Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 lipca 2026 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę [...](siedem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 3 lutego 2026 r. nr [...] Zarząd Województwa, działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. 2014-2020 (dalej: "IZ RPO WZ", "organ") na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, dalej: "ustawa wdrożeniowa"), art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm., dalej "u.f.p"), w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z wniosku A. i A. W. wspólników spółki cywilnej W. s.c. A. W., A. W. z siedzibą w K. - obecnie "W. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: "Beneficjent", "Spółka", "Skarżąca") stwierdził nadpłatę w kwocie [...]zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Spółka 23 grudnia 2021 r. zawarła z Województwem Zachodniopomorskim reprezentowanym przez IZ RPO WZ umowę o dofinansowanie nr [...] (zwana dalej Umową) na realizację projektu pn. "Prace B+R prowadzone przez firmę W. s.c. i P. nad stworzeniem kompleksu rozwiązań systemowych do budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych w systemie modułów mieszkalnych konstrukcji drewnianej łączonych na wysokość i długość budynku" Oś Priorytetowa 1 Gospodarka, Innowacje, Nowoczesne Technologie, Działanie 1.1 Projekty badawczo - rozwojowe przedsiębiorstw Typ projektu 2 Projekty badawczo - rozwojowe przedsiębiorstw ukierunkowane na wdrożenie wyników prac B+R w działalności gospodarczej. Pomiędzy beneficjentem a IZ RPO WZ zawarto dodatkowo trzy aneksy do Umowy nr [...] 0028/20-01 z dnia 23 grudnia 2021 r., nr [...] z dnia 31 lipca 2023 r. oraz nr [...] z dnia 30 kwietnia 2024 r.

W dniach 22 - 23 stycznia 2024 r. na podstawie art. 23 ustawy wdrożeniowej oraz § 20 Umowy, IZ RPO WZ przeprowadziła kontrolę doraźną, a następnie w dniach 22 - 23 lutego 2024 r. kontrolę planową projektu. W wyniku podjętych czynności kontrolnych stwierdzono wystąpienie nieprawidłowości indywidualnej w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Fundusz Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. 2013.347.320 ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem nr 1303/2013).

Z przedmiotowych kontroli IZ RPO WZ sporządziła protokoły pokontrolne z 27 marca 2024 r. (kontrola doraźna) oraz z 22 maja 2024 r. (kontrola planowa). Beneficjent pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. złożył zastrzeżenia do stwierdzonych naruszeń ujętych w protokole pokontrolnym z 27 marca 2024 r., tj. uchybień polegających na nieuprawnionym skróceniu terminów składania ofert.

IZ RPO WZ pismami z 15 oraz 29 maja 2024 r. poinformowała Beneficjenta o ostatecznym stanowisku w zakresie stwierdzonych naruszeń, w którym podtrzymała wszystkie poczynione uprzednio ustalenia. W odniesieniu do ustaleń poczynionych w toku kontroli planowej Beneficjent nie złożył stosownych zastrzeżeń, a jedynie na protokole pokontrolnym z 22 maja 2024 r. zawarł informację, iż nie zgadza się z niezaliczaniem do kosztów kwalifikowalnych następujących kwot:

- [...] zł dotyczącej naruszenia polegającego na nieopublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu,

- [...] zł dotyczącej uchybień polegających na nieuprawnionym skróceniu terminów składania ofert, a stanowiącej wynik kontroli doraźnej,

- [...] zł stanowiącej zmniejszenie wartości komponentu wdrożeniowego w związku z uznaniem za niekwalifikowalne wydatków dotyczących komponentu B+R,

bez wskazania jakichkolwiek nowych okoliczności czy dokumentów. Do stwierdzonych naruszeń w wyniku kontroli planowej, tj. uznaniu za niekwalifikowane kwot w wysokości: [...] zł, [...] zł oraz [...] zł, nie odniesiono się w ogóle.

