Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1231/24 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2024 r., znak: WI-I.7840.15.78.2023.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od K. S. na rzecz D. P. kwotę 507 (pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1231/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2024 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 5 września 2023 r. Starosta T. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi – D. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach ewid. nr [...], [...], [...], obręb [...], jedn. ewid. [...] położonych w Z.

Decyzją z dnia 15 lipca 2024 r., działając na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725, ze zm.), dalej: "Pr. bud.", Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewoda podał, że działki inwestycyjne nr: [...], [...], [...] przy ul. P. w Z. znajdują się na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]". Przedmiotowa inwestycja usytuowana została w całości w obszarze oznaczonym symbolem 14.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami ww. planu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podał, że zarówno organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy przeprowadził niniejsze postępowanie administracyjne w oparciu o kompletny projekt budowlany, w którym nie stwierdzono naruszenia wymogów i ustaleń przepisów budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że punktem wyjścia do oceny legalności zaskarżonej decyzji powinno być ustalenie zakresu inwestycji, w tym terenu inwestycji. Z tytułu inwestycji wynika, że obejmuje ona działki nr [...], [...], [...] obr. [...] w Z. Teren taki został zawarty w granicach terenu inwestycji oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu literami [...] (k. [...] projektu). Wątpliwości Sądu pierwszej instancji dotyczyły uwzględnienia w terenie inwestycji działki nr [...]. Sąd wskazał, że z rysunku projektu zagospodarowania terenu, jak i z opisu do tego projektu nie wynika, jakie elementy zagospodarowania terenu będą zlokalizowane na tej działce. Sąd pierwszej instancji zauważył, że planowany budynek mieszkalny zlokalizowano na działce nr [...]. Na karcie [...] określono następujący zakres objęty pozwoleniem na budowę: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, miejsca postojowe dla 2 samochodów wraz z terenem utwardzonym, spocznik zewnętrzny, przebudowa wodociągu, przebudowa sieci gazowej wraz z przyłączem gazu, rozbiórka sieci elektroenergetycznej kablowej oraz budowa sieci elektroenergetycznej kablowej, powierzchnia biologicznie czynna (trawniki z nawierzchnią umożliwiającą naturalną wegetację roślin oraz rozprowadzenie wód opadowych po terenie. W zakresie wód opadowych (k. [...]) wskazano, że powierzchnia działki wynosi [...] m2, powierzchnia utwardzona – [...] m2, powierzchnia zabudowy (powierzchnia-dachy) – [...] m2, powierzchnia pozostała biologicznie czynna – [...] m2, powierzchnia brana pod uwagę jako obszar, po którym będą rozprowadzane wody opadowe – [...] m2. Układ komunikacyjny (k. [...]) opisano następująco: Teren posiada wjazd od strony południowo-zachodniej od ul. P. Zaprojektowano teren utwardzony pieszo-jezdny wraz z 2 miejscami parkingowymi. Teren ten nachylony jest 5% w kierunku północnym. Ciąg z miejscami parkingowymi pokryty jest kostką brukową. Parametry odnoszące się do wymogów planu miejscowego określono następująco: powierzchnia działki [...] m2 – 100%, powierzchnia zabudowy – [...] m2, 19,44% <40%; powierzchnia terenu biologicznie czynnego – [...] m2, 50,98%, m2, >50%, powierzchnia terenu utwardzonego [...] m2 – 29,57%.

Analiza powyższego, w powiązaniu z danymi dotyczącymi działek nr [...] (powierzchnia [...] ha) i działki nr [...] (powierzchnia [...] ha) prowadziła Sąd pierwszej instancji do wniosku, że planowane obiekty znajdują się na działkach nr [...] oraz [...], zaś działka nr [...] uwzględniona została jedynie do rozliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Sąd pierwszej instancji podkreślił jednak, że w opisie projektu budowlanego brak jest jednoznacznego wskazania, na jakich działkach planowane są wskazane poszczególne nowe elementy zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, brak nowego zagospodarowania na działce nr [...] nie uzasadnia objęcia jej terenem inwestycji, a tym samym uwzględniania tej działki w obliczeniu wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji realizowanej w całości na działce nr [...]. Sąd zauważył, że określone w § 8 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] marca 2024 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" parametry nowej zabudowy odnoszą się do terenu inwestycji. Ten zaś zdefiniowany jest w § 3 pkt 2 planu miejscowego jako obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych lub ich części zawierający się w terenie przeznaczonym do zainwestowania, ograniczonym na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. Jeśli na działce nr [...] nie są planowane żadne działania inwestycyjne, nie sposób traktować jej jako części terenu inwestycji realizowanej na działkach [...] i [...], nawet jeśli nieruchomości te mają tożsamych właścicieli (A. P. i D. P.).

