Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Włodzimierz Gurba, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS", "Organ") w dniu [...] stycznia 2020 r. dokonał blokady rachunków bankowych o numerach: [...], na okres 72 godzin należących do S. sp. z o.o. (dalej: "Spółka").

Stwierdzono, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Szefa KAS ustalono bowiem, że istnieje podejrzenie, iż ww. Spółka mogła ująć w swoich rozliczeniach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Następnie Szef KAS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 10 kwietnia 2020 r., do kwoty 4.023.838 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie.

W zażaleniu na ww. postanowienie Spółka wniosła o uchylenie blokady tych rachunków.

Spółka nie podnosząc zarzutów naruszenia określonych przepisów prawa wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniem organu, że transakcje Spółki z następującymi podmiotami: M., T. sp. z o.o. i K. sp. z o.o. sp. k., mogą świadczyć o jej udziale w wyłudzeniach skarbowych w podatku VAT.

Spółka uznała za nieprawdziwy opisany w zaskarżonym postanowieniu stan faktyczny, tzn. jakoby towar przeznaczony dla Spółki trafiał jedynie od podmiotów, które ostatecznie kupowały go od spółek: G. sp. z o.o. i K. sp. z o.o.

Spółka nie zgodziła się również z twierdzeniem organu zawartym w zaskarżonym postanowieniu dotyczącym braku zgłoszenia organom podatkowym trzech dodatkowych magazynów znajdujących się: w K. przy ul. [...], w W. przy ul. [...] oraz w S. przy ul. [...].

Według Spółki prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie jest działalnością fikcyjną, a dokonywane dostawy nie mają żadnych cech pozorności.

Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Szef KAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Szef KAS podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Organ ustalił, że według stanu na dzień 8 stycznia 2020 r., Spółka nie złożyła plików JPK_VAT za listopad 2019 roku, natomiast wartości wykazane w plikach złożonych w okresie objętym analizą, tj. od stycznia 2018 r. do września 2019 r. nie są zgodne z wartościami wykazanymi w złożonych za tożsame okresy deklaracjach VAT-7.

Szef KAS w wyniku analizy przepływów finansowych na rachunkach bankowych Spółki nie stwierdził płatności od 120 podmiotów, którym wg złożonych przez Spółkę plików JPK_VAT, w okresie od stycznia 2018 r. do września 2019 r. wystawiła ona faktury VAT sprzedaży na łączną kwotę brutto 3.473.262,88 zł. Mając jednak na uwadze znaczne wpłaty gotówkowe stwierdzone na prowadzonym dla Spółki rachunku bankowym o nr [...], uznano, iż część płatności tytułem faktur sprzedaży wystawionych przez Spółkę mogła zostać uregulowana w gotówce.

Organ wskazał również, że na rachunkach bankowych Spółki nie stwierdzono obciążeń na rzecz 38 podmiotów, które wg złożonych przez Spółkę plików JPK_VAT wystawiły na jej rzecz faktury w łącznej kwocie brutto 218.009,76 zł.

Na rachunkach bankowych Spółki stwierdzono również płatności od podmiotów, którym wg złożonych przez nią za okres od stycznia 2018 r. do września 2019 r. plików JPK_VAT, Spółka nie wystawiła żadnych faktur VAT, w łącznej wysokości 382.967,78 USD i 340.041,54 zł. Ponadto rachunki bankowe Spółki zostały obciążone przelewami w łącznej wysokości 152.602,26 zł i 5.948,00 USD na rzecz podmiotów, od których jak wskazał Organ, Spółka nie wykazała w złożonych plikach JPK_VAT żadnych faktur.

Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Szefa KAS wynika, że Spółka w złożonych za poszczególne miesiące okresu od stycznia 2018 r. do września 2019 r. plikach JPK_VAT, wykazała faktury VAT zakupu wystawione m.in. przez następujące podmioty: M. - łączna kwota nabycia netto 1.678.426,20 zł, VAT - 386.038,05 zł, T. sp. z o.o. - łączna kwota nabycia netto 6.846.870,93 zł, VAT - 1.574.780,32 zł, K. sp. z o.o. sp. k. - łączna kwota nabycia netto 8.969.650,62 zł, VAT - 2.063.019,79 zł.

