Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi T. W. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę.

Komendant Główny Policji (KGP, organ) orzeczeniem dyscyplinarnym

z [...] listopada 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.; dalej ustawa o Policji), uznał [...] T. W. winnym tego, że:

1) w dniu [...] kwietnia 2017 r. nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że założył działalność gospodarczą "[...] T. W." z siedzibą [...], ul. [...], w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą, a następnie od [...] maja 2017 r. wykonuje pracę na stanowisku ratownika medycznego w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] , pomimo nieuzyskania zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który odmownie rozpatrzył jego raport z [...] stycznia 2017 r. o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą na stanowisku ratownika medycznego w wymienionej placówce opieki zdrowotnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji;

2) w dniu [...] grudnia 2016 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że odmówił bez podania uzasadnionej przyczyny wykonania polecenia służbowego wydanego przez [...] K. L., Zastępcę Naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP dotyczącego kierowania samochodem służbowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w trakcie przejazdu na spotkanie służbowe do Prokuratury Rejonowej w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji;

3) w okresie od dnia wpływu akt do Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP do [...] stycznia 2017 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że zaniechał obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji przydzielonych mu dwóch spraw: śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego w Prokuraturze [...] (data wpływu do Wydziału w [...] BSW KGP w dniu [...] marca 2016 r.) oraz śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] (data wpływu do Wydziału BSW KGP w dniu [...] lipca 2016 r.), do czego był zobowiązany i dokonał rejestracji obydwu spraw dopiero [...] stycznia 2017 r., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 30);

Za powyższe czyny organ wymierzył ww. karę dyscyplinarną wydalenia

ze służby. W uzasadnieniu podał, że postępowanie dyscyplinarne w niniejszej sprawie wszczęto postanowieniem KGP z [...] maja 2017 r., nr [...]. W wyniku przeprowadzonych w toku postępowania czynności dowodowych w odniesieniu do zarzutu nr 1 ustalono, że T. W. raportem z [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do KGP o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą do [...] grudnia 2017 r. na stanowisku ratownika medycznego w wymiarze ok. 50 godzin miesięcznie na podstawie umowy cywilnoprawnej podpisanej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] w [...]. KGP rozpatrzył raport policjanta odmownie, o czym został on poinformowany pismem z [...] lutego 2017 r. Pomimo tego T. W. w dniu [...] kwietnia 2017 r. założył działalność gospodarczą "[...] T. W.", [...], status działania – aktywna, a podaniem z [...] marca 2017 r. zwrócił się do dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...] o wyrażenie zgody na podjęcie pracy w charakterze ratownika medycznego w Szpitalnym Oddziale [...] i z dniem [...] maja 2017 r. został zatrudniony na stanowisku ratownika medycznego w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej z ww. szpitalem na czas określony do [...] października 2017 r.

Co do drugiego zarzutu organ ustalił, że w dniu [...] grudnia 2016 r. [...] K. L., zastępca naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP, przekazał T. W. informację, że na dzień [...] grudnia 2016 r. zostało zaplanowane spotkanie konsultacyjne z szefową Prokuratury Rejonowej w [...] dotyczące m. in. prowadzonej przez niego sprawy, na które mieli pojechać razem. Wobec powyższego T. W. stwierdził, że będzie potrzebny kierowca, ponieważ on nie prowadzi samochodów służbowych będących na stanie wydziału zgodnie z zakazem, który otrzymał od [...] P. B. Ponadto stwierdził, że zamierza odstąpić od uiszczania comiesięcznej składki z tytułu ubezpieczenia OC dla kierujących pojazdami służbowymi. Po wysłuchaniu ww., [...] K. L. powiedział mu, że wyda mu plecenie pobrania samochodu służbowego, a następnie udokumentował przebieg rozmowy oraz poinformował o zaistniałej sytuacji [...] P. B. Z zeznań [...] K. L. wynika, iż T. W. oświadczył na forum wydziału, że w celu uniknięcia realizacji czynności polegającej na wyjeździe na spotkanie z prokuratorem do [...], ma zamiar przedłożyć na ten dzień zwolnienie lekarskie. Taką informację w dniu [...] grudnia 2016 r. [...] K. L. otrzymał od policjantów z wydziału. Wersja [...] K. L. została potwierdzona przez [...] R. W., [...] K. Z. oraz [...] M. L. W konsekwencji na spotkanie z prokuratorem do [...] K. L. pojechał sam, a wynik konsultacji bezpośrednich oraz ustalonych do realizacji czynności przedstawił w notatce służbowej z zaleceniem do realizacji wyznaczonemu referentowi czynności zleconych T. W. Wspomniany przebywał na zwolnieniu lekarskim w dniu [...] grudnia 2016 r., a następnie na urlopie wypoczynkowym od [...] grudnia 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. Po powrocie policjanta z urlopu wypoczynkowego [...] K. L. i [...] P. B. przeprowadzili z podwładnym rozmowę mającą na celu wyjaśnienie okoliczności jego zachowania, które zostało ocenione jako negatywne, w szczególności w kontekście przedłożenia zwolnienia lekarskiego, ukierunkowanego na uniknięcie realizacji polecenia przełożonego.

Zdaniem organu z treści zeznań obu przełożonych wynika, że T. W. potwierdził, iż zrobił to specjalnie, aby uniknąć realizacji wydanego mu polecenia kierowania pojazdem służbowym. W czasie tej rozmowy [...] P. B. poinformował policjanta, iż o zaistniałym incydencie powiadomi dyrektor Biura Spraw Wewnętrznych KGP, ponieważ nie może akceptować sytuacji, w której funkcjonariusz nie będzie realizował zadań wynikających z zajmowanego stanowiska oraz uzasadnionych potrzebami służby, a prezentowana przez niego postawa wpływa na rozluźnienie dyscypliny służbowej i podważanie autorytetu przełożonych.

Co do trzeciego zarzutu organ wskazał, że na podstawie § 12 ust. 1 decyzji

nr [...] KGP z [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych KGP każdy funkcjonariusz Biura Spraw Wewnętrznych, realizujący czynności dochodzeniowo-śledcze ma obowiązek niezwłocznej rejestracji sprawy