Pismem z 14 czerwca 2024 r. przesłanym za pośrednictwem SL2014, tj. aplikacji głównej centralnego systemu teleinformatycznego IZ RPO WZ poinformowała Beneficjenta, że uwzględniając wyniki kontroli doraźnej i planowej na zakończenie realizacji projektu kwota należnej refundacji wyniesie [...] zł. Jednocześnie wskazano, że kwota ta jest wynikiem uznania za niekwalifikowalne wydatków przedstawionych do dofinansowania we wniosku końcowym w kwocie [...]zł z czego dofinansowanie kształtowało się na poziomie [...] zł. Jednakże z uwagi na fakt, iż wymieniony już pismem z 15 maja 2024 r. (data wpływu pisma: 23 maja 2024 r.) wyraził zgodę na pomniejszenie płatności końcowej o wartość dofinansowania wraz z należnymi odsetkami przywołana wyżej, a ustalona do wypłaty kwota refundacji została w całości potrącona. Omawiana kwota w wysokości [...] zł została rozliczona na podstawie art. 55 § 2 O.p. Z uwagi na brzmienie przytoczonej regulacji prawnej na kwotę [...]zł składała się kwota [...]zł stanowiąca należność główną, natomiast kwota [...]zł odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej. Jednocześnie Beneficjent został poinformowany, iż do zwrotu pozostałej kwoty zostanie wezwany w odrębnej korespondencji.

W wyniku powyższego IZ RPO WZ wezwaniem z 14 czerwca 2024 r. (odebranym 18 czerwca 2024 r.) poinformowała Beneficjenta o konieczności zwrotu środków finansowych w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W odpowiedzi Beneficjent pismem z 2 lipca 2024 r. przekazał potwierdzenie przelewu na kwotę [...]zł wraz ze sposobem wyliczenia odsetek. Jednocześnie nie zgadzając się z ustaleniami poczynionymi w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych wymieniony zastrzegł, że dokonany zwrot został uczyniony z obowiązkiem zwrotu przez IZ RPO WZ, gdzie wskazane zastrzeżenie dotyczyło również kwoty środków, o które pomniejszona została płatność końcowa w ramach projektu. Beneficjent poinformował ponadto, że podejmie określone przepisami prawa działania celem dochodzenia zwrotu całości środków wraz z odsetkami, o które zostało pomniejszone dofinansowanie dla projektu w związku z nałożonymi korektami finansowymi. Następnie, tj. 4 lipca 2024 r. dokonał spłaty środków w wysokości [...] zł czyniąc to również z zastrzeżeniem zwrotu. Wskazane wyżej kwoty wynoszące łącznie [...] zostały rozliczone w ten sposób, że kwota [...]zł stanowiła należność główną, natomiast kwota [...]zł odsetki.

Łączna wysokość dofinansowania zwrócona przez Beneficjenta, na skutek poczynionych przez zespół kontrolujący ustaleń, wyniosła [...] zł. Na przedmiotową kwotę składa się kwota [...]zł potrącona z kwoty należnej refundacji, co uczyniono w związku z wyrażoną zgodą na pomniejszenie oraz kwota [...]zł zwrócona przez wymienionego na rachunek bankowy IZ RPO WZ. Przy czym chcąc wskazać rzeczywistą kwotę zwróconych przez Beneficjenta środków finansowych wobec stwierdzonych naruszeń do przywołanej wyżej kwoty wynoszącej [...] zł należy doliczyć również kwotę odsetek wynoszących łącznie [...] zł ([...] zł + [...] zł), co daje łącznie kwotę [...]zł ([...] zł + [...] zł). Ponadto konsekwencją powyższych naruszeń w związku z obniżeniem wydatków kwalifikowalnych w projekcie była konieczność obniżenia kwoty dofinansowania w ramach komponentu wdrożeniowego w wysokości [...] zł, który został pomniejszony w ramach zachowania warunków kwalifikowalności podczas weryfikacji wniosku o płatność końcową.

Pismem z 30 sierpnia 2024 r. Beneficjent złożył na podstawie art. 75 § 1 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. wniosek o stwierdzenie, że kwota w wysokości [...] zł (zaokrąglona do pełnych złotych w górę) wraz z należnymi odsetkami stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 O.p. gdzie na wskazaną kwotę składają się:

kwota [...]zł stanowiąca różnicę pomiędzy należnym a faktycznie wypłaconym dofinansowaniem, które zostało pomniejszone przez IZ RPO WZ w związku z dokonaniem korekt finansowych wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 15 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty,

kwota [...]zł stanowiąca kwotę odsetek pobranych z przysługującej płatności końcowej wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia dokonania pomniejszenia tj. od dnia 23 maja 2024 r. do dnia zapłaty,

kwota [...]zł stanowiąca kwotę odsetek wpłaconą wraz z kwotą wynikającą z wezwania z dnia 14 czerwca 2024 r. wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia dokonania zwrotu środków tj. od dnia 2 lipca 2024 r. do dnia zapłaty.