Sąd pierwszej instancji zauważył również, że podane w projekcie zagospodarowania terenu powierzchnie zabudowy i powierzchnie biologicznie czynne zostały podane łącznie, bez szczegółowego określenia konkretnych powierzchni elementów zagospodarowania terenu. Nie wiadomo chociażby, jaka dokładnie powierzchnia zabudowy stanowi teren utwardzony (nie zwymiarowano wszystkich relewantnych obiektów). Nie wiadomo też, czy uwzględniono, że na działce nr [...] znajduje się cześć obiektu znajdującego się w zasadniczej części na działce nr [...]. Fragment tego obiektu znajduje się pomiędzy liniami [...] i [...] terenu inwestycji. Z tych przyczyn nie sposób, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zweryfikować, czy w istocie spełnione zostały wymogi planu miejscowego odnoszące się do wskaźnika powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie zweryfikowano również należycie wymogów odnoszących się do wymaganej ilości miejsc postojowych. Zgodnie z § 8 pkt 11 planu miejscowego obowiązuje realizacja nie mniej niż 1 miejsce postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu. Obowiązuje realizacja na każdej działce, na której będzie realizowana zabudowa pensjonatowa lub wynajem pokoi 1-nego miejsca postojowego na 2 apartamenty lub 2 pokoje na wynajem. Do ww. miejsc postojowych w zabudowie pensjonatowej oraz zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z wynajmem pokoi wlicza się miejsca w garażu. Sąd zauważył, że organy zweryfikowały spełnienie tego wymogu, przyjmując, że dla istniejących dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jeden na działce nr [...], drugi na działce nr [...]) oraz planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami wymóg ten spełniają: jedno istniejące miejsce postojowe na działce nr [...] oraz dwa planowane miejsca postojowe na działce nr [...]. Niezależnie od sformułowanych wcześniej uwag co do wątpliwej podstawy uwzględniania w planowanej inwestycji działki nr [...], Sąd pierwszej instancji zauważył, że organy nie weryfikowały, czy planowana jest w ramach inwestycji działalność polegająca na wynajmie pokoi lub apartamentów, dopuszczona w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie zweryfikowano również w tym kontekście spełnienia wymogów odnoszących się do miejsc postojowych zawartych w § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, plan miejscowy określający minimalną ilość miejsc postojowych dla danego terenu, nie zwalnia projektanta od wykazania, że zagospodarowanie działki budowlanej (pod względem ilości miejsc postojowych) zaplanowane zostało stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, z uwzględnieniem potrzeb użytkowników stałych i przebywających okresowo.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł D. P., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 Pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie uczyniły zadość wymaganiom przewidzianym w przepisie powyższym, w sytuacji kiedy przed wydaniem decyzji organy administracji architektoniczno – budowlanej dokonały wszelkich koniecznych sprawdzeń przewidzianych w art. 35 ust. 1 Pr. bud.,

