4 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, lub fizjoterapeuty posiadającego dyplom, świadectwo, lub inny dokument, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b i c tej ustawy, potwierdzający ukończenie studiów drugiego stopnia oraz posiadającego co najmniej 3-letnie doświadczenie w zawodzie fizjoterapeuty, w wymiarze co najmniej 1/4 etatu przeliczeniowego (równoważnik 1/4 etatu przeliczeniowego). Z kolei dla zapewnienia prawidłowej realizacji zabiegów fizjoterapeutycznych świadczeniodawca powinien dysponować odpowiednim personelem w postaci fizjoterapeuty do wykonywania zabiegów fizjoterapeutycznych oraz fizjoterapeuty lub masażysty do wykonywania masaży w wymiarze co najmniej 1/2 etatu przeliczeniowego (równoważnik 1/2 etatu przeliczeniowego), a także zapewnić niezbędne wyposażenie w postaci m.in. przenośnych zestawów do elektroterapii z osprzętem oraz do biostymulacji laserowej w liczbie nie mniej niż 1 zestaw na 2 fizjoterapeutów.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2- 4 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty, przez fizjoterapeutę należy rozumieć osobę będącą specjalistą fizjoterapii, magistrem fizjoterapii, fizjoterapeutą z tytułem licencjata lub technikiem fizjoterapii. Prawo posługiwania się tytułem zawodowym specjalisty w dziedzinie fizjoterapii przysługuje fizjoterapeucie, który ukończył specjalizację i złożył Państwowy Egzamin Specjalizacyjny Fizjoterapeutów (PESFZ) z wynikiem pozytywnym oraz fizjoterapeucie, który uzyskał decyzję o uznaniu tytułu specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, o której mowa w art. 35 (art. 5 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty). Co istotne dla rozpoznawanej sprawy wskutek nowelizacji z dnia 9 maja 2017 r., w pkt 2 lit. b tiret drugie Załącznika nr 1 rozporządzenia rehabilitacyjnego ilość wymaganego sprzętu rehabilitacyjnego powiązana została z liczbą fizjoterapeutów (min. 1 komplet sprzętu na dwóch fizjoterapeutów), a nie – jak to było przed zmianą przepisów – z ilością "osób prowadzących fizjoterapię".

Jak wynika z akt sprawy, w złożonej ofercie skarżąca wykazała łącznie 8 fizjoterapeutów. W toku postępowania skarżąca wyjaśniała, że założeniem oferenta było, że 6 fizjoterapeutów będzie realizowało zabiegi fizjoterapeutyczne, w związku z czym zgłoszono liczbę przenośnych zestawów zgodnie z wymaganiami określonymi w powołanym rozporządzeniu, tj. dwa zestawy do elektroterapii oraz dwa zestawy do biostymulacji laserowej. Dwaj fizjoterapeuci mieli realizować wizyty fizjoterapeutyczne, dlatego też nie zostały uwzględnione dla nich ww. zestawy, z uwagi na fakt, iż takiego wymagania nie stawia rozporządzenie. Pismach z dnia 15 i 27 lutego 2018 r., stanowiących odpowiedź na pytania komisji konkursowej skarżąca szczegółowo rozpisała, kto z wykazanego personelu jest przypisany do wizyt fizjoterapeutycznych, a kto do zabiegów fizjoterapeutycznych.

Z tym stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić, prawidłowo bowiem Dyrektor OW NFZ uznał, że skoro skarżąca zgłosiła ośmiu fizjoterapeutów, dla spełnienia przez tę ofertę powyższych wymogów z pkt 2 lit. b Załącznika nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego, konieczne było wykazanie czterech kompletów sprzętu, a nie trzech - jak to zrobiła skarżąca.

Podstawą do takiego wniosku jest literalne brzmienie wskazanych wyżej postanowień Załącznika nr 1 do rozporządzenia. Wprawdzie bowiem w Załączniku nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego dla zakresu fizjoterapii domowej określono dwa rodzaje świadczeń, niemniej nie ma wątpliwości, że stanowiły one w całości jeden przedmiot kontraktowania w ogłoszonym 13 grudnia 2017 r. konkursie w sprawie zawarcia na okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2023 r. umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia domowa. W pkt 2 lit. b Załącznika nr 1 przewidziano jakie należy łącznie spełnić wymogi, aby te świadczenia miały charakter świadczeń gwarantowanych, tj. świadczeń finansowanych przez NFZ ze środków publicznych. Wobec treści znowelizowanego przepisu, który jednoznacznie określa zakres kontraktowania, a więc i następczo formułuje warunki umów zawartych wskutek rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, prawidłowe było stanowisko komisji konkursowej, która odrzuciła ofertę skarżącej z powodu braku wymaganej (koniecznej) liczby sprzętu do udzielania świadczeń. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącą, że zmiana przepisu w rozporządzeniu miała charakter czysto techniczny i nie implikowała obowiązku zapewnienia odpowiedniej – ze względu na wykazaną w ofercie liczbę fizjoterapeutów – ilości sprzętu. Należy w tym miejscu przyjąć założenie racjonalności prawodawcy obowiązujące przy wykładni przepisów prawa. Prawodawca nowelizując przepis prawa czyni to w określonym celu, tj. skoro jeden przepis zastępuje innym, to oceniając prawidłowość złożonej oferty pod kątem spełniania przez nią warunków koniecznych, należy tę zmianę uwzględnić. W okolicznościach przedmiotowej sprawy uwzględnienie zmiany oznaczało konieczność wykazania przez skarżącą czterech kompletów sprzętu, tj. jednego na dwóch fizjoterapeutów, bez wyłączenia któregokolwiek z nich. Odmienna ocena oferty skarżącej skutkowałaby ryzykiem zawarcia przez Dyrektora OW NFZ ze skarżącą nieważnej umowy, gdyż zgodnie z art. 155 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, umowa zawarta z oferentem, którego oferta podlegała odrzuceniu z przyczyn, o których mowa w 149 ust. 1 pkt 7 (niespełnianie przez ofertę lub oferenta warunków wymaganych określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy), jest nieważna.

Z tych przyczyn należy zgodzić się z Sądem I instancji, który w uzasadnieniu wskazał, że zaproponowany przez skarżącą sposób podziału fizjoterapeutów na tych wykonujących tylko wizyty fizjoterapeutyczne i tych wykonujących tylko zabiegi fizjoterapeutyczne mógłby ewentualnie zostać zaakceptowany, gdyby postępowanie konkursowe zostało ogłoszone w zakresie "wizyta terapeutyczna". Z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie zostało ogłoszone w zakresie fizjoterapia domowa, która obejmuje zarówno wizyty, jak i zabiegi, skarżąca winna była wykazać spełnienie wymagań nie tylko do realizacji wizyt, ale także zabiegów w taki sposób, aby na wszystkich wykazanych w ofercie fizjoterapeutów przypadała określona w rozporządzeniu ilość sprzętu, bowiem oba te świadczenia wchodzą w zakres fizjoterapii domowej i nie mogą być oceniane oddzielnie. Jak trafnie wskazał Dyrektor OW NFZ, wprowadzenie sztucznego podziału zadań w ramach zakontraktowanego zakresu świadczeń poprzez wskazanie w ofercie fizjoterapeuty, który miałby wykonywać tylko pewien niewielki wycinek świadczeń, jest nieadekwatne do zasadniczego zakresu świadczeń gwarantowanych i celu rehabilitacji.

Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że zaakceptowanie proponowanej przez skarżącą interpretacji rozporządzenia rehabilitacyjnego spowodowałoby również, że fizjoterapeuta realizujący wizytę u danego pacjenta nie mógłby uczestniczyć – pomimo posiadanych kompetencji – w jego dalszym procesie rehabilitacyjnym wykonując u niego zabiegi, co niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z istotą nowelizacji cyt. rozporządzenia, której celem było wprowadzenie wymogu posiadania przez fizjoterapeutę realizującego wizyty wymogów kwalifikacyjnych do zrealizowania wizyty większych niż podstawowe, a nie ograniczenie zadań fizjoterapeutów wyłącznie do wykonywania wizyt. Rozdzielenie wykonywania wizyt i zabiegów na różne osoby nie znajduje oparcia w przepisach prawnych. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, nowela z 2017 r. rozszerzyła krąg osób uprawnionych do wykonywania zarówno wizyt jak i zabiegów, celem zapewnienia pacjentom lepszej dostępności do kompleksowej opieki rehabilitacyjnej. W poprzednim stanie prawnym wizyty mogły być wykonywane jedynie przez specjalistę rehabilitacji. Obecnie prawo do ich wykonywania ma także fizjoterapeuta posiadający tytuł magistra z co najmniej 3-letnim doświadczeniem w zawodzie fizjoterapeuty, może on zatem niezwłocznie reagować na zmieniający się stan pacjenta w trakcie wykonywania zabiegów, mając bezpośrednią wiedzę o tym, jak leczony pacjent reaguje na wykonywane zabiegi oraz czy i kiedy zachodzi potrzeba wykonania – oprócz zabiegów – ewentualnej wizyty. Wypaczeniem celu znowelizowanej regulacji prawnej tj. rozszerzenia uprawnień wykwalifikowanych fizjoterapeutów w celu zorganizowania lepszej opieki nad pacjentem byłoby przyjęcie, że możliwe jest takie wykazywanie personelu, które z jednej strony wypełnia wymóg zapewnienia odpowiedniej liczby fizjoterapeutów z jednoczesnym ograniczeniem ich "funkcjonalności" wyłącznie do wykonywania wizyt fizjoterapeutycznych, jak uczyniła to w przedmiotowej ofercie skarżąca. Zaproponowana przez skarżącą wykładnia wskazanego przepisu rozporządzenia rehabilitacyjnego jest zatem sprzeczna z wykładnią literalną i systemową przepisów stanowiących postawę kontraktowania świadczeń.

Trafnie też zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że ani formularz ofertowy, ani wzór umowy z Funduszem, nie pozwalają na częściowe ograniczenie udzielania świadczeń przez fizjoterapeutów tylko do jednej z dwóch komplementarnych procedur. Obowiązujący wzorzec umowny na udzielanie świadczeń zdrowotnych w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia domowa (określony zarządzeniem nr 130/2016/DSOZ Prezesa NFZ, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej), ani formularz ofertowy wynikający z warunków koniecznych określonych w rozporządzeniu rehabilitacyjnym, nie przewidują możliwości podziału rehabilitantów na wykonujących tylko zabiegi i na wykonujących wyłącznie wizyty.

Uznanie oferty skarżącej za prawidłową, spowodowałoby zawarcie umowy na świadczenia w sposób sprzeczny z zasadą kompleksowości udzielania świadczeń, o której mowa w art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, a także nierówne traktowanie oferentów biorących udział w postępowaniu. Przy porównaniu ofert w zakresie oceny przez komisję konkursową potencjału osobowego, a co za tym idzie rankingowaniu takiej oferty w zakresie możliwości realizacji umowy, z uwagi na posiadanie kwalifikacji zarówno do udzielania wizyt, jak i wykonywania zabiegów, oferta skarżącej uzyskałaby zawyżoną pozycję w stosunku do ofert, w których wykazano liczbę sprzętu zgodną z wykazaną liczbą wykwalifikowanych fizjoterapeutów. Trafnie też wskazuje organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że przyjęcie interpretacji przepisów proponowanej przez skarżącą i nieodrzucenie jej oferty wobec uznania spełnienia wymagań w zakresie kwalifikacji fizjoterapeutów zatrudnionych przez świadczeniodawcę, prowadziłoby do sytuacji, w której Fundusz nie miałby podstaw do odmowy sfinansowania zarówno wizyt jak i zabiegów udzielanych przez każdego z tych fizjoterapeutów, bez względu na to, jak ich zadania zostały podzielone w ofercie. W konsekwencji oferent ominąłby wymóg wykazania odpowiedniej (adekwatnej) ilości sprzętu w stosunku do liczby wykazanych w ofercie fizjoterapeutów, bez względu na to jakie w rzeczywistości procedury będą wykonywali. Dopuszczenie do ewentualnego zawarcia umowy na świadczenia przy wykazanej w ofercie zbyt małej ilości sprzętu skutecznie zablokowałoby Funduszowi możliwość podważenia wykazywania obu świadczeń (wizyt i zabiegów) na każdego z 8 zaoferowanych fizjoterapeutów, a skarżącej dawałoby korzystniejsze warunki realizacji umowy niż pozostałym świadczeniodawcom. Prawidłowość interpretacji przepisów rozporządzenia rehabilitacyjnego dokonanej przez komisje konkursową – wbrew stanowisku skarżącej – potwierdza również powołana przez organ interpretacja Ministerstwa Zdrowia, pismo znak: MZ-ASG-4084,14.2018.IJ, która zakłada, że możliwe jest przypisanie zasobów ludzkich i sprzętowych do realizowania określonych świadczeń tylko w przypadku, gdy nie będzie to budziło wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w związku z pkt 2 lit. b tiret pierwsze Załącznika nr 1 do rozporządzenia rehabilitacyjnego jest niezasadny. W tych okolicznościach, ponieważ skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji).

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.