W ocenie Szefa KAS ww. podmioty, a także wykazujące w złożonych plikach JPK_VAT faktury wystawione na rzecz ww. podmiotów spółki: B., S., S., L., P., wykazują cechy tzw. buforów w mechanizmie oszustwa w podatku VAT, których jedyną rolą było wydłużenie łańcucha faktur wystawianych ostatecznie na rzecz S. sp. z o.o.

Organ uznał, że podmiot K. sp. z o.o., która nie złożyła żadnych plików JPK_VAT oraz G. sp. z o.o., która w złożonych plikach JPK_VAT nie wykazała żadnych faktur sprzedaży wystawionych na rzecz Spółek B., S., S., L. i P., wykazują cechy tzw. znikających podatników.

Szef KAS podkreślił, że środki finansowe na rachunkach podmiotów: M., T. sp. z o.o. oraz K. sp. z o.o. sp. k. przekazane przez Spółkę w większości zostały wypłacone gotówką lub przekazane na rachunki bankowe prowadzone dla osób fizycznych – D.G. i K.L., która według organu, jako osoba w podeszłym wieku, prawdopodobnie została wykorzystana przez D.G. do wystawiania pod firmą M. faktur na rzecz Spółki w styczniu i lutym 2018 r.

Szef KAS wskazał, że Spółka w okresie od maja do grudnia 2018 roku wykazała w złożonych przez siebie plikach JPK_VAT faktury zakupu wystawione przez podmiot T. sp. z o.o., a w okresie od stycznia do lipca 2019 roku faktury zakupu wystawione przez K. sp. z o.o. sp. k., tj. podmioty również prawdopodobnie zarządzane przez D.G.

Szef KAS biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie w odniesieniu do podmiotów biorących udział łańcuchu podmiotów zauważył, że większość tych podmiotów to spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zakupione od podmiotów zajmujących się zakładaniem i sprzedażą tzw. gotowych spółek, posiadające minimalny wymagany kapitał zakładowy. Organ podniósł, że wspólnikami, członkami organów uprawnionych do reprezentacji i pełnomocnikami do rachunków bankowych ww. podmiotów są w większości obcokrajowcy, w przypadku których to osób brak pełnych danych rejestracyjnych utrudnia lub niejednokrotnie uniemożliwia ich identyfikację.

Zdaniem organu nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż wszystkie podmioty występujące w łańcuchu faktur wystawianych ostatecznie na rzecz Spółki zostały wykreślone z rejestru podatników VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż ujęte przez Spółkę w rozliczeniach podatkowych faktury VAT zakupu wystawione przez podmioty: M., T. sp. z o.o. oraz K. sp. z o.o. sp. k. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i najprawdopodobniej służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur.

Łączna wartość podatku od towarów i usług wynikająca z faktur VAT wystawionych przez ww. podmioty na rzecz Strony wynosi 4.023.838,16 zł.

Szef KAS nawiązując następnie do kwestii oceny obecnej sytuacji finansowej i majątkowej Spółki w kontekście istnienia przesłanki uzasadnionej obawy, że Spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, określonej w art. 119zw § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") wskazał, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 150.000 zł, natomiast z informacji uzyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości.

Organ wskazał, że z danych uzyskanych z bazy CEPIK wynika, iż Spółka jest właścicielem sześciu pojazdów marki: [...], rok prod. 2010, [...], rok prod. 2006, [...], rok prod. 2015, [...], rok prod. 2016, [...], rok prod. 1998, [...], rok prod. 2017.

Spółka w złożonych przez siebie od początku działalności deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług zadeklarowała wartość netto zakupów środków trwałych w wysokości 290.151 zł, podatek VAT 65.980 zł. W złożonej deklaracji dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok, wykazała łączne przychody w wysokości 12.090.688,71 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 12.028.347,75 zł, dochód w wysokości 62.340,96 zł oraz podatek należny w wysokości 11.844,79 zł. Natomiast w deklaracji dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 rok Spółka wykazała: łączne przychody w wysokości 11.271.303,35 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 11.191.003,49 zł, dochód w wysokości 80.299,86 zł oraz podatek należny w wysokości 15.257.00 zł.