w Wewnętrznym Zbiorze Informacji BSW KGP. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że [...] T. W. nie dopełnił tego obowiązku w stosunku do dwóch postępowań przygotowawczych, tj. [...] Prokuratury Rejonowej [...] oraz [...] Prokuratury Rejonowej w [...]. We wskazanych sprawach na obwinionym spoczywał obowiązek sporządzenia formularza rejestracyjnego, celem zatwierdzenia przez przełożonego i rejestracji w systemie informatycznym. Sprawa o sygn. [...] wpłynęła do wydziału w dniu [...] marca 2016 r. i tego samego dnia [...] T. W. odebrał materiały, na których została naniesiona dekretacja polecająca m.in. dokonanie rejestracji w WZI BSW KGP. W dniu [...] maja 2016 r. w ramach przedmiotowego śledztwa prokuratura wydała postanowienie o jego umorzeniu, o czym w dniu [...] lipca 2016 r. został poinformowany drogą mailową dyrektor Biura Spraw Wewnętrznych KGP. W dniu [...] lipca 2016 r. ww. przedłożył [...] K. L. materiały kontrolne celem ich archiwizacji, na którą zgody nie uzyskał z uwagi na brak rejestracji sprawy w WZI BSW KGP. Obwiniony przedmiotowej rejestracji dokonał dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. Natomiast sprawa o sygn. [...] wpłynęła do wydziału w dniu [...] lipca 2016 r. i w tym dniu [...] K. L. na piśmie przewodnim naniósł dekretację polecającą m.in. dokonanie rejestracji w WZI BSW KGP. T. W. materiały odebrał w dniu [...] lipca 2016 r., a w dniu [...] października 2016 r. w ramach przedmiotowego śledztwa prokuratura wydała postanowienie o jego umorzeniu, o czym w dniu [...] października 2016 r. został poinformowany drogą mailową dyrektor Biura Spraw Wewnętrznych KGP. W dniu [...] stycznia 2017 r. złożył materiały kontrolne wraz z drukiem rejestracji sprawy, która nastąpiła dopiero z datą [...] stycznia 2017 r. Z poczynionych ustaleń wynika również, iż [...] K. L. w dniu [...] czerwca 2016 r. odbył udokumentowaną rozmowę z [...] T. W., ponieważ stwierdził brak dochowania terminowości rejestracji prowadzonych przez niego czynności i zwrócił mu uwagę na dołożenie należytej staranności przy obowiązku rejestracyjnym oraz terminowe wykonywanie zadań służbowych w ramach czynności zlecony przez prokuratora.

Organ ustalił, że w trakcie postępowania dyscyplinarnego T. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odnosząc się do zarzutu

nr 2 stwierdził, że odmówił pojechania jako kierowca w dniu [...] grudnia 2016 r.

z [...] K. L., ponieważ około 1,5 roku wcześniej naczelnik [...] P. B. zabronił mu prowadzenia samochodów służbowych. Powyższe polecenie było efektem użycia przez niego sygnałów uprzywilejowania podczas jazdy samochodem z czynności z [...] do [...] razem z [...] R. W., o czym nie poinformował przełożonych ani właściwego oficera dyżurnego. Po rozmowie z naczelnikami w czwartek w dniu [...] grudnia 2016 r. doznał rozstroju nerwowego, żona po południu zawiozła go do lekarza i otrzymał zwolnienie lekarskie na dzień [...] grudnia 2016 r., a potem przebywał na zaplanowanym urlopie wypoczynkowym. Podkreślił również, że nie mógł wykonać polecenia służbowego, ponieważ faktycznie nie zostało ono wydane, gdyż nie był on na służbie. Odnosząc się do zarzutu nr 3 wyjaśnił, że faktycznie zarejestrował obie sprawy dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r., ale wcześniej kontrolujący go [...] K. L. nie zauważył jego zaniedbań. Opisując czynności kontrolne podejmowane przez obu naczelników określił je jako "dziwne" i stwierdził, że często wytyczne zlecane w karcie nadzoru zawierały bezsensowne czynności do wykonania. Następnie potwierdził, iż jest zatrudniony w Szpitalu Specjalistycznym im. [...] w [...] oraz fakt założenia przez niego firmy "[...] T. W.", pomimo niewyrażenia zgody na pracę poza służbą przez KGP i stwierdził, że nie widzi w tym żadnego naruszenia dyscypliny służbowej, natomiast odmowę udzielenia mu zgody wytłumaczył "złośliwością" ze strony [...] P. B., który negatywnie zaopiniował jego raport. Jako powód założenia firmy wskazał też chęć uzyskania karty klienta sieci [...], która wydawana jest tylko przedsiębiorcom.

Rozpatrując sprawę pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego organ powołał się na: art. 62 ust. 1, art. 132 ust. 1, ust. 3 pkt 1, a także art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Nadto organ przywołał § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji. Wskazał, że w świetle art. 132a ustawy

o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi oraz gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć, zaś

w świetle ustalonych okoliczności, zachowanie skarżącego uznać należy jako zawinione, bowiem jest on doświadczonym policjantem, od prawie siedemnastu lat pełni służbę w Policji, tak więc powinien posiadać znajomość przepisów,

a w szczególności praw i obowiązków funkcjonariuszy Policji. Natomiast T. W. celowo i świadomie zlekceważył odmowę otrzymaną od KGP w kwestii podjęcia przez niego zajęcia zarobkowego poza służbą. A zatem, posiadając pełną świadomość w zakresie otrzymanej odmowy, mimo to podjął pracę w charakterze ratownika medycznego. Odmówił także, bez podania uzasadnionej przyczyny, wykonania polecenia służbowego wydanego przez [...] K. L. , dotyczącego kierowania samochodem służbowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w trakcie służbowego wyjazdu, zaś na podstawie ustalonych okoliczności można stwierdzić, iż uzyskanie przez obwinionego zwolnienia lekarskiego na dzień [...] grudnia 2016 r., było jedynie próbą usprawiedliwienia swojego zachowania. Zdaniem organu jednoznacznie negatywnie należy także ocenić zachowanie policjanta polegające na zaniechaniu obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych KGP przydzielonych mu dwóch spraw, przy czym złożone przez niego wyjaśnienia potwierdzają, iż miał świadomość ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku i z niewyjaśnionych przyczyn go nie dopełnił.

KGP wyjaśnił, że stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się dyspozycyjnością, podległością służbową oraz zdyscyplinowaniem, związanymi nieodłącznie z funkcjonowaniem organizacji hierarchicznej w Policji i tym zasadom funkcjonariusze muszą się podporządkować. Konsekwencją tych uregulowań jest też dyspozycja art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, która daje możliwość przełożonemu odmownego rozpatrzenia wniosku policjanta o podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą w przypadku, gdy jego wykonywanie byłoby sprzeczne z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważałoby zaufanie do Policji. W myśl tego przepisu policjant powinien wystąpić z raportem do przełożonego przed podjęciem zajęcia zarobkowego poza służbą, aby ten mógł dokonać oceny, czy jest dopuszczalne

w świetle obowiązujących przepisów prawa wykonywanie wskazanej działalności przez funkcjonariusza Policji. Jak stwierdził organ, T. W. służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych KGP podejmował niejednokrotnie bezpośrednio po dwunastogodzinnym dyżurze w Szpitalnym Oddziale [...], więc nie był

w stanie efektywnie wykonywać czynności służbowych. W sytuacji, gdy policjant systematycznie i celowo nie jest w stanie pełnić służby w określonych godzinach służby, powoduje to dezorganizację pracy komórki i jednostki organizacyjnej Policji, w której służy taki policjant i utrudnia wypełnianie społecznej misji Policji. Podejmując służbę, każdy policjant musi zaakceptować podporządkowanie się interesom i celom tej formacji oraz zależność od władzy służbowej. Natomiast nie można wymagać

od przełożonego, aby utrzymywał w służbie funkcjonariusza, który nie jest w stanie realizować obowiązków zawodowych w dłuższej perspektywie czasowej, bez względu na przyczynę tego stanu i nie można bagatelizować niewłaściwego pełnienia służby przez policjanta z wieloletnim stażem, który swoim ostentacyjnym zachowaniem podważa autorytet przełożonych oraz negatywnie wpływa na jakość pracy całej jednostki organizacyjnej Policji, świadomie negując wydawane mu polecenia służbowe (zarzut nr 2) i nie wypełniając nałożonych na niego obowiązków (zarzut nr 3).

