Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez policjanta oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji zobowiązał J. L. do opróżnienia lokalu mieszkalnego, położonego w S. przy ul. D. 17 wraz ze wszystkimi osobami tam zamieszkującymi i przekazania kluczy do w/w mieszkania w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się tej decyzji. W podstawie prawnej powołano art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazano, iż J. L., jako funkcjonariusz MO, otrzymał w dniu 16 września 1978r. w/w lokal mieszkalny. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż osoba ta wraz z żoną i dzieckiem zajmuje obecnie dom jednorodzinny, położony w S. przy ul. P. 35, którego powierzchnia mieszkalna spełnia wymagane normy zaludnienia (od 21 do 30 m2). Natomiast właścicielem przedmiotowego domu jest D.P. – obecna żona J.L..

W odwołaniu od powyższej decyzji J.L. podniósł, iż obecnie pozostaje z żoną w separacji i nie mieszka w domu przy ul. P. 35. Natomiast służbowe mieszkanie oraz w/w dom są w bardzo złym stanie technicznym. Skarżący przedstawił ponadto akt notarialny, z którego wynika, iż na przedmiotowym domu została ustanowiona służebność mieszkania dla A. P..

Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. Organ odwoławczy powołał się dodatkowo na informację uzyskaną w dniu 7 grudnia 2009r. dotyczącą powierzchni przedmiotowego budynku. Ustalono także, iż A. P., której przysługuje służebność korzystania z całego domu przebywa aktualnie w Domu Pomocy Społecznej, tak więc nie mieszka pod w/w adresem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. L. wskazał, iż mieszka w przydzielonym mu lokalu przy ul. D. 17, jakkolwiek znajduje się on w złym stanie technicznym. Natomiast dom przy ul. P. 35 wymaga kapitalnego remontu, aby w ogóle móc tam zamieszkać. Pomimo tego skarżący przyznał, iż mieszka tam jego żona, z którą od dwóch lat pozostaje w separacji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Na wstępie rozważań prawnych godzi się podnieść, iż wbrew twierdzeniom skargi zarówno organ I jak i II instancji prawidłowo oraz w oparciu o właściwe przepisy ustalił, iż wobec J. L. wystąpiły łącznie wszystkie przesłanki, niezbędne do orzeczenia o opróżnieniu przydzielonego mu lokalu położonego w S. przy ul. D. 17. Jak wynika bowiem z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. nr 43, poz. 277 ze zm.), zwanej dalej ustawą, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy (pkt 2), bądź którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2 (pkt 3). Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego (będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów i przeznaczonego dla policjanta) przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego – wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. To samo dotyczy sytuacji, gdy policjant nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego lokalu mieszkalnego (art. 95 ust. 2 pkt 7 ustawy)

Mając na uwadze treść powyższych przepisów podnieść trzeba, iż zobowiązują one odpowiedni organ Policji właściwy w sprawach przydziału i opróżniania lokali do wydania decyzji nakazującej opróżnienie lokalu w przypadku uzyskania przez policjanta lub jego małżonka posiadania (a zatem i własności) m. in. wymienionego domu jednorodzinnego.

Niesporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż obecna żona J. L. – D. P. jest właścicielką domu położonego w S. przy ul. P. 35 na należącej doń działce o nr ewid. 526. Sprzeciw skarżącego budzą natomiast ustalenia organu I instancji, iż mieszka on pod tym adresem. Tymczasem zarzut ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podobnie zresztą jak i twierdzenia strony o bardzo złym stanie technicznym lokalu przy ul. D. 17 oraz domu przy ul. P. 35. Cyt. powyżej przepis art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy – jako przesłankę negatywną przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego (a w konsekwencji podstawę jego opróżnienia) – wymienia bowiem jedynie samo posiadanie przez jego małżonka domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego, spełniającego określone wymogi. Tym samym przedmiotowa regulacja nie wymaga wcale aby funkcjonariusz Policji mieszkał w domu małżonka, jak to wydaje się rozumieć skarżący. Powołana okoliczność ma jedynie znaczenie w zakresie ustalenia, czy dom małżonka spełnia – stosownie do art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy – przysługujące policjantowi normy zaludnienia. Jak wynika bowiem z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. nr 105, poz. 884 ze zm.) norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Mając na uwadze powyższe organy ustaliły, iż w domu przy ul. P. 35 w S. mieszkają J. L. z żoną D. oraz córką R. (pismo Komendanta Komisariatu Policji z dnia 8 czerwca 2009r.), a jego powierzchnia jest większa niż 30 m2. Ponadto organ II instancji, ustosunkowując się do zapisów załączonego do odwołania aktu notarialnego, z którego wynika, iż na przedmiotowym domu została ustanowiona służebność korzystania z niego dla A. P., przeprowadził – w trybie art. 136 k.p.a. – uzupełniające postępowanie dowodowe W rezultacie uzyskano z Domu Pomocy Społecznej informację (pismo z dnia 19 stycznia 2010r.), iż A. P. mieszka w tym ośrodku – a nie w w/w domu. Wskazania wymaga, iż jakkolwiek organ I instancji wzywał J. L. (pismem z dnia 24 lipca 2009r.) do podania powierzchni mieszkalnej budynku przy ul. D. 17 w S., to strona nie wypełniła nałożonego nań zobowiązania. Z tego też względu organ był zdany wyłącznie na samodzielne ustalenia, dokonane w tym zakresie przez swego pracownika – B. G., co potwierdza treść notatki służbowej z dnia 7 grudnia 2009r. W tym miejscu podnieść trzeba, iż J. L. ani w odwołaniu, ani w skardze do tut. Sądu nie zakwestionował prawidłowości twierdzeń organów, iż powierzchnia mieszkalna domu przy ul. P. 35 spełnia wymagania dotyczące przysługujących mu norm zaludnienia. Z tego też względu brak jest podstaw, aby przyjąć, iż przedmiotowa powierzchnia jest mniejsza od wymaganej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż organy administracji publicznej zabezpieczyły na gruncie niniejszego postępowania realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Dlatego też – z uwagi na wystąpienie w przedmiotowej sprawie ustawowej przesłanki z art. 93 ust. 3 pkt 3 ustawy – zasadnie orzeczono o opróżnieniu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, położonego przy ul. D. 17 w S., przez J. L. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż wobec przysługującego małżonkowi policjanta prawa własności domu, położonego w tej samej miejscowości co przydzielony lokal mieszkalny, skarżącemu przestał przysługiwać tytuł prawny do tego lokalu (art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy), a pomimo tej okoliczności (oraz skierowanego doń wezwania organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2008r.) nie został on zwolniony.

Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego, iż pozostaje on w stanie separacji z żoną wskazać trzeba, iż strona w żaden sposób nie udowodniła tej okoliczności, w szczególności poprzez przedstawienie odpowiedniego orzeczenia. Zresztą nawet gdyby uznać wiarygodność powyższych wyjaśnień, to i tak nie miałoby to wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Przepis art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy odnosi się bowiem także do małżonków będących w separacji i dopiero prawomocne sądowe orzeczenie rozwodu wyłącza zastosowanie tego przepisu.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.