Spółka dysponowała na koniec października 2019 roku towarami handlowymi o wartości 1.258.730,55 zł oraz środkami pieniężnymi w kasie w kwocie 310.181,96 zł, przy czym w toku czynności podjętych w ramach śledztwa prowadzonego przez [...] Urząd Celno-Skarbowy w L. w dniu 7 stycznia 2020 r. zabezpieczono w siedzibie Spółki środki finansowe w kwocie około 100.000 zł.

Szef KAS badając obecną sytuację finansową i majątkowy Strony ustalił również, że nie posiada ona zaległości podatkowych, jednak w składanych deklaracjach podatkowych wykazywała - w relacji do wykazywanych wielomilionowych obrotów - znikome kwoty podatku.

Zdaniem organu, osiągane przez Spółkę wyniki finansowe z ostatnich lat nie wskazują na możliwość płynnej regulacji zobowiązań podatkowych w oszacowanej w niniejszej sprawie kwocie 4.023.838 zł. Podniesiono jednocześnie, że Spółka nie posiada wystarczającego majątku trwałego pozwalającego na zapłatę powyższego zobowiązania. W ocenie Szefa KAS, zabezpieczeniem wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych nie mogą być jej zapasy towarowe, gdyż jest to łatwo zbywalny składnik majątku, którego stan może szybko zmieniać się w czasie. W tej sytuacji organ uznał, że jedynym istotnym składnikiem majątku Spółki są środki pieniężne znajdujące się na jej rachunkach bankowych.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że wypełnione zostały przesłanki z art. 119zw § 1 O.p.

Szef KAS nie podzielił argumentacji zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów procesu.

Spółka zarzuciła Organowi naruszenie art. 119zw § 1 O.p.

Zdaniem Spółki nie można zgodzić się z twierdzeniem Szefa KAS, iż majątek Spółki nie pozwala na możliwość płynnej regulacji zobowiązań podatkowych w oszacowanej w niniejszej sprawie kwicie 4.023.838 zł. Spółka podniosła, że Szef KAS nie dokonał ustaleń majątku (towaru) Spółki na dzień wydania postanowienia o blokadzie rachunku, pomimo, iż sugeruje w swoich postanowieniach, że Spółka dysponuje dodatkowymi magazynami z towarem. W ocenie Spółki Szef KAS nie podjął żadnych czynności zmierzających do rzeczywistej oceny majątku Spółki i oceny, czy ten faktyczny majątek może pozwolić na zaspokojenie przyszłych zobowiązań podatkowych. Niezrozumiałe dla Spółki jest twierdzenie organu, iż towar będący majątkiem Spółki nie może być zabezpieczeniem wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych Spółki. Argument Szefa KAS, iż jest to łatwo zbywalny składnik majątku, zdaniem Spółki, tym bardziej powinien skłaniać organ do jego zabezpieczenia ze względu na łatwość i szybkość jego sprzedaży. Spółka oceniła, że Szef KAS nawet nie podjął próby zinwentaryzowania rzeczywistego majątku i jego zabezpieczenia.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zmianami, dalej: "p.p.s.a."), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Szefa KAS z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Strony na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące tj. do dnia 10 kwietnia 2020 r.

Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych Skarżącej oraz oceny dowodów zebranych w sprawie na okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany, tj. Skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 119 zv § 1 O.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119 zv § 2 O.p.) zawiera oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).

Na mocy natomiast art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

Należy jednak zauważyć, że art. 119zw § 1 O.p. tworzy jedną normę prawną z art. 119zv § 1 tej ustawy. Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez Szefa KAS po wystąpieniu określonych w O.p. przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu .

Zastosowanie art. 119zv O.p. warunkowane jest ziszczeniem się dwóch przesłanek: posiadaniem przez Szefa KAS informacji, w szczególności wynikających z analizy ryzyka (119zn § 1 O.p.), wskazujących, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Celem instytucji prawnej żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest przede wszystkie uniemożliwienie szybkiego transferu środków finansowych. Szybkość zabezpieczenia ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim właśnie w odniesieniu do najbardziej płynnego aktywa przedsiębiorstwa jakim są środki zgromadzone na rachunku.

