II OZ 415/22 - Postanowienie

Data orzeczenia	2022-08-02	
Data wpływu	2022-07-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 102/21	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 102/21 oddalającego wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 102/21 w sprawie ze skargi J. O. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 listopada 2010 r. nr XCIV/2806/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Tarchomin – część I postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 kwietnia 2022 r., VII SA/Wa 102/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił wniosek J. O. o wykładnię wyroku WSA w Warszawie z 9 czerwca 2021 r., VII SA/Wa 102/21, w sprawie ze skargi J. O. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 listopada 2010 r., nr XCIV/2806/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Tarchomin – część I .

W uzasadnieniu w/w postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., VII SA/Wa 102/21, po rozpoznaniu skargi J.O. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 listopada 2010 r., nr XCIV/2806/2010, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Tarchomin – część I, WSA w Warszawie w pkt. I stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...], w zakresie przeznaczenia ich na drogę wewnętrzną oznaczoną symbolem [...]; w pkt II oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt III zasądził od Rady Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego.

W dniu 2 lutego 2022 r. wpłynął do WSA w Warszawie wniosek J. O. o wykładnię wyroku z 27 stycznia 2022 r. "poprzez określenie, czy w sentencji wyroku w punkcie I użyte słowa: "stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...], w zakresie przeznaczenia ich na drogę wewnętrzną oznaczoną symbolem [...]" dotyczą także stwierdzenia nieważności nieprzekraczalnych linii zabudowy wynoszących po 5 m od drogi wewnętrznej [...], zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] obręb [...] oraz czy odnoszą się zarówno do części tekstowej zaskarżonej uchwały jak i części rysunkowej".

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2021 r. nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., "Ppsa"). Jego uzasadnienie nie jest dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy; wskazane motywy rozstrzygnięcia korelują z sentencją orzeczenia.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia J. O. – reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika – do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zaskarżył je w całości i na podstawie art. 194 § 3 Ppsa zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 158 Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku w przedmiocie wykładni wyroku WSA w Warszawie z 9 czerwca 2021 r., w sytuacji gdy istnieje wątpliwość wskazana w złożonym wcześniej wniosku.

Żalący się wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jego zdaniem istnienie nieprzekraczalnych linii zabudowy ma sens tylko w przypadku istnienia drogi wewnętrznej, dlatego jego zdaniem unieważnienie "zapisów" planu miejscowego w zakresie drogi wewnętrznej pociąga za sobą również unieważnienie "zapisów" dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy jako nierozerwalnie związanych z drogą wewnętrzną, a zakres unieważnienia "rozciąga się" aż do nieprzekraczalnych linii zabudowy.

Ponadto skarżący zaznaczył, że z sentencji wyroku WSA nie wynika, której części uchwały dotyczy stwierdzona nieważność, czy tylko tekstowej, czy również rysunkowej, podając że w tej materii istnieją różne linie orzecznicze.

W odpowiedzi Rady Miasta Stołecznego Warszawy na zażalenie wniesiono o jego oddalenie.

W ocenie organu wykładnia pkt 1 wyroku WSA w Warszawie z 9 czerwca 2021 r. jest niezasadna, albowiem jego treść jest spójna, jasna i nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 158 zd. 1 Ppsa sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji orzeczenia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2015 r., I OZ 66/15, LEX nr 1646166). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i wskazać dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia NSA: z 1 lutego 2007 r., I OZ 51/07; z 7 czerwca 2011 r., II OZ 462/11; z 9 października 2019 r., II FZ 642/19 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.

Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. W istocie skarżący poprzez wniosek o wykładnię wyroku próbuje podważać treść jego sentencji, tj. modyfikować zakres stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały przez WSA w Warszawie. Stąd wniosek skarżącego jest niezgodny z podstawą tej instytucji procesowej, jaką jest wniosek o wykładnię wyroku.

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.