Jak podał organ, przepis art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary i w rozpoznawanej sprawie uwzględniono rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (niedopełnienie obowiązków służbowych wynikających z ustawy o Policji i aktów wykonawczych), okoliczności ich popełnienia (popełnienie przewinień w czasie służby i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych), skutki, w tym następstwa dla służby (pozostawanie

w służbie policjanta, który nie potrafi poddać się dyscyplinie służbowej i lekceważy przepisy prawa, który nie chce świadczyć służby i okazuje to w sposób ostentacyjny

i przemyślany), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (nieprzestrzeganie dyscypliny służbowej, nieefektywne pełnienie służby zgodnie

z ustalonymi obowiązkami), pobudki działania (lekceważenie podstawowych obowiązków służbowych oraz decyzji swoich przełożonych i ambiwalentny stosunek do wydawanych poleceń służbowych), zachowanie policjanta po zaistniałych zdarzeniach (nieprzyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby.

Zdaniem organu powyższe okoliczności powodują, że zachowanie i postawa T. W. zasługują na negatywną ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle, dlatego musi on ponieść surowe konsekwencje dyscyplinarne, przy czym

w jego zachowaniu nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, a ponadto nie można pominąć negatywnego odbioru zaistniałych zdarzeń przez innych funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych KGP. Z ustaleń wynika, że ich kolega

z pracy, zlekceważył swoje obowiązki i celowo podjął działania sprzeczne z dobrem służby. Te okoliczności powodują, że zachowanie i postawa, a także motywacja ww. zasługują na surową ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle. Ponadto służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii podlegająca szczególnej dyscyplinie służbowej. Popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych spowodowało utratę zaufania do jego osoby ze strony przełożonych, a także jest negatywnym przykładem zachowania dla innych policjantów Biura Spraw Wewnętrznych. Ponadto postępowanie obwinionego należy ocenić szczególnie krytycznie, bowiem jako doświadczony policjant powinien postępować w taki sposób, aby dawać rękojmię, że spełnia wymagania jakie stawia przed nim służba w Policji.

Organ dodał, że przepis art. 134 ustawy o Policji wymienia kary dyscyplinarne, które przełożony dyscyplinarny może wymierzyć policjantowi za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, w tym w pkt 6 karę wydalenia ze służby. W świetle przedstawionych okoliczności popełnienia czynów, które zarzucono policjantowi oraz uwzględniając ich charakter i skutki dla służby oraz prawidłowego funkcjonowania Biura Spraw Wewnętrznych KGP, a także dotychczasowy przebieg służby policjanta uznano, iż kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia sprawcy.

KGP orzeczeniem z [...] listopada 2017 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku T. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne. W uzasadnieniu podał, że stan faktyczny w sprawie ustalono na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego, w szczególności po wzięciu pod uwagę wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków: [...] P. B. - naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP, [...] K. L. - zastępcy naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP, B. K. - kierownika Działu [...] Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...], kopii: raportów [...] P. B. z [...] lutego 2017 r. i z [...] lutego 2017 r., dziennika korespondencyjnego Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP za okres [...] marca 2016 r. – [...] kwietnia 2016 r. oraz dziennika rozpoczętego w dniu [...] lipca 2016 r., zeszytu narad i poleceń służbowych Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP, karty zapoznania z decyzją nr [...] KGP z dnia [...] kwietnia

2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych KGP, podania T. W. z [...] marca 2017 r. o podjęcie pracy w charakterze ratownika medycznego w Szpitalnym Oddziale [...] Szpitala Specjalistycznego im. [...] na zasadzie kontraktu, wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącego działalności gospodarczej " [...] T. W.", grafików służby Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP za okres czerwiec 2016 r. - czerwiec 2017 r., grafików czasu pracy ze szpitala za miesiące maj i czerwiec 2017 r., raportu obwinionego z [...] stycznia 2017 r. oraz odpowiedzi informującej o jego odmownym rozpatrzeniu z [...] lutego 2017 r., wniosku z [...] czerwca 2017 r. o zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2017 r.

o zawieszeniu obwinionego w czynnościach służbowych. Wobec powyższego zdaniem organu dopuścił się on zarzucanych mu czynów.

Odnosząc się do kwestii rzekomego utrudniania przez rzecznika dyscyplinarnego przysługującego ww. prawa do obrony, m.in. poprzez odmowę udostępnienia akt postępowania, stwierdzono, iż nie jest to prawda, ponieważ obwiniony w toku całego postępowania dyscyplinarnego mógł w nim aktywnie uczestniczyć. Policjant złożył obszerne wyjaśnienia, a następnie mógł składać wnioski dowodowe, przeglądać akta postępowania dyscyplinarnego, jednakże

z uprawnień tych nie korzystał, dlatego jego zarzut jest bezpodstawny. Niezrozumiałym jest także, dlaczego obwiniony kierował korespondencję związaną

z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnych do różnych jednostek Policji na terenie kraju, w sytuacji, gdy rzecznik dyscyplinarny prowadzący postępowanie dyscyplinarne jest funkcjonariuszem tej samej jednostki organizacyjnej Policji (Komendy Głównej Policji), w której służy obwiniony, przekazał mu swoje aktualne dane kontaktowe i podejmował wszelkie działania umożliwiające obwinionemu korzystanie z przysługujących mu uprawnień, w tym przeprowadzał

z nim czynności w jego miejscu pełnienia służby w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP. Co zaś się tyczy przedawnienia karalności w zakresie trzeciego zarzutu, to zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Termin ten ulega przedłużeniu w przypadku czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenia. Zgodnie bowiem z art. 135 ust. 5 ustawy o Policji, jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu określonego w art. 135 ust. 4 cyt. ustawy nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń. Z materiałów wynika, że nie było prowadzone w tej sprawie postępowanie karne przeciwko obwinionemu, a czyny będące przedmiotem zarzutu polegały na trwaniu obwinionego w zaniechaniu dokonania rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji przydzielonych mu dwóch spraw w okresie od ich faktycznego otrzymania, tj. od [...] marca 2016 r. oraz od [...] lipca 2016 r.

do [...] stycznia 2017 r., gdy dokonał ich rejestracji i powyższe zestawienie terminów oznacza, że przedawnienie ich karalności dyscyplinarnej nastąpi dopiero z dniem

[...] stycznia 2018 r. Następnie stwierdzono, że nie zaistniały żadne przesłanki, które mogłyby skutkować zmianą wymierzonej policjantowi kary dyscyplinarnej. W tym przypadku szczególnej ocenie poddano postawę i zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, a zwłaszcza fakt nieprzyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa oraz przebieg jego służby i wymierzona kara uwzględnia wszystkie kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji.

Skargę na powyższe orzeczenie KGP z [...] listopada 2017 r.

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata.

Wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, a to

z treści wydruków z portali internetowych Policji, zachęcających Policjantów

do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych jako ratownicy medyczni oraz ofert pracy w Policji, na okoliczność dowolności ustaleń rzecznika dyscyplinarnego

w zakresie tego, że praca obwinionego jako ratownika medycznego podważa zaufanie do Policji, na okoliczność kuriozalności twierdzeń tego rodzaju zawartych

w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia oraz z treści pism skarżącego z [...] listopada 2017 r. oraz [...] listopada 2017 r. informujących o wstąpieniu przez niego do partii politycznej jak również raportów składanych przez niego, zalegających

w jego aktach personalnych świadczących o tym, że od kilku lat przed dniem [...] maja 2017 r. wykonywał obowiązki jako ratownik medyczny oraz podnosił w tym zakresie swoje kwalifikacje zawodowe, o czym organ miał wiedzę oraz był informowany

i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez KGP.

Wydanym orzeczeniom skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że doszło do podjęcia zajęcia zarobkowego bez pisemnej zgody właściwego w sprawach personalnych przełożonego oraz przyjęcia korzyści materialnych z tego tytułu w wyniku jedynie założenia przez niego działalności gospodarczej w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą – skoro działalność ta została zawieszona w dniu [...] kwietnia 2017 r. zaś obwiniony nie uzyskał z tego tytułu żadnego przychodu;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 134f oraz art. 134g i 134h ustawy o Policji przez niezasadne orzeczenie wobec niego kary wydalenia z Policji, poprzez pominięcie rozważań dotyczących tego, że kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby, które to nie zostały w żaden sposób uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie;

3) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135e pkt 1 ustawy

o Policji, poprzez zaniechanie działania zmierzającego do zebrania wyczerpującego materiału dowodowego wskazującego na winę obwinionego, zwłaszcza zaś przez nie rozpoznanie żadnego z wniosków dowodowych złożonych przez niego a założonych

i wskazanych we wniosku opatrzonym datą [...] listopada 2017 r. o ponowne rozpoznanie sprawy;

4) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135e pkt 10 ustawy

o Policji, poprzez zaniechanie wydania postanowienia o zmianie zarzutów,

a w konsekwencji ukaranie za czyny, które nie powinny być objęte zarzutem

w przedmiotowym postępowaniu - w zakresie zarzutu dotyczącego założenia przez obwinionego działalności gospodarczej "[...] T. W." z siedzibą w [...] ul. [...] w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą,

5) naruszenie jego prawa do obrony, a mianowicie art. 135f ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 8 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie oraz nierespektowanie w przedmiotowym postępowaniu wniosków dowodowych zgłaszanych przez niego w przedmiocie których organ rozpoznający sprawę nie wypowiedział się w sposób umożliwiający złożenie zażalenie, jak również odmowie wyznaczenia terminu na zapoznanie się aktami sprawy, brak powiadomienia skarżącego o tym, że materiał dowodowy niezbędny dla wydania w sprawie orzeczenia został zebrany, zaś on sam może zapoznać się z nim w określonym terminie wyznaczonym przez prowadzącego postępowanie dyscyplinarne. 

6) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy

o Policji, poprzez brak obiektywnego, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności przemawiających na jego korzyść,

a także dokonania jego oceny niezgodnie z zasadami logiki i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść – zwłaszcza zaś uznanie,

że skorzystanie z prawa do zwolnienia lekarskiego ma charakter celowy i stanowi przewinienie dyscyplinarne (zarzut nr 2), co do zarzutu nr 1 – niezasadne przyjęcie, że praca ratownika medycznego (zajęcie dodatkowe) podważa zaufanie społeczeństwa do Policji, jak też, że w ubiegłych latach zgoda taka została mu przez przełożonych udzielona zaś wykonywanie przez niego dodatkowego zajęcia jako wolontariatu nigdy nie spowodowało kolizji w obowiązkach służbowych w Policji, przeciwnie, przyczyniało się wyłącznie do poprawy zarówno wizerunku Policji

jak i oceny jej kwalifikacji z uwagi na przeszkolenie medyczne i wiedzę fachową, niezbędną w pracy w Policji;

7) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135g ustawy o Policji, poprzez zaniechanie badania oraz uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a to: przebiegu jego dotychczasowej służby (17 letniej), dowodu z zaświadczenia lekarskiego wydanego na dzień [...] grudnia 2016 r.

i powodującego, że obwiniony w tym dniu nie był w pracy i z tego powodu z przyczyn obiektywnych nie był w stanie wypełnić polecenia służbowego (co zarzucono mu

w pkt. 2 zaskarżonego orzeczenia), przedawnienia karalności za zarzuty opisane

w pkt. 3 zaskarżonego orzeczenia, wpływu jaki na kwalifikacje obwinionego miała praca w charakterze ratownika medycznego jak również to, w jakim czasie przed dniem [...] lutego 2016 r. sprawował równolegle obowiązki Policjanta i ratownika medycznego oraz czy kiedykolwiek w czasie wykonywania uprzednio tych czynności równolegle doszło do zdarzenia sugerującego, że kolidują one ze sobą czy wzajemnie się wykluczają;

8) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135j ustawy o Policji, poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny i wyłącznie na jego niekorzyść;

9) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135i ustawy o Policji, przez zaniechanie zapoznania go z aktami postępowania dyscyplinarnego po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy mimo wniosków składanych przez niego w tym celu oraz braku powiadomienia go o zakończeniu czynności dowodowych jak też o tym, że

w oparciu o tak zebrany materia! dowodowy zostanie wydane orzeczenie; 

10) naruszenie art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku

z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r., z którego wynika,

że obwiniony ma prawo do obrony formalnej i materialnej;

11) naruszenie art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, gdyż nie uzyskał prawa i zgody na przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, nie mógł z tego prawa skorzystać wobec pominięcia okoliczności faktycznej polegającej na tym, że pismem z dnia [...] lipca 2017 r. poinformował o zmianie adresu do doręczeń, co zostało pominięte i zlekceważone przez rzecznika dyscyplinarnego, który nie odpowiedział również na dwa wnioski z prośbą

o wyznaczenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Wbrew art. 135f ust. 2 ustawy o Policji nie otrzymał postanowienia odmawiającego udostępnienia akt,

na które przysługuje zażalenie;

12) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 ust. 4 ustawy

o Policji, przez orzeczenie kary dyscyplinarnej za zarzut opisany w punkcie 3 zaskarżonego orzeczenia, mimo że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, zaś w chwili wydania orzeczenia w sprawie przewinienie dyscyplinarne było już przedawnione;

13) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 ust. 3 ustawy

o Policji, gdyż przełożony dyscyplinarny w zakresie zarzucanego mu czynu w pkt. 2

i 3 wszczęcie postępowania nie może nastąpić po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, co w przypadku tych dwóch zarzutów miało miejsce. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostało wydane w dniu [...] maja 2017 r., zatem po upływie 90 dni od uzyskania wiedzy przez przełożonych dyscyplinarnych skarżącego o czynach zarzucanych mu w puncie 2 i 3 zaskarżonego orzeczenia;

14) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na całkowitym pominięciu faktu,

że z dniem [...] listopada 2017 r. przystąpił do partii politycznej, co automatycznie powinno spowodować jego zwolnienie ze służby z uwagi na polityczne zaangażowanie. O fakcie tym powiadomił przełożonych pismem datowanym na dzień [...] listopada 2017 r. (RAPORT) oraz pismem z dnia [...] 11.2017r., zaś okoliczność ta była znana z urzędu Naczelnikowi Wydziału od dnia [...].11.2017r., co zostało celowo przemilczane. Dowodem są pisma będące w posiadaniu organu z dnia [...] 11.2017 r. oraz [...]. 11.2017 r.);

15) zaskarżone orzeczenie nr [...] zostało wydane przez podmiot nieuprawniony, gdyż pod decyzją brak jest wskazania organu jaki wydał zaskarżoną decyzję. Podpis pod orzeczeniem obejmuje wyłącznie "[...] J. S.", co nie stanowi nazwy organu właściwego do wydania zaskarżonej decyzji, przy czym pod pozostałymi orzeczeniami widnieje napis: "Komendant Główny Policji [...]