Instytucja prawna przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw O.p.) realizuje natomiast podobne cele ustawodawcy jak instytucja zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.). Celem ustawodawcy w obu przypadkach było efektywne zabezpieczanie realizacji obowiązków podatkowych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązań podatkowych przez podmiot do tego zobowiązany. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego i w konsekwencji przedłużenia ww. blokady pozwala bowiem na realizację powyższego celu ustawodawcy w krótszym czasie, gdyż nie następuje m.in. proces wydawania decyzji. Na powyższe zwraca uwagę także ustawodawca w uzasadnieniu ustawy wprowadzającej ww. instytucję prawną stwierdzając, że przyczyną wprowadzenia do polskiego porządku prawnego blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego była konieczność "podjęcia niezwłocznych działań w celu zabezpieczenia środków, które powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku, zanim zostaną wytransferowane poza polski system bankowy".

Rekonstruując zatem normę prawną wynikającą z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. należy stwierdzić, że żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przez Szefa KAS następuje po zaistnieniu dwóch przesłanek wskazanych w art. 119zv O.p. na okres nie dłuższy niż 72 godziny, a następnie może zostać przedłużona na okres nie dłuższy niż 3 miesiące po wykazaniu przez organ zaistnienia dodatkowej przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 O.p. Oczywiście znaczenie prawne ma również wartość mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, rozpatrując niniejszą sprawę, musi więc ocenić czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1 jak i art. 119zw § 1 O.p. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb O.p. zażalenie, a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna jaki i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez Szefa KAS na podstawie art. 119zv O.p., a tylko na przedłużenie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.

Dokonując zatem oceny wystąpienia pierwszej przesłanki warunkującej żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, tj. możliwości wykorzystywania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, należy uwzględnić przede wszystkim informacje wynikające z zestawienia plików JPK-VAT z operacjami finansowymi przeprowadzanymi na rachunkach bankowych Skarżącej.

Jak ustalił Szef KAS Spółka nie złożyła plików JPK_VAT za listopad 2019 r., natomiast wartości wykazane w plikach złożonych w okresie objętym analizą, tj. od stycznia 2018 r. do września 2019 r. nie są zgodne z wartościami wykazanymi w złożonych za tożsame okresy deklaracjach VAT-7.

W ramach analizy przepływów finansowych na rachunkach bankowych Spółki nie stwierdzono płatności od 120 podmiotów, którym wg złożonych przez Spółkę plików JPK_VAT, w okresie od stycznia 2018 r. do września 2019 r. wystawiła ona faktury VAT sprzedaży na łączną kwotę brutto 3.473.262,88 zł. Uwzględniono jednak znaczne wpłaty gotówkowe stwierdzone na prowadzonym dla Spółki rachunku bankowym. Brak było także obciążeń na rzecz 38 podmiotów, które wg złożonych przez Spółkę plików JPK_VAT wystawiły na jej rzecz faktury w łącznej kwocie brutto 218.009,76 zł. Stwierdzono natomiast dokonanie płatności na rzecz podmiotów, którym wg złożonych przez Spółkę za badany okres plików JPK_VAT, Spółka nie wystawiła żadnych faktur VAT, w łącznej wysokości 382.967,78 USD i 340.041,54 zł. Natomiast rachunki bankowe Spółki zostały obciążone przelewami w łącznej wysokości 152.602,26 zł i 5.948,00 USD od podmiotów, od których Spółka nie wykazała w złożonych plikach JPK_VAT żadnych faktur.

W złożonych za poszczególne miesiące okresu od stycznia 2018 r. do września 2019 r. plikach JPK_VAT Spółka wykazała faktury VAT zakupu wystawione m.in. przez następujące podmioty: M. - łączna kwota nabycia netto 1.678.426,20 zł, VAT - 386.038,05 zł, T. sp. z o.o. - łączna kwota nabycia netto 6.846.870,93 zł, VAT - 1.574.780,32 zł, K. sp. z o.o. sp. k. - łączna kwota nabycia netto 8.969.650,62 zł, VAT - 2.063.019,79 zł. Zdaniem organu podmioty te oraz podmioty: B., S., S., L., P., wykazują cechy tzw. buforów w mechanizmie oszustwa w podatku VAT, których jedyną rolą było wydłużenie łańcucha faktur wystawianych ostatecznie na rzecz Skarżącej. Z kolei Kompromis sp. z o.o. (która nie złożyła żadnych plików JPK_VAT) oraz G. sp. z o.o. (która w złożonych plikach JPK_VAT nie wykazała żadnych faktur sprzedaży wystawionych na rzecz Spółek B., S., S., L. i P.) wykazują cechy tzw. znikających podatników.