W konsekwencji powyższego beneficjent wniósł o zwrot przywołanej kwoty wraz z odsetkami liczonymi od dat przywołanych wyżej.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem Beneficjenta z 30 sierpnia 2024 r. o stwierdzenie, że kwota w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 O.p. organ 11 lutego 2025 r. podjął decyzję administracyjną nr [...] [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty.

Wyrokiem z 17 września 2025 r. (sygn. akt I SA/Sz 254/25) WSA w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję IZ RPO WZ z 11 lutego 2025 r., co było skutkiem częściowego zakwestionowania przez Sąd stwierdzonych uchybień.

Decyzją nr WFE/2014-2020/5/W/2026 z 3 lutego 2026 r. IZ RPO WZ, w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w związku z powyższym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 września 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 254/25 uchylającym decyzję z 1 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty wobec beneficjenta, stwierdził nadpłatę w kwocie [...]zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie.

Organ orzekając w zakresie wysokości stwierdzonej nadpłaty, uwzględnił wskazania wynikające z ww. wyroku w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości.

Jednocześnie, przechodząc do analizy kwestii dotyczącej odsetek od wnioskowanej przez Beneficjenta nadpłaty, wskazał, odwołując się do treści art. 78 O.p., że Beneficjent zwrócił środki w trybie bezdecyzyjnym (art. 207 ust. 10 u.f.p.), tj. na podstawie wezwania IZ RPO WZ z 14 czerwca 2024 r. Podkreślił, że zwrotowi podlegały środki, które wcześniej zostały Beneficjentowi przekazane przez IZ RPO WZ z budżetu UE. Środki te mają charakter publicznoprawny, celowy i pozostają pod ścisłym reżimem kontroli instytucjonalnej. Beneficjent nie uzyskuje ich w drodze swobodnego świadczenia ekwiwalentnego, lecz w wyniku procedury udzielania dofinansowania, której integralnym elementem są: obowiązek rozliczenia projektu, weryfikacja kwalifikowalności wydatków, możliwość kontroli projektu, a co za tym idzie nałożenia korekt finansowych oraz obowiązek zwrotu środków w razie stwierdzenia nieprawidłowości. Organ podniósł także, że IZ RPO WZ ma zarówno uprawnienie, jak i obowiązek odzyskiwania środków wydatkowanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Fakt, iż Beneficjent podpisał umowę, a następnie otrzymał dofinansowanie w danej wysokości nie przesądza o tym, że środki te mają charakter definitywny - ich ostateczny charakter jest warunkowy i zależny od późniejszej weryfikacji. W ocenie organu, na tym tle niedopuszczalne byłoby bezrefleksyjne zastosowanie instytucji odsetek od nadpłaty w taki sposób, jak ma to miejsce w relacjach podatnik - organ podatkowy, czy np. płatnik - ZUS, w których ustawodawca przewiduje mechanizm kompensacyjny oparty na założeniu, że organ publiczny posługiwał się cudzym kapitałem (i wówczas jest to swoista rekompensata za przymusowe pozbawienie podatnika jego własnych środków). Zdaniem IZ RPO WZ, takie automatyczne zastosowanie tej regulacji w niniejszej sprawie, byłoby całkowicie sprzeczne z ratio legis art. 78 O.p. W przypadku środków unijnych to ww. założenie nie zachodzi. Organ wskazał, że Beneficjent nie dysponował własnymi środkami, lecz przeciwnie, korzystał ze środków z budżetu UE. Przyznanie Beneficjentowi odsetek od nadpłaty, tj. od środków, które najpierw otrzymał od IZ RPO WZ, a następnie zwrócił, prowadziłoby do sytuacji, w której Beneficjent zostałby de facto nagrodzony w przypadku stwierdzenia nadpłaty, co jest sprzeczne z celem i naturą mechanizmu wsparcia unijnego.

Organ wyjaśnił przy tym, że art. 78 O.p. ma na celu skompensowanie podatnikowi nadużycia władztwa podatkowego, a nie ryzyko Beneficjenta związane z realizacją programów dofinansowanych ze środków unijnych. W świetle wskazanego przez organ orzecznictwa sądów administracyjnych "odpowiednie stosowanie" przepisów dotyczących nadpłat oznacza w tym przypadku konieczność wyłączenia instytucji oprocentowania nadpłaty jako sprzecznej ze specyfiką udzielania dofinansowań z budżetu UE. Przyjęcie odmiennego poglądu – w ocenie IZ RPO WZ - prowadziłoby do nieuzasadnionego uszczuplenia budżetu UE.

