Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. T. – Mazurkiewicz o przyznanie kosztów reprezentacji z urzędu w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi K. T. – Mazurkiewicz od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), obejmującą podatek od towarów i usług, w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wyrokiem z dnia 12 października 2016 r. (I SA/Lu 200/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportu.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. referendarz sądowy tutejszego sądu przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Stosownie do powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła adwokata K. T. - M..

W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt sprawy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie ww. opinii oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).

W świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem kryteriów, określonych pkt 1-4 tego przepisu.

Opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 240 zł.

Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w drugiej instancji, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Obliczając zatem 75 % z tak określonej stawki otrzymana kwota, tj. 180 zł, stanowi kwotę wynagrodzenia.

W ocenie referendarza sądowego tak wyliczona kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy, której stopień zawiłości nie jest znaczny.

Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %).

W konsekwencji finalne wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynosi 221,40 zł.

Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a oraz cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia orzekł jak w sentencji postanowienia.