Natomiast środki finansowe na rachunkach podmiotów: M., T. sp. z o.o. oraz K. sp. z o.o. sp. k. przekazane przez Spółkę w większości zostały wypłacone gotówką lub przekazane na rachunki bankowe prowadzone dla osób fizycznych – D.G. i K.L. (osoba w podeszłym wieku, prawdopodobnie wykorzystana przez D.G. do wystawiania pod firmą M. faktur na rzecz Spółki w styczniu i lutym 2018 r.). Do podmiotów zarządzanych przez D.G. należały także T. sp. z o.o. oraz K. sp. z o.o. sp. k., które wystawiły faktury na rzecz Skarżącej.

Ponadto Szef KAS zauważył, że większość z ww. podmiotów to spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zakupione od podmiotów zajmujących się zakładaniem i sprzedażą tzw. gotowych spółek, posiadające minimalny wymagany kapitał zakładowy, w których wspólnikami, członkami organów uprawnionych do reprezentacji i pełnomocnikami do rachunków bankowych są w większości obcokrajowcy, w przypadku których to osób brak pełnych danych rejestracyjnych utrudnia lub niejednokrotnie uniemożliwia ich identyfikację. Wszystkie podmioty występujące w łańcuchu faktur wystawianych ostatecznie na rzecz Spółki zostały wykreślone z rejestru podatników VAT.

Oceniając wszystkie wskazane okoliczności łącznie należy, zdaniem Sądu, uznać, że organ wykazał, że posiadane i przedstawione w skarżonym postanowieniu informacje, wskazują, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Przedstawione ustalenia dotyczące spółek biorących udział w transakcjach z udziałem Skarżącej wskazują, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż ujęte przez Spółkę w rozliczeniach podatkowych faktury VAT zakupu wystawione przez podmioty: M., T. sp. z o.o. oraz K. sp. z o.o. sp. k. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i najprawdopodobniej służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur. Co również istotne: łączna wartość podatku od towarów i usług wynikająca z faktur VAT wystawionych przez ww. podmioty na rzecz Strony wyniosła 4.023.838,16 zł. Cechy podmiotowe tych trzech podmiotów wskazują, że mogły one uczestniczyć w oszustwach podatkowych, same mogły dopuszczać się wyłudzeń skarbowych lub pomagać w tym innym podmiotom, unikając zapłaty podatku należnego. Nie można wykluczyć, że te podmioty wprost pełniły rolę tzw. znikających podatników lub pełniły rolę buforów sztucznie wydłużających łańcuch dostaw, a znikającymi podatnikami były podmioty występujące przed nimi w łańcuchu fakturowania.

Przechodząc do oceny przesłanki warunkującej przedłużenie blokady rachunku na okres do 3 miesięcy, tj. oceny czy w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego również należy podzielić ocenę sytuacji finansowej i majątkowej dokonaną przez organ. Standardy zastosowania omawianej blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego może, w ocenie Sądu, wyznaczać orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do zbliżonej instytucji regulowanej przepisami Ordynacji podatkowej, a mianowicie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.), gdzie występuje analogiczna przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, a zabezpieczenie dokonywane jest przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania (art. 33 § 2 O.p.).

Rację należy przyznać Szefowi KAS, iż analiza informacji dotyczących majątku Skarżącej prowadzi do wniosku, że Strona nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie zobowiązań podatkowych w szacowanej kwocie 4.023.838,16 zł.

Jak wynika z ustaleń Szefa KAS kapitał zakładowy Spółki wynosi 150.000 zł, jednak z informacji uzyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości. Spółka jest natomiast właścicielem sześciu pojazdów ([...], rok prod. 2010, [...], rok prod. 2006, [...], rok prod. 2015, [...], rok prod. 2016, [...], rok prod. 1998, [...], rok prod. 2017).