J. S.".

16) rażące naruszenie art. 44 § 4 k.p.a. i brak doręczenia pisma powiadamiającego

o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Wobec powyższych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia

w całości oraz powiązanych z nim rozkazów personalnych i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania KGP.

Jak stwierdził w uzasadnieniu skargi, organy nie wykazały, iż czyny wskazane w treści orzeczeń dyscyplinarnych były czynami zawinionymi. Zarzut, na którym opierają się rozstrzygnięcia sprowadza się do niewykonania rozkazu służbowego

w dniu [...] grudnia 2016 r., kiedy nie był w pracy, a w dniu [...] grudnia 2016 r. usłyszał, że w dniu [...] grudnia zostanie mu wydane polecenie. Z powyższego jasno wynika, że polecenie nie zostało wydane, lecz został wyrażony jedynie zamiar wydania takiego polecenia, a dniu [...] grudnia 2016 r. przebywał na zwolnieniu.

Odnośnie do zarzut 3, skarżący stwierdził, że w chwili jego orzekania uległ przedawnieniu, czego wyrazem jest celowe nie wskazanie w treści zarzutu daty, kiedy obwiniony miał obowiązek dokonania rejestracji akt, co wynika z art. 135 ust. 4 ustawy. Natomiast w zakresie zarzutu 1, to w opisie czyn został wskazany błędnie. Wobec stwierdzenia organu o założeniu działalności gospodarczej w celu uzyskania karty do [...], skarżący podał, że działalność nie tylko natychmiast zawiesił, co nie uzyskał z niej żadnego dochodu, zaś jej założenie było motywowane celem niezarobkowym, co wykazał w czasie przesłuchanie. Mimo tych okoliczności, treść zarzutu obejmuje fakt zarejestrowania działalności gospodarczej przez niego, która

z dniem [...] kwietnia 2017 r. została zawieszona i nie mogła mieć statusu "aktywny"

w chwili orzekania przez organ I Instancji. Okoliczności tej w toku postępowania nie zweryfikowano, mimo że CEIDG jest jawne, zaś Rzecznik Dyscyplinarny mógł tę okoliczność ustalić z urzędu.

Ponadto, jak podał skarżący, charakter odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy wskazuje, że po stronie funkcjonariusza musi występować element winy, czego mu nie udowodniono. Niezależnie od powyższego, charakter odpowiedzialności służbowej powoduje, że w postępowaniu dyscyplinarnym zasadnicze znaczenie ma prawidłowość zarzutów stawianych obwinionemu i opis czynu winien być dokładny, zaś organ nie zadośćuczynił tej powinność. Z kolei zastosowanie najsurowszej kary dyscyplinarnej może być wynikiem tylko takich ustaleń faktycznych organów dyscyplinarnych, w których w sposób pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości zostało stwierdzone, że nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności przemawiające na korzyść obwinionego, albo że zaistniały okoliczności przemawiające na jego niekorzyść o takiej skali, której nie są w stanie złagodzić zaistniałe okoliczności przemawiające na jego korzyść. Na zaostrzenie wymiaru kary mają zaś wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka; popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji; działanie

w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Natomiast stwierdzenie, że jego działanie narusza dobre imię Policji jest gołosłowne, bowiem

w żadnej mierze organ nie uzasadnił, z jakiego powodu to zachowanie zasługuje

na szczególne potępienie. Organ całkowicie pominął takie okoliczności łagodzące, jak pozytywną opinię przed popełnieniem przypisanych mu czynów oraz jego dotychczasowy nienaganny przebieg służby. Jeśli zaś przyznanie się do winy

w rzeczy samej jest okolicznością łagodzącą, to nie może być okolicznością obciążającą nieprzyznanie się do winy, bowiem takie jest prawo obwinionego

w postępowaniu dyscyplinarnym i nie można mu z tego powodu czynić zarzutu,

a w konsekwencji miarkować kary w wyższym wymiarze i organ nie wskazał na przesłanki prewencji szczególnej w stosunku do skarżącego.

Dalej skarżący wskazał na przepis art. 135 ust. 3 ustawy i podał, że został pozbawiony prawa do obrony i zapoznania się z aktami sprawy, bowiem pismem

z [...] sierpnia 2017 r. poinformowano go o wyznaczeniu terminu na zapoznanie się

z aktami sprawy i zostało ono zwrócone, gdyż w tym czasie (pismem datowanym

i wysłanym w dniu [...] lipca 2017 r.) poinformował organy prowadzące postępowanie w sprawie o zmianie adresu do korespondencji. Mimo tego, że organy prowadzące postępowanie uzyskały wiedzę o nowym adresie w dniu [...] września 2017 r., pismo nie zostało wysłane na właściwy adres. Niezależnie od powyższego złożył dwa wnioski dowodowe, lecz co do wniosku z dnia [...] września 2017r., organ nie zajął stanowiska nawet w trakcie ponownego rozpoznania sprawy.

Nie rozważono również, jak stwierdził skarżący, zasadności umorzenia postępowania dyscyplinarnego w dacie [...] listopada 2017 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z faktem przystąpienia przez niego do partii politycznej w dniu [...] listopada 2017 r., o czym powiadomił przełożonych właśnie

w dniu [...] listopada 2017 r., zaś w myśl art. 135j ust. 4 ustawy, przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie nie tylko w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, lecz także gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innej przyczyny. Jako szczególny przejaw bezprzedmiotowości postępowania wskazuje się prowadzenie go w razie zwolnienia policjanta ze służby, co powinno nastąpić automatycznie z dniem [...] listopada 2017 r. Nie można bowiem prowadzić postępowania dyscyplinarnego przeciwko osobie, która nie jest policjantem.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że zarzuty ze skargi

nie zasługują na uwzględnienie, zaś organ powziął informację o czynach w pkt 2 i 3

z raportu Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych KGP z dnia [...] marca 2017 r., zaś postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 167/18, uchylił zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie KGP z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...].

Sąd uznał w szczególności jako uzasadniony postawiony skarżącemu zarzut wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku ratownika medycznego

w wymiarze ½ etatu. Stwierdził następnie, że nie może ostać się zarzut polegający na tym, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący nie dopełnił obowiązku służbowego, gdyż założył działalność gospodarczą w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą. Dodał, że organ wymierzając karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, nie uzasadnił tego w sposób przewidziany w ustawie o Policji.