W konsekwencji organ wskazał, że pomimo przyjęcia, że w sprawie doszło do powstania w ustalonym zakresie nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p. (stosowanym odpowiednio) to brak jest podstaw do zastosowania art. 78 tej ustawy, albowiem przepis ten ma charakter autonomiczny, oparty na ratio legis właściwym wyłącznie dla stosunków podatkowoprawnych, a jego zastosowanie prowadziłoby do nieuprawnionego rozszerzenia odpowiedzialności finansowej organu (IZ RPO WZ) bez wyraźnej podstawy ustawowej.

Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła powyższą decyzję IZ RPO WZ z 3 lutego 2026 r., nr WFE/2014-2020/5/W/2026, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w części dotyczącej odmowy zastosowania art. 78 O.p., tj. w zakresie wynikającym z uzasadnienia decyzji, w którym organ uznał, że brak jest podstaw do wypłaty oprocentowania nadpłaty.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 oraz § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), poprzez niepełne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, polegające na tym, że organ w sentencji decyzji rozstrzygnął o stwierdzeniu nadpłaty, natomiast nie zawarł w niej rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania tej nadpłaty, pomimo że z uzasadnienia decyzji wynika jednoznaczne stanowisko organu o odmowie zastosowania art. 78 O.p., co prowadzi do sytuacji, w której istotny element rozstrzygnięcia sprawy został ujęty wyłącznie w uzasadnieniu decyzji, a nie w jej sentencji;

2. art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepełne rozpoznanie sprawy administracyjnej i niewyjaśnienie jej wszystkich istotnych aspektów, polegające na pominięciu w sentencji decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty, mimo że kwestia ta stanowi integralny element instytucji nadpłaty i pozostaje w bezpośrednim związku z ustaleniem jej wysokości.

W dalszej kolejności, wobec podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów organu przemawiających w jego ocenie za odmową orzeczenia oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty, zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.

1. art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 oraz art. 77 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 tej ustawy, stosowanych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 1 w zw. z art. 207 u.f.p., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ, że pomimo stwierdzenia w sprawie powstania nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p., w następstwie rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty przez sąd administracyjny, brak jest podstaw do zastosowania instytucji oprocentowania nadpłaty, o której mowa w art. 78 O.p., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że stwierdzenie nadpłaty skutkuje obowiązkiem zastosowania regulacji określających jej oprocentowanie;

2. art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 O.p., stosowanych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 1 w zw. z art. 207 u.f.p., w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że instytucja oprocentowania nadpłaty, o której mowa w art. 78 O.p., nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują takiego wyłączenia, a stwierdzenie nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p. skutkuje koniecznością zastosowania regulacji dotyczących jej oprocentowania;

oraz prawa procesowego, tj.:

3. art. 7 oraz art. 8 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie wykładni prowadzącej do bezpodstawnego ograniczenia praw strony postępowania, polegającej na uznaniu, że w sprawach dotyczących zwrotu środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej dopuszczalne jest wyłączenie stosowania instytucji oprocentowania nadpłaty, pomimo braku wyraźnej podstawy ustawowej przewidującej takie ograniczenie, co w konsekwencji stanowi przejaw działania organu z naruszeniem zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

Zważywszy na powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej organ odmówił zastosowania art. 78 O.p.; przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania w tym zakresie; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

IZ RPO WZ w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej

oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami

jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi

i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której

mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy

nie stanowią inaczej (§ 2).

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo

w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło

mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); stwierdza nieważność decyzji

lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone

w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt. 2); stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt. 3).

W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu ponownego postępowania przez organ na skutek uchylenia uprzednio wydanej decyzji prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 17 września 2025 r. w sprawie I SA/Sz 254/25. Zastosowanie zatem znajduje art. 153 p.p.s.a. stosownie do którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem postępowania, a także sądy, chyba, że przepisy uległy zmianie.

Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15.01.1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Również wskazania co do dalszego postępowania znajdują się w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.).

W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 oraz z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10).

