Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przystępując do rozstrzygania, Sąd uwzględnił następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

W dniu [...] do Biura Krajowej Informacji Podatkowej

w L. wpłynął, adresowany do Ministra Finansów, wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o interpretację indywidualną), autorstwa A Sp. z o.o. we W. (dalej: podatnik/ spółka/ strona).

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że podatnik organizuje konkursy dla pracowników swoich kontrahentów. Konkurs polega na tym, iż pracownicy oferują do sprzedaży asortyment spółki, gromadząc punkty. Po przekroczeniu ustalonego

poziomu sprzedaży i zebraniu określonej ilości punktów, biorący udział w konkursie pracownicy zdobywają nagrody w postaci telefonu komórkowego (telefonu w zestawie

z akcesoriami, innej nagrody). Pytania dotyczyły dwóch zagadnień:

1) czy w związku z nieodpłatnym wydaniem zwycięzcy konkursu towaru w postaci jednej z w/w nagród wystąpi obowiązek naliczenia podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) oraz związana z tym powinność wystawienia faktury wewnętrznej?; spółka zastrzegła, że z tytułu nabycia tego towaru przysługiwało jej prawo do obniżenia podatku VAT należnego o podatek naliczony przy jego zakupie;

2) czy czynność nieodpłatnego wydania zwycięzcy konkursu telefonu komórkowego (innej nagrody wymienionej w katalogu zawartym w § 4 n/w rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących), podlega zaewidencjonowaniu w kasie rejestrującej?

Spółka wyraziła pogląd, iż w opisanej sytuacji faktycznej nie należy naliczać podatku VAT oraz wystawiać faktury wewnętrznej. Jej zdaniem, w przypadku nieodpłatnego przekazania towaru (telefonu...) na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem nie wystąpi zarówno dostawa towaru, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: ustawa VAT), jak i zrównana z nią czynność, określona w art. 7 ust. 2 tej ustawy.

Strona wywiodła, że w związku z tym, iż w jej sytuacji nie nastąpiła sprzedaż (dostawa towaru), brak jest podstaw, aby nieodpłatne przekazanie towaru ewidencjonować

w kasie rejestrującej. Stwierdziła, iż - nieobjęte podatkiem VAT - nieodpłatne wydanie telefonu komórkowego czy też innej rzeczy skatalogowanej w § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 116, poz. 804), stanowi czynność, do której art. 111 ust. 1 ustawy VAT, traktujący

o obowiązku prowadzenia ewidencji w formie kasy rejestrującej, nie ma zastosowania.

Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu,

w - doręczonej podatnikowi 18 stycznia 2008 r. - interpretacji indywidualnej z dnia

[...] nr [...] stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podlega m. in. odpłatna dostawa towarów. Podniósł, iż przepis art. 7 ust. 2 ustawy VAT z dostawą towarów, o której mowa wyżej, zrównuje nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności. Organ podatkowy odwołał się do ust. 3 art. 7 ustawy VAT stanowiącego, że ust. 2 nie ma zastosowania do przekazywanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.

Mając na uwadze treść art. 7 ust. 3 ustawy VAT, akcentując, iż przekazanie materiałów reklamowych i informacyjnych (...) następuje z zasady w związku z działalnością przedsiębiorstwa, Minister Finansów uznał, że przepis art. 7 ust. 2 ustawy VAT, pomimo, iż jego literalne brzmienie na to wprost nie wskazuje, dotyczy również przekazania towaru związanego z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Organ podatkowy powołał się na wykładnię celowościową analizowanych przepisów oraz fakt, iż teza przeciwna oznaczałaby, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania czynności, które i tak nie podlegają opodatkowaniu. Podsumował organ, że czynność przekazania nagród w ramach organizowanego przez podatnika konkursu jest objęta podatkiem VAT. Powołując się na brzmienie art. 106 ust. 7 ustawy VAT Minister Finansów stwierdził, iż spółka obowiązana jest także wystawić fakturę wewnętrzną.