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez niesłuszne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w sytuacji kiedy okoliczności te zostały wyjaśnione i pozwalają na utrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę w mocy.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanie decyzji Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2024 r. w mocy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, D. S. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie jest uzasadnione stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym jeśli na działce nr [...] nie jest planowane nowe zagospodarowanie nie jest dopuszczalne uwzględnienie jej jako części terenu inwestycji celem np. rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej. Sąd pierwszej instancji nie powołał przepisu obowiązującego prawa, który zabraniałby inwestorowi objęcia terenem inwestycji działki, na której nie są planowane bezpośrednie działania inwestycyjne w postaci nowego zagospodarowania, celem rozliczenia jej np. w bilansie powierzchni biologicznie czynnej. W § 3 pkt 2 planu miejscowego teren inwestycji zdefiniowano jako obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych lub ich części zawierającą się w terenie przeznaczonym do zainwestowania, ograniczonym na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. Działka [...] jest działką przeznaczoną w planie do zainwestowania, a ujęcie jej przez inwestora w ramach terenu przedmiotowej inwestycji jest "zainwestowaniem" w rozumieniu planu miejscowego, nawet jeżeli stanowi tylko i wyłącznie część terenu powierzchni biologicznie czynnej. Określenie terenu inwestycji stanowi uprawnienie inwestora, a nie organu administracji publicznej, czy sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud., projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący określenie granic działki lub terenu. Jeżeli inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, może ona zostać włączona w granice terenu inwestycji dla zrealizowania celu inwestycyjnego obranego przez inwestora, w tym np. rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej, gdyż przepisy prawa takiego działania inwestorowi nie zabraniają. Takie działanie inwestora nie spowoduje również stanu niezgodności z planem miejscowym, ponieważ wykorzystanie działki nr [...] do rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej spowoduje, że nie będzie ona mogła być zabudowana przy zachowaniu wymaganej powierzchni biologicznie czynnej rozliczonej tylko w odniesieniu do tej działki. Uwzględnienia przy tym wymaga, że sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że punktem odniesienia dla tej kontroli jest obowiązujący porządek prawny. Tymczasem Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję powołując się na przesłankę (brak nowego zagospodarowania na działce nr [...], co miało uniemożliwiać objęcie jej terenem inwestycji) niewynikającą z żadnego konkretnego przepisu obowiązującego prawa, co nie mieści się w zakresie kontroli, o której mowa w ww. art. 1 § 2 powołanej ustawy.

Nie jest również zasadny zarzut Sądu pierwszej instancji, że podana w projekcie zagospodarowania terenu powierzchnia zabudowy została podana łącznie, bez szczegółowego określenia konkretnych powierzchni elementów zagospodarowania terenu. Ze znajdującej się w projekcie budowlanym mapy do celów projektowych (rys. 1) wynika, że w bilansie terenu powierzchnia zabudowy została wyszczególniona zarówno łącznie, jak i dla poszczególnych budynków oddzielnie. Powierzchnia utwardzona została wyliczona oddzielnie. W odniesieniu do zarzutu Sądu pierwszej instancji, że nie wiadomo chociażby, jaka dokładnie powierzchnia zabudowy stanowi teren utwardzony zauważyć należy, że rację ma skarżący kasacyjnie, który wskazuje na konieczność rozdzielenia znaczenia tych dwu pojęć. W orzecznictwie zwrócono uwagę, iż pojęcie "powierzchni zabudowy" nie zostało zdefiniowane, ale jest ono jednym z "charakterystycznych parametrów użytkowych" w budownictwie. Charakterystyczne parametry użytkowe w budownictwie określone zostały w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez [...] Komitet [...] w październiku 1997 r., uchwała nr [...]). Polskie Normy nie są - co prawda - przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386, ze zm.) wynika, że pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r., I OSK 785/07, CBOSA). Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, powierzchnie budynku określa się zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku nr 2 do rozporządzenia, uwzględniając przepisy § 14 pkt 4 lit. a oraz § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b. W załączniku do ww. rozporządzenia wskazano właśnie Normę Polską PN-ISO 9836. Pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy zatem przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Zgodnie z omawianą Polską Normą przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Stosownie do tej Normy, powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Co istotne, w orzecznictwie stwierdzono, że w świetle powyższej definicji do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni zabudowy niekubaturowej, jak również powierzchni utwardzonych przestrzeni obsługujących (parkingów) i ciągów komunikacyjnych (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 25 września 2019 r., II SA/Go 277/19 oraz WSA w Poznaniu z dnia 9 marca 2016 r., IV SA/Po 951/15, CBOSA). Należy zgodzić się z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli – utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję, natomiast w przypadku robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli (np. wyr. NSA z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 147/23).

W odniesieniu do zarzutu Sądu pierwszej instancji, że nie wiadomo, czy uwzględniono, iż na działce nr [...] znajduje się część obiektu znajdującego się w zasadniczej części na działce nr [...] zauważyć należy, że niewyszczególnienie tego fragmentu budynku w terenie inwestycji nie ma wpływu na ocenę zgodności inwestycji z planem miejscowym z tej przyczyny, że jest to niewielki fragment obiektu, podczas gdy zgodnie z projektem budowlanym wyliczona łączna powierzchnia zabudowy stanowi 19,44 % terenu inwestycji, a dopuszczona planem łączna powierzchnia zabudowy wynosi aż 40%. Słusznie zatem podnosi skarżący kasacyjnie, że plan miejscowy dopuszcza znacznie bardziej intensywne zainwestowanie terenu. Kwestia zaliczenia tego fragmentu do terenu inwestycji nie ma też wpływu na obliczenie powierzchni biologicznie czynnej, która została prawidłowo wyliczona i nie ma podstaw do jej zakwestionowania.