Zatem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania tracą moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21.03.2014 r., I GSK 534/12) przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."

Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu w pierwszym rzędzie jest więc weryfikacja czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia sądowego.

W ocenie Sądu organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia sądowego, albowiem uwzględnił stanowisko Sądu wyrażone w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 września 2025 r. w sprawie I SA/Sz 254/25 i w konsekwencji wydał decyzję, w której stwierdził nadpłatę w kwocie [...]zł - której wysokość nie jest już obecnie przedmiotem sporu.

Natomiast pojawiła się nowa kwestia sporna, której WSA w wyroku z dnia 17 września 2025 r. w sprawie I SA/Sz 254/25 nie przesądził, w związku z czym nie ma do niej zastosowania art. 153 p.p.s.a., a mianowicie kwestia czy, a jeśli tak to od którego momentu Stronie przysługuje oprocentowanie od nadpłaty.

Jednak przed rozstrzygnięciem tej kwestii Sąd zobowiązany jest też do odniesienia się do jeszcze dalej idących zarzutów Skarżącej wobec zaskarżonej (nowej) decyzji, dotyczących tego, że w ocenie Strony miało miejsce niepełne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, polegające na tym, że organ w sentencji decyzji rozstrzygnął o stwierdzeniu nadpłaty, natomiast nie zawarł w niej rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania tej nadpłaty – przez co wg Strony naruszono art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 oraz § 3 kpa.

Sąd z powyższym zarzutem się nie zgadza. Sąd zauważa, że we wniosku o stwierdzenie nadpłaty Strona domagała się stwierdzenia, że kwota w wysokości [...] zł (zaokrąglona do pełnych złotych w górę) wraz z należnymi odsetkami stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 O.p. gdzie na wskazaną kwotę składają się:

1) kwota [...]zł stanowiąca różnicę pomiędzy należnym a faktycznie wypłaconym dofinansowaniem, które zostało pomniejszone przez IZ RPO WZ w związku z dokonaniem korekt finansowych wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 15 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty,

2) kwota [...]zł stanowiąca kwotę odsetek pobranych z przysługującej płatności końcowej wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia dokonania pomniejszenia tj. od dnia 23 maja 2024 r. do dnia zapłaty,

3) kwota [...]zł stanowiąca kwotę odsetek wpłaconą wraz z kwotą wynikającą z wezwania z dnia 14 czerwca 2024 r. wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia dokonania zwrotu środków tj. od dnia 2 lipca 2024 r. do dnia zapłaty.

W konsekwencji powyższego Beneficjent wniósł o zwrot przywołanej kwoty wraz z odsetkami liczonymi od dat przywołanych wyżej.

Tym samym w ocenie Sądu nie ma wątpliwości jakich kwot z jakich tytułów oraz jak liczonych odsetek od konkretnie wskazanych dat domagała się Strona.

Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 5 kpa decyzja zawiera rozstrzygnięcie, zgodnie zaś z art. 107 § 1 pkt 6 kpa uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei w myśl art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd zauważa, że w badanej sprawie rozstrzygnięcie zostało sformułowane w ten sposób, że organ stwierdził nadpłatę w kwocie [...]zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie.

W ocenie Sądu, wbrew podniesionemu zarzutowi, powyższy sposób rozstrzygnięcia w połączeniu z treścią wniosku i uzasadnieniem nie pozwala na stwierdzenie, że organ nie zawarł w niej rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty. Wskazać trzeba, że Strona domagała się stwierdzenia nadpłaty poszczególnych kwot wraz odsetkami, organ zaś stwierdził nadpłatę w określonej wysokości – której strona nie kwestionuje, a przyczyny tego stwierdzenia jak również odmowy opisał w uzasadnieniu. Zdaniem Sądu odmowa stwierdzenia "w pozostałym zakresie" w połączeniu z treścią uzasadnienia jasno wskazuje, dlaczego organ stwierdził nadpłatę w określonej wysokości, a dlaczego odmówił jej w pozostałym zakresie, w tym w zakresie odsetek. Dlatego zarzut niepełnego rozstrzygnięcia sprawy w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

Dalej należało rozstrzygnąć kolejną zasadniczą nieprzesądzoną dotychczas kwestię, tj. czy instytucja oprocentowania nadpłaty o której mowa w art. 78 O.p., znajduje czy też nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej. Organ bowiem uznał, że odpowiednie stosowanie z mocy art. 67 u.f.p. przepisów działu III O.p. oznacza, że w sprawie nadpłaty środków pochodzących z funduszy Unii Europejskie nie znajduje przepis art. 78 O.p. i instytucja oprocentowania nadpłaty.