Uznając, że opisane we wniosku przekazanie towarów stanowi odpłatną dostawę towarów (sprzedaż), Minister Finansów wyraził pogląd, iż po stronie podatnika powstał, wynikający z treści art. 111 ust. 1 ustawy VAT, obowiązek ewidencjonowania obrotu

i kwot podatku w kasie rejestrującej. Dodał, że w sytuacji spółki nie będzie miało zastosowania - określone w § 2 pkt 1 w/w rozporządzenia - zwolnienie, gdyż zwolnienia tego, zgodnie z § 4, nie stosuje się przy dostawie sprzętu telekomunikacyjnego.

W dniu [...] spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji.

W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze strona wniosła o uchylenie interpretacji w całości. W uzasadnieniu spółka podtrzymała stanowisko wyrażone we wniosku o interpretację, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja narusza przepisy procesowe, przewidziane dla instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego, w stopniu nakazującym uchylenie tej interpretacji. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie Sąd oparł się jednakże na podstawach innych niż wskazane przez skarżącą spółkę. Treść art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r., stanowi, że interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów

i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W ocenie Sądu, termin określony w art. 14d O.p. uznać można za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Stawiając powyższą tezę Sąd wziął wzgląd na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08), z której wynika, iż w stanie prawnym obowiązującym

w 2005 r. pojęcie niewydanie postanowienia, użyte w art. 14 b § 3 O.p., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że również na gruncie przepisu art. 14d O.p., dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę. W rozpoznawanej sprawie, wniosek skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu [...]. Potwierdza to prezentata umieszczona na wniosku (K-22 akt administracyjnych). Taką datę wpływu wniosku ustalił także Minister Finansów, powołując ją w treści zaskarżonej interpretacji. Akta sprawy nie wskazują przy tym, aby organ podatkowy podejmował jakiekolwiek czynności przed wydaniem interpretacji, jak również, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 O.p., które przedłużałyby termin do wydania interpretacji.

W sprawie, termin określony z art. 14d O.p., liczony zgodnie z art. 12 § 3 O.p., upłynął dnia [...] ([...]). Interpretację doręczono podatnikowi w dniu [...] ([...]), o czym świadczy potwierdzenie odbioru interpretacji (K-26 akt administracyjnych). Nie ulega zatem wątpliwości, iż zaskarżona interpretacja wydana - w rozumieniu doręczona - została z uchybieniem 3-miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 14d O.p. Zgodnie z art. 14o § 1 O.p., w razie niewydania interpretacji indywidualnej

w terminie zakreślonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu,

w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, iż jeżeli organ wydający interpretację nie doręczył skutecznie tej interpretacji wnioskodawcy przed upływem terminu określonego w art. 14d O.p., traci on kompetencje do jej wydania. Przepis ten wskazuje natomiast, że w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie skutek ten nastąpił w dniu [...].

Z brzmienia art. 14o § 1 O.p. wynika, że prawnym skutkiem uchybienia terminu jest przyjęcie, iż interpretacja została wydana (interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie), aczkolwiek rzeczywistym autorem interpretacji nie jest organ podatkowy, lecz samo prawo, które ją kreuje (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1077/08). Wskazać przy tym należy, że jedyną możliwość korekty takiej interpretacji przewiduje art. 14e § 1 O.p. Pozwala on Ministrowi Finansów z urzędu zmienić interpretację, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zauważa się, iż w zaistniałej sytuacji procesowej Sąd nie był władny ocenić merytorycznej zasadności zarzutów skargi odnoszących się do stanowiska Ministra Finansów, które - jak wykazano wyżej - nie mogło być wyrażone.

Uznając, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, tj. regulacji art. 14d ustawy - Ordynacja podatkowa, Sąd - na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił interpretację Ministra Finansów. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania interpretacji oraz orzeczenie w zakresie kosztów postępowania sądowego uzasadnione są odpowiednio treścią art. 152 i art. 200 tej ustawy.