Nie jest także zasadne stanowisko Sądu pierwszej instancji, które podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji upatruje w braku zweryfikowania przez organy, czy planowana jest w ramach inwestycji działalność polegająca na wynajmie pokoi lub apartamentów w kontekście ustalenia wymaganej liczby miejsc postojowych dla obsługi inwestycji. Wymaga podkreślenia, że nałożenie takiego obowiązku weryfikacyjnego na orzekające w sprawie organy stoi w sprzeczności z treścią projektu budowlanego co do ustalonego przeznaczenia projektowanego budynku. Z projektu architektoniczno – budowlanego – Opis techniczny punkt [...] Rodzaj i Kategoria Obiektu Budowlanego wynika przeznaczenie budynku – budynek mieszkalny jednorodzinny z dwoma lokalami mieszkalnymi. Potwierdza to także wyszczególniona w punkcie [...] projektu architektoniczno – budowlanego funkcja obiektu budowlanego – mieszkalna jednorodzinna oraz opis budynków wyszczególnionych na mapie do celów projektowych (rys. 1), w tym opis projektowanego budynku jako mieszkalnego jednorodzinnego. Projektowany budynek został zatem wyraźnie skategoryzowany w projekcie budowlanym jako mieszkalny, a nie pensjonatowy, czy rekreacyjny, tak jak niektóre inne budynki w otoczeniu inwestycji oznaczone na mapie do celów projektowych (rys. 1). Skoro projektowany budynek został zakwalifikowany jako mieszkalny, a nie pensjonatowy, odnosi się do niego postanowienie planu, zgodnie z którym obowiązuje realizacja nie mniej niż jedno miejsce postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny i wymóg ten został spełniony. Z projektu budowlanego nie wynika jakoby przedmiotowy budynek miał służyć celom wynajmu pokoi, zaś organ architektoniczny zobowiązany jest uwzględnić zgodność z treścią przepisów prawa stanu wynikającego z przedłożonego projektu budowlanego, a nie hipotetycznych założeń co do możliwości przyszłego wykorzystania lokali w budynku, co będzie się ewentualnie wiązać z kwestią zgodnego z prawem użytkowania przedmiotowego budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że w przepisie § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych prawodawca ma na myśli wydzielenie miejsc postojowych o charakterze stałym i realnym, a nie hipotetycznym, mających służyć realnie użytkownikom realizowanej inwestycji (wyr. WSA w Krakowie z 21 lipca 2014 r., II SA/Kr 722/14).

Utrzymanie zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w którym mowa o urządzeniu stanowisk postojowych z uwzględnieniem przeznaczenia działki budowlanej, powodowałoby, że to nie wymogi planu miejscowego, w którym określono liczbę miejsc postojowych dla danego rodzaju inwestycji, miałyby decydujące znaczenie w zakresie ustalenia zrealizowania przez inwestora wymaganej prawem liczby miejsc postojowych, lecz stanowisko organu administracji publicznej oparte na zasadzie swobodnej oceny. Stoi to w sprzeczności z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym liczbę stanowisk postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ust. 1 § 18 warunków technicznych odnosi się do stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, nie formułuje jednak żadnego konkretnego wskaźnika liczbowego tych miejsc, ma zatem w tym zakresie charakter ogólny. Odniesienie do liczby stanowisk postojowych zawiera jednak wyżej cytowany ust. 2 tego przepisu, i odsyła on wyraźnie w tym zakresie do wymagań ustanowionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa liczbę miejsc postojowych dla określonego rodzaju inwestycji, to projekt budowlany podlega ocenie pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyr. WSA w Gliwicach z 12 października 2012 r., II SA/Gl 1001/12). W związku z tym rację ma skarżący kasacyjnie wskazując, że niedopuszczalne jest zakwestionowanie liczby miejsc postojowych, jeżeli inwestor w tym zakresie dostosował się do wymogów planu miejscowego.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.