W tym zakresie Sąd nie podzielił stanowiska organu. Sąd wskazuje, że powyższe zagadnienie było już przedmiotem rozstrzygania przez sądy administracyjne. Wskazać należy tu np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I GSK 315/24. W sprawie zawisłej przed tym sądem na skutek skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...] przedmiotem sporu było to czy sąd I instancji zasadnie uwzględnił skargę Gminy na decyzję organu, który m.in. odmówił zwrotu oprocentowania od kwoty zwróconych środków z budżetu Unii Europejskiej. Działający tu jako sąd I instancji WSA w Lublinie w wyroku z dnia 30 października 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 380/23 zauważył, że w sprawie w której nie mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, ale z kwotą środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego (...) należy stosować odpowiednio przepisy ustawy o finansach publicznych, a w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Zwrot legislacyjny "stosuje się odpowiednio" oznacza, że przepisy art. 72 i następnych O.p. mają zastosowanie, lecz z niezbędnymi modyfikacjami, podyktowanymi koniecznością zachowania istoty postępowania nadpłatowego. Dalej zaś sąd ten doszedł do wniosku, że decyzja w zakresie, w którym odmawia zwrotu oprocentowania za wskazany okres jest wadliwa, wskazując przy tym na treść art. 78 § 1 O.p. zgodnie z którym nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, pobieranych od zaległości podatkowych. Z kolei NSA w uzasadnieniu ww. wyroku I GSK 315/24 oddalającego skargę kasacyjną na wyrok WSA w Lublinie dostrzegł, że w istocie strona skarżąca kasacyjnie (Zarząd Województwa) zakwestionowała uchylenie przez WSA decyzji w pkt II dotyczącej odmowy zwrotu oprocentowania. NSA poczynił szereg rozważań na gruncie przepisów art. 78 O.p. z których jak i z rozstrzygnięcia wyroku wynika, że NSA nie kwestionuje możliwości zastosowania instytucji oprocentowania nadpłaty środków europejskich, a wręcz przeciwnie możliwość taką wprost dopuszcza.

Sąd rozpoznający sprawę powyższe stanowisko podziela, a tym samym uważa, że co do zasady przepis art. 78 O.p. jak i inne przepisy dotyczące oprocentowania nadpłaty mogą być odpowiednio stosowane do nadpłaty środków z budżetu Unii Europejskiej.

Kolejną natomiast kwestią do rozwiązania pozostaje to od jakiego momentu odsetki te winny być w badanej sprawie naliczane. Sąd zauważa, że organ co prawda w zaskarżonej decyzji nie dopuszczał takiej możliwości, jednak w odpowiedzi na skargę z ostrożności przedstawił swoje stanowisko w sprawie, z którego wynika, że nawet gdyby taką możliwość dopuścić, to z analizy przepisów nadal wynika, że oprocentowanie takie Stronie nie przysługuje.

Organ wskazał, że art. 78 § 3 O.p. wymienia przesłanki do stwierdzenia oprocentowania nadpłaty, uzależniając je od terminu zwrotu nadpłaty, uregulowanego w art. 77 § 1 O.p. zgodnie, z którym nadpłata podlega zwrotowi w terminie:

1) 30 dni od dnia wydania nowej decyzji - jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji;

2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;

3) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji;

4) 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

4a) 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5) 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, z zastrzeżeniem pkt 5a i § 2;

5a) 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, z zastrzeżeniem § 2;

6) 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze:

a) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) - w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3,

b) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki - w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a

- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych;

7) (uchylony).