KGP złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 989/21, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA wskazał, że obowiązkiem Sądu będzie rozpoznanie zarzutów skargi, a w szczególności zarzutów w niej zawartych przy uwzględnieniu oceny wskazanej w niniejszym wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest orzeczenie dyscyplinarne KGP z [...] listopada 2017 r. utrzymujące w mocy orzeczenie organu z [...] listopada 2017 r. nr [...] o uznaniu skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie natomiast z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmując za własną wykładnię dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 989/21, skład orzekający w tej sprawie uznaje, że skarżący dopuścił się pierwszego z postawionych mu zarzutów dyscyplinarnych, który związany był z podjęciem dodatkowego zatrudnienia bez zgody przełożonego, w tym założenia działalności gospodarczej "[...] T. W.", tj. czynu z art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 62 ust.1 tej ustawy.

Jak wskazał NSA w uzasadnieniu przywołanego wyroku, z opisu powyższego zarzutu dyscyplinarnego wynika, iż niedopełnienie obowiązku służbowego polegało na nieuzyskaniu zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podjęcie działalności zarobkowej, a znamiona tego przewinienia dyscyplinarnego wypełniły dwa czyny skarżącego. Niesporne jest, iż skarżący raportem z dnia [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą do dnia [...] grudnia 2017 r. na stanowisku ratownika medycznego w wymiarze ok. 50 godzin miesięcznie na podstawie umowy cywilnoprawnej podpisanej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] w [...]. Komendant Główny Policji rozpatrzył raport policjanta odmownie, o czym został on poinformowany. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący założył działalność gospodarczą [...], status działania – aktywna,

a następnie z dniem [...] maja 2017 r. został zatrudniony na stanowisku ratownika

w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej z powyżej wskazanym Szpitalem Specjalistycznym na czas określony do dnia [...] października 2017 r.

W ocenie NSA, którą to ocenę skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, brak jest wątpliwości, iż skarżący nie zwracał się do przełożonego o wyrażenie zgody na podjęcie działalności zarobkowej w formie prowadzenia działalności gospodarczej i działalność tę podjął, a z kolei jego wniosek o wyrażenie zgody na zawarcie umowy cywilnoprawnej rozpatrzony został odmownie, a mimo to zawarł umowę o pracę.

W przypadku niniejszego zarzutu dyscyplinarnego niedopełnienie obowiązku służbowego łączyć należało bowiem z obowiązkiem służbowym zwrócenia się przez policjanta do przełożonego o uzyskanie zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego,

a jest niewątpliwym, iż takiego wniosku o wyrażenie zgody na założenie działalności gospodarczej skarżący nie składał. Nie ulega także wątpliwości, iż wykonywał on pracę zarobkową na stanowisku ratownika, pomimo nieuzyskania zgody swojego przełożonego. Skarżący nie dopełnił tym samym obowiązku służbowego, o jakim mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o Policji.

Jak słusznie zauważył NSA, pojęcie zajęcia zarobkowego, o którym mowa

w art. 62 ustawy o Policji, nie posiada swojej definicji legalnej na gruncie ustawy

o Policji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że termin "zajęcie zarobkowe" powinien być rozumiany szeroko i obejmować wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów, takie jak działalność gospodarcza, stosunek pracy, stosunek służbowy oraz każdy rodzaj umowy cywilnoprawnej. Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w tej sprawie.

Zgodnie z art. 2 obowiązującej w chwili popełniania czynów ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zarobkowy cel działalności gospodarczej wiąże się z jej odpłatnością. Zarobkowego celu działalności gospodarczej nie należy kojarzyć z osiąganiem dochodów z tej działalności. W jednym ze swych orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, że kryterium dochodowości nie jest konieczną cechą definiującą działalność gospodarczą (uchwała SN z [...] listopada 19902 r., [...], [...], nr [...], poz. [...]). Decydującym kryterium jest cel wykonywanej działalności. Jeśli jest to działalność non profit, to nie można uznać, że jest to działalność gospodarcza (W.J. Katner, Prawo działalności gospodarczej..., s. 25).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęciem działalności zarobkowej w rozumieniu przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o Policji jest już tylko samo zarejestrowanie przez policjanta działalności gospodarczej, bez względu na to czy przynosi ona faktycznie policjantowi dochód, gdyż działalność gospodarcza prowadzona jest w celu zarobkowym, a jego nieosiągnięcie nie oznacza, że działalność nie została podjęta lub nie była prowadzona, stanowisko to wypełni podziela skład orzekający w tej sprawie.

Do powyższego zarzutu dyscyplinarnego odnoszą się dwa zarzuty skargi,

tj. zarzut 1 i 4. Sąd orzekający w tej sprawie powyższych zarzutów nie podziela

i wyjaśnia odnosząc się do zarzutu pierwszego, że zawieszenie działalności gospodarczej skarżącego nastąpiło po miesiącu jej prowadzenie, tak więc działalność ta była "aktywna" przez miesiąc, a jak wyżej wskazano została zarejestrowana bez zgody przełożonego. Sam fakt nieprzynoszenia dochodu nie świadczy o nieprowadzeniu działalności, gdyż działalność gospodarcza prowadzona jest w celu zarobkowym, a jego nieosiągnięcie nie oznacza, że działalność nie została podjęta lub nie była prowadzona. Tak więc organy w sposób uprawniony przyjęły, że w tym wypadku doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutu 4 skargi należy wskazać, że jest on również niezasadny z przyczyn powyżej wskazanych. Sąd wskazuje ponadto, że cel, przedmiot i sposób prowadzenia działalności gospodarczej określone zostały przez ustawodawcę w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W ten sposób doszło do normatywnego wyodrębnienia i zdefiniowania istoty działalności gospodarczej, jako jednej z najistotniejszych form aktywności ludzkiej, na której oparto funkcjonowanie pojedynczego człowieka, całego społeczeństwa oraz państwa. Ustawowe określenie działalności gospodarczej i celu jej prowadzenia winno być jedynym kryterium oceny zachowania skarżącego. Zgodzić należy się

z organem, iż brak było podstaw prawnych, aby rejestrację przez skarżącego działalności gospodarczej łączyć ze wskazanym przez niego celem w postaci uzyskania karty klienta sieci sklepów [...], powyższe wyjaśnienia skarżącego należy uznać za przyjętą przez niego linię obrony.

Drugi zarzut dyscyplinarny dotyczył naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej w dniu [...] grudnia 2016 r. w ten sposób, że skarżący odmówił bez podania uzasadnionej przyczyny wykonania polecenia służbowego wydanego przez [...] K. L., Zastępcę Naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP dotyczącego kierowania samochodem służbowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w trakcie przejazdu na spotkanie służbowe do Prokuratury Rejonowej w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

Istotną rolę w ocenie przedmiotowego zarzutu odegrała okoliczność przedłożenia przez skarżącego na dzień wykonania polecenia służbowego zwolnienia lekarskiego.

