Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień, Sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 114/22 w sprawie ze skargi J.R.P. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz Jimit Ramanbhai Patel 440 ( czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...]2017 r. J. P.(dalej : skarżący) wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...]2020r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], w której orzekł o odmowie udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia. Wojewoda [...] przesłał za pośrednictwem platformy ePUAP uwierzytelniony podpisem kwalifikowanym odpis ww. decyzji do pełnomocnika strony, który odebrał ww. rozstrzygnięcie w dniu [...]2020 r. Decyzja Wojewody [...] zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie, w jakim można złożyć odwołanie.

W dniu [...]2021 r. pełnomocnik skarżącego złożył za pośrednictwem organu I instancji odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej :Szef Urzędu). W uzasadnieniu w/w postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, Szef Urzędu wyjaśnił, że stosownie do postanowień art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wskazał, że decyzja Wojewody [...] weszła do obrotu prawnego w dniu [...]2020r. Zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie, w jakim można złożyć odwołanie. Termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...]2020r. (piątek). Natomiast pełnomocnik strony złożył odwołanie za pośrednictwem organu I instancji w dniu [...]2021 r. tj. po upływie 14-dniowego terminu wyznaczonego do tej czynności, w związku z czym uchybiono terminowi określonemu dla dokonania tej czynności. Wraz z wniesieniem odwołania nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia, nie powołując jednocześnie okoliczności, które mogłyby wpłynąć na uznanie braku winy w uchybieniu przedmiotowemu terminowi. Organ odwoławczy stwierdził więc, że uchybiono terminowi do złożenia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]2020r.

J. P. złożył skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił, że decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego, ponieważ nie została mu prawidłowo doręczona. Otrzymany skan decyzji w formie PDF, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny, nie spełnia wymagań przewidzianych dla stosowania środków komunikacji elektronicznej, o których stanowi art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422, z późn. zm.), mający zastosowanie w procedurze administracyjnej z mocy art. 39¹ § 1 k.p.a. Środkami komunikacji elektronicznej są bowiem rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności poczta elektroniczna. Z art. 39¹§ 1 k.p.a. wynika zaś, że przesyłany dokument środkami komunikacji elektronicznej ma postać dokumentu elektronicznego, co wyklucza możliwość uznania skanu decyzji w formie PDF, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny, za dokument elektroniczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Stwierdził, że Szef Urzędu prawidłowo uznał, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] 2020r. i wtedy weszła ona do obrotu prawnego, a termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął [...] 2020 r. Skoro odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika dopiero [...]2021 r., uchybiono terminowi do dokonania tej czynności. Zdaniem Sądu dokonane przez organ odwoławczy ustalenia, jak też ocena, że spełniona została przesłanka do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania są prawidłowe.

Sąd podzielił w całości stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 9 września 2020 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1215/20. W którym stwierdzono że " ... przepisy k.p.a. przyznają stronie postępowania administracyjnego prawo do otrzymywania pism organu za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Brzmienie art. 39¹k.p.a. prowadzi do wniosku, że w razie wyboru komunikacji drogą elektroniczną, organ jest związany wnioskiem strony w tym zakresie. Z kolei z postanowień pozostałych przepisów k.p.a., w tym art. 14 § 1, wynika, że organ administracji załatwia sprawę i podpisuje decyzję w formie pisemnej albo elektronicznej. Jeżeli decyzja została wydana w formie elektronicznej, zawiera ona kwalifikowany podpis elektroniczny (art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.). Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że z uprawnieniem strony do otrzymywania pism w formie elektronicznej nie koresponduje obowiązek organu do załatwienia sprawy w takiej formie, a jedynie obowiązek dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Określone w art. 14 § 1 k.p.a. formy załatwienia sprawy traktowane są równorzędnie i brak jest podstaw do uznania, że na skutek działania strony organ traci uprawnienie do załatwienia sprawy w formie pisemnej. Tymczasem przyjęcie stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej prowadziłoby do nieuzasadnionego wniosku, że zachowanie strony w toku postępowania prowadzonego na gruncie k.p.a. uniemożliwia wydanie przez organ administracji decyzji w formie pisemnej. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że w sytuacji, w której decyzja została wydana w formie pisemnej, dopuszczalne jest uwierzytelnienie jej poprzez opatrzenie podpisem elektronicznym przez osobę inną niż pracownik wydający decyzję. W konsekwencji skuteczne jest doręczenie za pośrednictwem platformy e-PUAP decyzji wydanej pisemnie, a następnie zeskanowanej i poświadczonej elektronicznie przez pracownika organu.

Tożsame stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 643/20 uznając, że "w każdym przypadku doręczenie decyzji, sporządzonej jedynie w papierowej formie, pocztą elektroniczną będzie następowało w formie jej "odpisu", albowiem oryginał tego dokumentu nie przybrał formy elektronicznej dokumentu. W art. 109 § 1 k.p.a. przewidziano doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy czym nie jest jasne, gdyż przepis tego wprost nie stwierdza, czy dotyczy to jedynie decyzji wydanych w formie dokumentu elektronicznego, czy też także decyzji wydanych w formie pisemnej. W przypadku zaś doręczenia decyzji wydanej w formie pisemnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej siłą rzeczy doręczona zostanie kopia takiej decyzji, a nie jej oryginał. W związku z tym, że to skarżący zażądał doręczenia mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej (za pośrednictwem platformy ePUAP), nie może z faktu spełnienia jego żądania wyciągać negatywnych konsekwencji dla organu administracji. Skoro więc przepisy k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody), dopuszczały załatwianie spraw w formie pisemnej, albo w formie dokumentu elektronicznego doręczanego środkami komunikacji elektronicznej (art. 14 § 1 k.p.a.) i jednocześnie przewidywały możliwość doręczenia decyzji stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 109 § 1 k.p.a.), to w przypadku doręczenia decyzji sporządzonej w tradycyjnej formie (papierowej), ale na żądanie strony doręczanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie musiało nastąpić w formie jej "odpisu". Oryginał tego dokumentu nie przybrał postaci elektronicznej. Sporządzenie w takim przypadku decyzji w postaci elektronicznej opatrzonej właściwym podpisem, stanowiłoby faktycznie utworzenie nowego dokumentu, a w konsekwencji wydanie nowej decyzji w tej samej sprawie. Sąd podkreślił, że pogląd ten należy uznać za tym bardziej aktualny, że ustawą z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych wprowadzono począwszy od 5 października 2021 r. zmiany w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.14 § 1a k.p.a. sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Załatwienie sprawy na piśmie oznacza zarówno postać papierową, jak też postać elektroniczną pisma. Nadal organ administracji publicznej dysponuje swobodą wyboru postaci pisemnej załatwienia sprawy. W konsekwencji ujednolicenia obu postaci pisemności art. 109 k.p.a. przewiduje, że decyzję doręcza się stronom na piśmie.

Zmianie uległ art. 39 k.p.a. dotyczący sposobu doręczeń, zgodnie z którym:

§ 1. Organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje w siedzibie organu.

§ 2. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:

1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo

2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

§ 3. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma:

1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320), albo

2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Aktualnie niezależnie od postaci pisma wydanego przez organ administracji publicznej, zasadą doręczania jest doręczanie drogą elektroniczną, chyba że doręczenie następuje w siedzibie organu. Doręczenie pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego lub pracownika sądu następuje w przypadku braku możliwości doręczenia pisma drogą elektroniczną. Oznacza to, że pismo utrwalone w postaci papierowej może być doręczone drogą elektroniczną tylko w formie uwierzytelnionego odpisu. Jeżeli organ przyjął w toczącym się postępowaniu zasadę załatwiania sprawy na piśmie utrwalonym w postaci papierowej, to po pierwsze nie ma obowiązku wydać decyzji utrwalonej w postaci elektronicznej, po drugie zastosowanie postaci elektronicznej decyzji oznaczałoby ponowne wydanie decyzji, już przecież wydanej w postaci papierowej. Sąd stwierdził, że nie może być wątpliwości, że do przedmiotowej sprawy, w której pełnomocnik wielokrotnie wnioskował o doręczanie mu korespondencji, jako użytkownikowi konta w ePUAP zastosowanie znajduje zasada doręczania elektronicznego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię:

1. art.9 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art.39-40 k.p.a. przez niewłaściwe uznanie, że decyzja Wojewody z [...] 2020r. została skutecznie doręczona i tym samym rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od w/w decyzji;

2. art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 39¹§1 oraz art.134 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że skuteczne było doręczenie skanu decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej w sytuacji, gdy strona składała wniosek o doręczanie pism w formie elektronicznej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego wniosku, że rozpoczął się bieg terminu na wniesienia odwołania, a tym samym do niezasadnego oddalenia przez Sąd skargi na kwestionowaną decyzję (powinno być na postanowienie);

3. art.1 §1 i art.2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art.3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit b i c tej ustawy poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przez organ II instancji art. 39¹§1 k.p.a. przez uznanie, że termin na wniesienie odwołania rozpoczął bieg z dniem uznania przesyłki za doręczoną - z dniem doręczenia zeskanowanej decyzji przesłanej przez platformę ePUAP;

4. art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wniesiono również o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że skan decyzji bez pliku zawierającego podpis elektroniczny nie spełnia wymagań przewidzianych dla doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których stanowi art.2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną mający zastosowanie w procedurze administracyjnej na podstawie art. 39¹ §1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, że została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że skarżącemu nieprawidłowo, za pośrednictwem platformy ePUAP, została doręczona decyzja organu I instancji - Wojewody [...], dlatego bieg terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nie rozpoczął się. W ocenie skarżącego doręczenie mu za pośrednictwem tej platformy skanu decyzji organu I instancji uwierzytelnionego elektronicznym podpisem bez pliku zawierającego podpis elektroniczny nie spełnia wymagań doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których stanowi art.2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2013r. poz.1422 ze zm.) mającym zastosowanie w procedurze administracyjnej na podstawie art. 39¹§1 k.p.a. W związku z powyższym wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostaną rozpoznanie łącznie pod kątem dokonania oceny, czy w rozpoznawanej sprawie decyzja Wojewody [...] została skarżącemu, wnoszącemu o dokonywanie doręczeń za pomocą platformy e- PUAP, doręczona prawidłowo.

Jak stanowił art. 109 § 1 i § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji i dacie jej przeslania skarżącemu za pośrednictwem platformy e-PUAP decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a w niektórych przypadkach może być doręczona ustnie. O wejściu decyzji do obrotu prawnego i jej obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą jej doręczenia. Zgodnie bowiem z art. 110 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili doręczenia lub ogłoszenia. Moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019 r., s. 662).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że z art. 109 § 1 k.p.a. wyraźnie wynika, że przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej, a nie jej kopia. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do doręczenia stronie decyzji , co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału decyzji. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2016 r., sygn. akt I OSK 966/15. Stwierdzić należy, że skan decyzji w formie PDF, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny nie spełnia wymagań przewidzianych dla stosowania środków komunikacji elektronicznej, o których stanowi art. 2 pkt 5 w/w ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, mający zastosowanie w procedurze administracyjnej z mocy art. 39¹ § 1 k.p.a. Środkami komunikacji elektronicznej są bowiem rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności poczta elektroniczna.

Zgodnie z brzmieniem art. 39¹ § 1 k.p.a. w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Skarżący, co jest w sprawie bezsporne, wnosił o doręczenie mu decyzji za pośrednictwem platformy ePUAP.

Pisma w formie dokumentu elektronicznego muszą jednak spełniać wymagania właściwe technologii komunikacji elektronicznej ,dlatego istotne jest ustalenie czy dokument przesyłany środkami komunikacji elektronicznej ma postać dokumentu elektronicznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w stanie prawnym obowiązującym w dacie doręczania skarżącemu decyzji organu I instancji za pośrednictwem platformy ePUAP, skan tej decyzji w formie PDF, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny, nie spełniał wymagań przewidzianych dla stosowania środków komunikacji elektronicznej (tak: wyroki NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1906/20 i 14 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3720/21 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skarżący podnosił, że decyzja Wojewody [...] z [...] 2020r. została mu doręczona wyłącznie w postaci skanu decyzji, uwierzytelnionego podpisem elektronicznym, ale bez pliku zawierającego podpis elektroniczny. Powyższe zdaje się potwierdzać informacja przesłana przez organ I instancji pełnomocnikowi skarżącego, której treść wskazuje na to, że załącznik stanowi skan decyzji Wojewody [...] podpisanej tradycyjnie, który został uwierzytelniony podpisem kwalifikowanym. Akta sprawy nie zawierają jednak wydruku przesłanych załączników.

Skan decyzji nawet taki, który został uwierzytelniony podpisem kwalifikowanym, nie stanowi oryginału decyzji administracyjnej, którego skuteczne doręczenie stronie jest warunkiem koniecznym do uznania, że decyzja weszła do obrotu prawnego (tak wyrok NSA z dnia 24 listopada 2022r. w sprawie II OSK 300/22 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozważył powyższych okoliczności. Istotne jest wyjaśnienie, aby usunąć wątpliwości co do prawidłowości doręczenia decyzji, czy stronie faktycznie doręczono decyzję organu I instancji podpisaną elektronicznie, czy też jej skan w formie PDF uwierzytelniony podpisem elektronicznym. Stwierdzenie nieprawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji skarżącemu w formie dokumentu elektronicznego będzie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w razie braku wejścia decyzji organu pierwszej instancji do obrotu prawnego, organ odwoławczy powinien orzec o niedopuszczalności odwołania, na podstawie art. 134 k.p.a.

Z tych przyczyn, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 39¹ § 1 k.p.a. okazał się zasadny.

Mając powyższe na uwadze, należało na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.203 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.182 § 2 p.p.s.a.