Organ wskazał przy tym, że § 2 tego przepisu dotyczy skorygowania deklaracji i ta przesłanka nie dotyczy okoliczności niniejszej sprawy

Dalej organ wyjaśnił, że w świetle powyższego, stosując przepis art. 77 O.p. odpowiednio, należy wskazać, że w związku z tym, iż Skarżąca zwróciła środki w trybie bezdecyzyjnym, zastosowania nie znajdzie § 1 pkt 1 i 3 tego przepisu bowiem, w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja w sprawie ustalenia "podatku". W sprawie nie składano również deklaracji oraz zeznań podatkowych, a co za tym idzie, nie znajdą zastosowania przesłanki § 1 pkt 5, 5a, 6. Stwierdzenie nadpłaty ani złożenie wniosku o jej stwierdzenie nie było konsekwencją orzeczeń, o których mowa w § 1 pkt 4 i 4a. W świetle powyższego, stosując odpowiednio przepisy O.p., przesłanką, która mogłaby znaleźć zastosowanie jest ta z art. 77 § 1 pkt 2 O.p. Sąd z powyższym wywodem w pełni się zgadza.

Natomiast dalej organ przechodzi do analizy art. 78 § 3 O.p. w myśl którego oprocentowanie przysługuje:

1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji;

2) (uchylony);

3) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją):

a) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę,

b) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

3a) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a - od dnia powstania nadpłaty;

4) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 2 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a;

4a) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 5a i § 2 pkt 1 - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 45 dni od dnia złożenia zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, lub od dnia skorygowania zeznania w trybie art. 274 lub art. 274a.

5) (uchylony);

6) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 2a pkt 1 - od dnia wszczęcia lub przejęcia postępowań określonych w art. 119g § 1 pkt 3, jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana albo nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w tym przepisie, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji albo zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

7) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 2a pkt 2 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w tym przepisie, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent.

Na bazie wskazanego przepisu i stanu faktycznego, w ocenie organu ewentualne zastosowanie winien mieć art. 78 § 3 pkt 3 lit. a) wskazujący, że oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 O.p. - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Organ ustalił, że w badanej sprawie nadpłata została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w związku z czym także w przypadku zastosowania przepisów dotyczących oprocentowania nadpłaty – oprocentowanie takie Skarżącej nie przysługuje.

Sąd uważa jednak, że powyższy wywód jest nieprawidłowy, albowiem organ nie przeanalizował i nie wykluczył że zastosowanie w niniejszej sprawie winien znaleźć nie art. 78 § 3 pkt 3 lit. a) lecz art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p.

Sąd zauważa bowiem, że w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nadpłaty został przez Stronę złożony (nadany na poczcie) w dniu 30 sierpnia 2024 r. (data wpływu do organu 2 września 2024 r.) tymczasem pierwsza decyzja w sprawie (jednak odmawiająca stwierdzenia nadpłaty) została wydana 11 lutego 2025 r. i wysłana pełnomocnikowi Strony 17 lutego 2025 r. zaś doręczona 3 marca 2025 r. Dopiero kolejna decyzja organu dnia 3 lutego 2026 r. (doręczona 9 lutego 2026 r.) wydana na skutek wyroku Sądu była decyzją, która stwierdziła nadpłatę. Strona ani Sąd nie kwestionują, iż zwrot nadpłaty nastąpił w terminie 30 dni od jej wydania o czym stanowi art. 78 § 3 pkt 3 lit. a) O.p.

Organ jednak pominął, że obowiązuje również art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. zgodnie z którym oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent.

Sąd nie ma wątpliwości, że decyzja stwierdzająca nadpłatę została wydana w niniejszej sprawie po upływie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wniosek bowiem, jak wskazano wyżej, nadano na poczcie w dniu 30 sierpnia 2024 r. a data wpływu do organu to 2 września 2024 r. zaś decyzję stwierdzającą nadpłatę wydano 3 lutego 2026 r. – zatem bez wątpienia nastąpiło to po upływie 2 miesięcy o których stanowi art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. Zgodnie zaś z tym przepisem oprocentowanie przysługuje w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 2 O.p. - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Odpowiednie stosowanie tego przepisu w ocenie Sądu nie wymaga spełnienia warunku złożenia skorygowanego zeznania (deklaracji).

Sąd mając uwadze treść 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. wskazuje zatem, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do wyjaśnienia czy do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent (tu odpowiednio: Strona). Wykluczenie tej okoliczności będzie potwierdzać prawo do oprocentowania według wskazanej w przepisie reguły, natomiast potwierdzenie jej wystąpienia będzie oznaczać, że w myśl zasady wnikającej z tego przepisu oprocentowanie nadpłaty Stronie nie przysługuje.

Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wyżej wyrażone stanowisko Sądu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Na koszty te, w łącznej wysokości [...] zł, złożyły się: wpis od skargi – [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika – [...] zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.

Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).