Okoliczność przedłożenia przez skarżącego zwolnienia lekarskiego "ukierunkowanego" na uniknięcie realizacji polecenie przełożonego (wyjazd służbowy), została potwierdzona przez przełożonych skarżącego, którzy uzyskali

od niego informację, że zrobił to specjalnie, aby uniknąć realizacji wydanego mu polecenie kierowania pojazdem służbowym. Jak wynika z zeznań [...] K. L., skarżący oświadczył na forum wydziału, że w celu uniknięcia realizacji czynności polegającej na wyjeździe na spotkanie służbowe, ma zamiar przedłożyć na ten dzień zwolnienie lekarskie. Taką informację w dniu [...] grudnia 2016 r. [...] K. L. otrzymał od policjantów z wydziału. Wersja [...] K. L. została potwierdzona przez [...] R. W., [...] K. Z. oraz [...] M. L. Tego typu działanie skarżącego w ocenie Sądu było ukierunkowane na unikniecie realizacji polecenia przełożonego.

Z powyższym zarzutem powiązany jest zarzut 6 i 7 skargi, wskazujące na rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego. Sąd powyższych zarzutów nie uznaje za słuszne i wyjaśnia, że zasada procedury dyscyplinarnej in dubio pro reo, jest nadzwyczaj ważna z punku określenia pozycji procesowej obwinionego i odnosi się w praktyce do zagadnień związanych

z ustaleniami faktycznymi, nie wolno jej jednak rozumieć jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1360/07). Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być więc wyjaśnione i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego, co na gruncie przedmiotowej sprawy bezspornie miało miejsce. Dopiero natomiast wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 1991 r. sygn. akt [...]).

Ponadto, co istotne, przepis art. 135g ust. 2 ustawy o Policji nie zawiera zakazu wykładni na niekorzyść obwinionego wątpliwości, lecz zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego "niedających się usunąć wątpliwości", a więc takich wątpliwości, których w drodze obiektywnej oceny dowodów nie można usunąć (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia

2013 r. sygn. akt III SA/Kr 452/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 496/10).

Reasumując w zakresie zarzutu dyscyplinarnego nr 2, w ocenie Sądu, należy uznać, że organ był uprawniony do przyjęcia za prawdziwe zeznań K. L. [...] R. W., [...] K. Z. oraz [...] M. L., które to zeznania obaliły wersje skarżącego o jego chorobie potwierdzonej zwolnieniem w dniu [...] grudnia 2017 r.

Trzeci zarzut dyscyplinarny dotyczył naruszenia dyscypliny służbowej w ten sposób, że w okresie od dnia wpływu akt do Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP do [...] stycznia 2017 r. zaniechał obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji przydzielonych mu dwóch spraw: śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego w Prokuraturze [...] (data wpływu do Wydziału w [...] BSW KGP w dniu [...] marca 2016 r.) oraz śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] (data wpływu do Wydziału BSW KGP w dniu [...] lipca 2016 r.), do czego był zobowiązany i dokonał rejestracji obydwu spraw dopiero [...] stycznia 2017 r., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 30).

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że skarżący podnosił, że zarzut ten uległ przedawnieniu. Jak wskazał NSA zgodnie z przepisami wewnętrznymi na dokonanie tej czynności skarżący miał 3 dni liczone od daty wpływu, zaś obowiązki te wykonał dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. Wbrew stanowisku skarżącego niedopełnienie obowiązku nie miało tym samym miejsca w odniesieniu do sprawy, która wpłynęła w dniu [...] marca 2016 r., wyłącznie w dniu [...] marca 2016 r., lecz trwało od tej daty aż do [...] stycznia 2017 r., kiedy sprawa została zarejestrowania. I analogicznie w odniesieniu do drugiej sprawy niewykonania obowiązku służbowego trwało od [...] lipca 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisu art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, gdyż kara została wymierzona przed upływem roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a tym samym nie doszło również do naruszenia przepisu art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Nie zachodziła w tym zakresie także potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, gdyż problem ten ma charakter prawny, a wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do jego wyjaśnienia zostały prawidłowo ustalone, a tym samym organ nie naruszył przepisu art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, ani przepisu art. 135 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bo nie było podstaw do umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Sąd orzekający w tej sprawie stanowisko powyższe przyjmuję za własne i uznaje, że w sprawie doszło do wyczerpania znamion art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 30).

Na marginesie sprawy Sąd wyjaśnia, że czyny będące przedmiotem zarzutu polegały na trwaniu skarżącego w zaniechaniu dokonania rejestracji

w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji przydzielonych mu dwóch spraw w okresie od ich faktycznego otrzymania, tj. od dnia [...] marca 2016 r. oraz od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., gdy dokonał ich rejestracji – powyższe zestawienie terminów oznacza, że przedawnienie ich karalności dyscyplinarnej nastąpiło dopiero z dniem [...] stycznia 2018 r.

Z trzecim zarzutem dyscyplinarnym powiązany był bezpośrednio zarzut 12 skargi, który z przyczyn podanych powyższej Sąd uznał za bezzasadny.

Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawiony przez organy orzekające stan faktyczny nie budzi wątpliwości, organy Policji zasadnie uznały, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych. Przy czym zeznania złożone przez naczelników i innych świadków oraz zgromadzone dokumenty są wiarygodne i spójne. Jako bezsporne przyjęły, że skarżący popełnił przewinienia dyscyplinarne w sposób opisany w zarzutach a jego zachowanie było zawinione.

W świetle art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Nie budzi wątpliwości, że skarżący był w pełni świadomy faktu, że jako policjant jest zobowiązany przestrzegać dyscypliny służbowej, a zatem jego działanie polegające na podjęciu zajęcia zarobkowego poza służbą, pomimo uzyskania odmowy od Komendanta Głównego Policji w tej sprawie, było celowym i świadomym zachowaniem. Podkreślić należy, iż w tych okolicznościach dla dokonania oceny jego czynu nie ma znaczenia, jakiego rodzaju pracy się podjął. Ponadto skarżący swoją lekceważącą postawą prezentowaną wobec wydawanych mu poleceń służbowych doprowadził do sytuacji faktycznego odmówienia, bez podania usprawiedliwionej przyczyny, wykonania polecenia służbowego wydanego przez [...] K. L., zastępcę naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP dotyczącego kierowania samochodem służbowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w trakcie służbowego wyjazdu. W tych okolicznościach późniejsze usprawiedliwienie przyczyny nieobecności w służbie nie mogło mieć znaczenia dla oceny jego zachowania. Ponadto skarżący zaniechał także wykonania obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych KGP przydzielonych mu dwóch spraw, przy czym sam potwierdził, że należało to do jego obowiązków.

Jak słusznie zauważył organ za chybiony należy uznać zarzut 3 skargi dotyczący naruszenia art. 135e pkt 1 ustawy o Policji. W ocenie Sądu rzecznik dyscyplinarny zebrał w sposób prawidłowy materiał dowodowy i podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W tym szczególności przesłuchał świadków, obwinionego, a także przyjmował od niego wyjaśnienia. Z czynności tych sporządzone zostały także protokoły. Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 135l ust. 1 ustawy o Policji w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Stosownie natomiast do art. 135m ust. 8 ustawy o Policji komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 135l ust. 1.