Organ zauważył natomiast, że Spółka w złożonych przez siebie od początku działalności deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług zadeklarowała wartość netto zakupów środków trwałych w wysokości 290.151 zł, podatek VAT 65.980 zł. W złożonej deklaracji dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r., wykazała łączne przychody w wysokości 12.090.688,71 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 12.028.347,75 zł, dochód w wysokości 62.340,96 zł oraz podatek należny w wysokości 11.844,79 zł. Natomiast w deklaracji dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. Spółka wykazała: łączne przychody w wysokości 11.271.303,35 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 11.191.003,49 zł, dochód w wysokości 80.299,86 zł oraz podatek należny w wysokości 15.257.00 zł.

Spółka dysponowała na koniec października 2019 r. towarami handlowymi o wartości 1.258.730,55 zł oraz środkami pieniężnymi w kasie w kwocie 310.181,96 zł, przy czym w toku czynności podjętych w ramach śledztwa prowadzonego przez [...] Urząd Celno-Skarbowy w L. w dniu 7 stycznia 2020 r. zabezpieczono w siedzibie Spółki środki finansowe w kwocie około 100.000 zł.

Ustalono ponadto, że Strona nie posiada zaległości podatkowych, ale jednocześnie wskazano, że Spółka w składanych deklaracjach podatkowych wykazywała - w relacji do wykazywanych wielomilionowych obrotów - znikome kwoty podatku.

Reasumując, Skarżąca nie posiada środków, które pozwalałyby na wykonanie mogącego powstać zobowiązania podatkowego w kwocie 4.023.838,16 zł, zatem została spełniona także przesłanka wskazana w art. 119zw § 1 O.p.

Sąd podziela powyższą ocenę szefa KAS. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca dysponuje majątkiem w postaci środków trwałych czy zapasów magazynowych oraz środków w kasie, jednak przy kwocie ewentualnego zobowiązania podatkowego w wysokości 4.023.838,16 zł majątek ten w sposób oczywisty nie może stanowić wystarczającego zabezpieczenia tej kwoty.

W skardze Skarżąca podnosi, że organ nie dokonał ustaleń majątku Strony. Powyższe ustalenia przeczą tej tezie. Organ wskazał na istniejący majątek Skarżącej, odnotował istnienie środków trwałych, towarów zmagazynowanych oraz środków pieniężnych. Strona nie wskazuje natomiast innych niż podane poprzez Szefa KAS wartości tego majątku.

Skarżąca nie zgadza się również z twierdzeniem organu, że towar, będący majątkiem Spółki, nie może być zabezpieczeniem oszacowanych zobowiązań podatkowych z uwagi na jego łatwą zbywalność. Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż majątkiem który może zabezpieczać wykonanie przyszłego zobowiązania podatkowego, jest wyłącznie taki majątek który w przyszłości organ egzekucyjny mógłby skutecznie zabezpieczyć na poczet zaległości podatkowych. Tymczasem materiały handlowe, pomimo iż zostały zgromadzone w magazynie Skarżącej, nie mogłyby być zabezpieczone w sposób skuteczny, gdyż mogą być z łatwością zbyte przez Skarżącą.

Reasumując, w ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności, szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Szefa KAS, pozwalały na uznanie, że wystąpiła uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego. Organ wykazał powołując się na konkretne ustalenia dotyczące sytuacji finansowej Skarżącej, że istnieje prawdopodobieństwo niezapłacenia zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Poczynione w sprawie ustalenia uzasadniały zastosowanie wobec Spółki zarówno blokady rachunku jak i jej przedłużenia. Prawidłowo Szef KAS ocenił, na podstawie przeprowadzonej analizy ryzyka oraz całokształtu ustalonych okoliczności odnoszących się zarówno do Skarżącej, jej kontrahentów, jak i otoczenia biznesowego, że w sprawie Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, a blokada rachunku jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Prawidłowe, zdaniem Sądu, były także ustalenia i ocena stanowiące podstawę do przedłużenia terminu blokady, gdyż w sprawie zachodziła uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania, które zgodnie z wstępną kalkulacją organu przekroczy 10.000 euro.

Zarówno skarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie były prawidłowo uzasadnione oraz spełniały wymogi szczególne określone w § 2 art. 119zw O.p.

Wobec przedstawionych ustaleń Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. W ocenie Sądu uwzględniając cel ustawowy instytucji blokady rachunku bankowego postępowanie organu zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości