Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 1 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 346/22 w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 lutego 2022 r. nr 1401-4102.52.2021.4.JO w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowych od osób fizycznych za 2015 rok z innych źródeł oddala skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 346/22 oddalający skargę K.B. na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 lutego 2022 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok z innych źródeł przychodu.

Spór w sprawie dotyczy określenia skarżącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. od kwoty 28.000 zł według skali podatkowej, jako przychodów z innych źródeł.

W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." w związku z art. 121 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021, poz. 1540 ze zm.) – zwanej dalej "o.p." poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez rozstrzyganie wszelkich niejasności, czy też wątpliwości dotyczących ustalonego stanu faktycznego na niekorzyść podatnika, jak również nieustalenia w całości wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności: braku wykazania stosunku zobowiązaniowego, będącego podstawą wyliczenia podatku i poprzestania jedynie na przerzuceniu inicjatywy dowodowej na stronę, aby ta wykazała, że otrzymane kwoty nie były jej niesłusznie lub nienależnie przekazane albo dokonała ich zwrotu.

b. przyjęcie, że za nierzetelnością transakcji miedzy z B. sp. z o.o. świadczy fakt, iż spółka ta nie posiadała zaplecza technicznego, czy też jej adres mieścił się w wirtualnym biurze, podczas gdy fakt posiadania lub nie zaplecza technicznego nie świadczy negatywnie o spółce, gdyż ta mogła być pośrednikiem, bądź korzystać z infrastruktury w nieznanej organowi lokalizacji, zaś forma korzystania z wirtualnego biura jest sposobem optymalizacji kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym nawet gdyby podatniczka wiedziała o braku lokalizacji infrastruktury, czy też siedziby w wirtualnym biurze to nie stanowiłoby to bezwzględnej przesłanki uznania transakcji za nierzetelną, co w konsekwencji poskutkowało bezzasadnym przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie doszło do powstania przychodu z innego źródła, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.d.o.f.", podczas gdy powyższy pogląd organu jest dowolny, nieuwzględniający całokształtu dowodów i okoliczności ujawnionych w toku postępowania.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 o.p. poprzez wybiórcze rozpatrywanie zebranych dowodów, w szczególności powoływania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyłącznie na niekorzystne dla strony dowody, bezpodstawnie nie dając wiary dowodom, które przemawiały na jej korzyść m.in.: braku podpisania faktury oraz dowodu wpłaty przez kontrahenta.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122 o.p. w związku z art. 187 § 1 o.p. poprzez wykładnię dowolną i wybiórczą, a nie swobodną i uwzględniająca całokształt dowodów i okoliczności ujawnionych w toku postępowania, przejawiającą się w braku udowodnienia zaistnienia stosunku prawnego, z którego wynikać ma podatek dochodowy.

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niejasne oraz ogólnikowe sporządzenie uzasadnienia zastosowanie odesłań do wydanych w sprawie innych wyroków czy też decyzji, pomimo że WSA ma obowiązek w sposób dokładny przedstawić tok rozumowania. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiło rzetelne

i całościowe przeprowadzenie sądowej kontroli postępowania administracyjnego.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 9 u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że doszło do powstania przychodu z innego źródła, podczas gdy nie zachodzą normatywne przesłanki do uwzględnienia nomy art. 10 ust. 9 u.p.d.o.f., zaś sam przyrost mienia podatniczki ma charakter jedynie domniemany.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu I instancji, zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ponadto oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzania rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W przedmiocie określenia zobowiązania skarżącej w podatku od osób fizycznych za 2015 r. z innych źródeł toczyło się przed sądem postępowanie sqdowoadministarcyjne w sprawie sygn. akt Vlll SA/Wa 688/20 z uwagi na wniesienie przez skarżącą skargi na poprzednią decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej z dnia 31 lipca 2020 r. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2020 r. decyzja ta została uchylona. Jedną z przyczyn uchylenia decyzji był brak wyznaczenia skarżącej terminu w trybie art. 200 o.p.

Kwestia sporna w sprawie związana jest z wystawieniem przez skarżącą na rzecz B. sp. z o.o. faktury VAT z dnia 30 grudnia 2015 r. za wynajem samochodu - autocysterny [...] na kwotę 28.000 zł brutto. Zdaniem organów i Sądu pierwszej instancji faktura ta dokumentowała nierzeczywiste zdarzenie gospodarcze.

Za słuszną należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy prawidłowo ustaliły, iż B. sp. z o.o. nie mogła korzystać z najmu cysterny, a umowa na najem nie została podpisana przez osobę upoważnioną ze strony tego podmiotu. Jednocześnie ustaliły, iż na podstawie dowodu wpłaty KP z dnia 30 grudnia 2015 r. skarżąca otrzymała w gotówce kwotę 28.000 zł. Były to środki z innego tytułu niż wykazany na fakturze. Umowa dzierżawy została podpisana jedynie przez skarżącą. B. sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników VAT 18 września 2014r., była to spółka wystawiająca puste faktury. Nie posiadała żadnego zaplecza technicznego do prowadzenia działalności gospodarczej, adres jej siedziby to wirtualne biuro, spółka została odsprzedana obywatelowi Ukrainy. Ponadto jak zeznał jej prezes – R.P., nie miał on wiedzy o działalności spółki bo był tam "jako słup".

Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w zarzutach skargi kasacyjnej, B. nie mogła korzystać z najmu autocysterny. Organ uwzględniając wytyczne wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 688/20 wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednak skarżąca nie udzieliła żadnych wyjaśnień pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej powyższe nie oznacza, że organy ograniczyły się do przerzucenia ciężaru dowodzenia na skarżącą. Ustaliły bowiem pewien stan faktyczny, który mogła skarżąca kwestionować przedstawiając stosowne dowody. Same twierdzenia i zaprzeczenia skarżącej niepoparte dowodami nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W tym kontekście sprawy za niezasadne należy uznać wszystkie zarzuty procesowe odnoszące się do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego.

W konsekwencji należało przyjąć, że skarżąca uzyskała przychód, który nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kwalifikowany jest jako przychód z innych źródeł zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Zarzuty naruszenia prawa materialnego uznać zatem należało za bezzasadne.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy zawarte w tym przepisie, a przy tym jest spójne i zrozumiałe, a nie ogólnikowe i niejasne, jak twierdzi strona skarżąca. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zatem niezasadny.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.