W toku natomiast postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie komisja powołana do zbadania wniesionego przez skarżącego odwołania od zaskarżonego orzeczenia nie dopatrzyła się jakichkolwiek nieprawidłowości, w tym nie wniosła

o uzupełnienie materiału dowodowego. Okoliczności także na które mieliby zostać przesłuchani świadkowie wskazani przez skarżącego w odwołaniu zostały już

w sposób prawidłowy ustalone lub też nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. np. "[...] każda z tych osób w moim działaniu widzi pozytywne pobudki wpływające bardzo pozytywnie na wizerunek Policji [...]."

Sąd nie podziela również zarzutu 5, 9, 10 skargi, gdyż w jego ocenie

w sprawie nie doszło do naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz ust. 8 ustawy

o Policji, a także art. 135i ustawy o Policji, art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji i art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. Odnosząc się do zarzutu utrudniania skarżącemu prawa do obrony, m.in. poprzez odmowę udostępnienia akt postępowania, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na aprobatę Sądu, ponieważ skarżący w toku całego postępowania dyscyplinarnego mógł w nim aktywnie uczestniczyć. Skarżący złożył obszerne wyjaśnienia, a następnie mógł składać wnioski dowodowe, przeglądać akta postępowania dyscyplinarnego, jednakże

z uprawnień tych nie korzystał, dlatego jego zarzut jest bezpodstawny. Sąd zauważa, że niezrozumiałym jest, dlaczego skarżący kierował korespondencję związaną

z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnych do różnych jednostek Policji na terenie kraju, w sytuacji, gdy rzecznik dyscyplinarny prowadzący postępowanie dyscyplinarne jest funkcjonariuszem tej samej jednostki organizacyjnej Policji (Komendy Głównej Policji), w której służy skarżący, przekazał mu swoje aktualne dane kontaktowe i podejmował wszelkie działania umożliwiające skarżącemu korzystanie z przysługujących mu uprawnień, w tym przeprowadzał z nim czynności w jego miejscu pełnienia służby w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP. Tego typu działanie skarżącego miało w ocenie Sądu na celu przedłużenie toczącego się postepowania.

Odnosząc się do zarzutu 11 skargi wskazać należy, że okoliczności związane z nieodbieraniem przez skarżącego korespondencji, czy też informowaniem rzecznika dyscyplinarnego w sposób nieprawidłowy o zmianie adresu

do korespondencji, a zatem działanie samego skarżącego miały na celu przede wszystkim utrudnienie prowadzenia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego, nie może wpływać na ocenę prawidłowości procedowania przez Komendanta Głównego Policji na gruncie przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu 13 skargi Sąd wskazuje, że jest on niezasadny.

Z wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę wynika bowiem, że nie doszło do naruszenia art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, ponieważ Komendant Główny Policji powziął informacje dotyczące czynów opisanych w zarzutach w pkt 2 i pkt 3 orzeczenia Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. z raportu Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji w dniu [...] marca 2017 r., postępowanie dyscyplinarne w danym zakresie natomiast wszczęte postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. Porównanie przedmiotowych dat jednoznacznie więc dowodzi, iż postępowanie dyscyplinarne przeciwko policjantowi w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed upływem 90 dni, o których mowa w danej normie prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1786/06).

Odnosząc się do zarzutu 14 skargi to jest nieuwzględnienia w postępowaniu dyscyplinarnym faktu, iż skarżący z dniem [...] listopada 2017 r. przystąpił do partii politycznej, co zdaniem pełnomocnika strony powinno "automatycznie" spowodować jego zwolnienie ze służby z uwagi na polityczne zaangażowanie, wskazać należy, iż argumentacja ta całkowicie jest chybiona.

Sąd wskazuje, iż okoliczność ta, jak również i fakt, iż policjant złożył w dniu [...] listopada 2017 r. raport o zwolnienie ze służby, a także, iż w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. wskazywał, iż wstąpienie przez niego do partii politycznej skutkuje koniecznością zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy

o Policji, pozostają poza zakresem niniejszej sprawy i nie mogą być w jej ramach rozważane. Postępowanie dyscyplinarne jest bowiem postępowaniem odrębnym

i niezależnym od postępowań administracyjnych, co oznacza, iż w ramach postępowania dyscyplinarnego nie są i nie mogą być rozważane kwestie związane

z zasadnością wszczęcia czy też zakończenia postępowania administracyjnego,

w tym także dotyczącego rozwiązania z funkcjonariuszem na określonej podstawie prawnej stosunku służbowego.

Zarzut 15 skargi również nie jest zasadny. Okoliczność, iż przy podpisie brak jest wskazania, że [...] J. S. piastuje stanowisko Komendanta Głównego Policji, a zostało to wskazane na stronie 1 aktów, nie wpływa na prawidłowość wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć.

Wobec natomiast faktu, iż do postępowań dyscyplinarnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego należy stwierdzić, iż także zarzut naruszenia art. 44 § 4 Kpa. nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia (zarzut 16 skargi).

Na zakończenie należy odnieść się do zarzutu 2 skargi. Sąd wskazuje, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego dotyczącego kary sprowadza się wyłącznie do weryfikacji, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości bądź słuszności zastosowanych przezeń sankcji (vide wyrok NSA z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 285/21).

W ocenie Sądu KGP wziął pod uwagę wszystkie dyrektywy wymiaru kary,

o których mowa w art. 134h ustawy o Policji. Stanowisko w tym przedmiocie znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, gdzie przywołano okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego; jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby (pozostawanie w służbie policjanta, który nie potrafi poddać się dyscyplinie służbowej i lekceważy przepisy prawa, który nie chce świadczyć służby i okazuje

to w sposób ostentacyjny i przemyślany); rodzaj i stopień naruszenia ciążących

na skarżącym obowiązków (nieprzestrzeganie dyscypliny służbowej, nieefektywne pełnienie służby zgodnie z ustalonymi obowiązkami); pobudki działania (lekceważenie podstawowych obowiązków służbowych oraz decyzji swoich przełożonych i ambiwalentny stosunek do wydawanych poleceń służbowych); zachowanie policjanta po zaistniałych zdarzeniach (nieprzyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności zasadnie skłoniły organy Policji

do uznania, że zachowanie i postawa skarżącego zasługują na negatywną ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle, co rodzi konieczność poniesienia przez niego surowych konsekwencji dyscyplinarnych. Przy czym w zachowaniu skarżącego nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, a ponadto zwrócono uwagę

na negatywny odbioru zaistniałych zdarzeń przez innych funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych KGP. Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika mianowicie, że ich kolega z pracy, zlekceważył swoje obowiązki i celowo podjął działania sprzeczne z dobrem służby.

Sąd wyjaśnia, że służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii podlegająca szczególnej dyscyplinie służbowej. Popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych spowodowało utratę zaufania do jego osoby ze strony przełożonych, a także jest negatywnym przykładem zachowania

dla innych policjantów Biura Spraw Wewnętrznych. Wobec tego postępowanie skarżącego zostało ocenione szczególnie krytycznie, bowiem jako doświadczony policjant powinien postępować w taki sposób, aby dawać rękojmię, że spełnia wymagania jakie stawia przed nim służba w Policji. Uznano w konsekwencji, że kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinie sprawcy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.