Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 451/20 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Postępowanie w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 451/20 zostało zakończone wyrokiem wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 29 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 451/20 na mocy którego tutejszy sąd administracyjny oddalił skargę D.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 19 lutego 2020 r. nr 1201-IEE.711.1.22.2020.2.JB w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.

Odpis tego wyroku z uzasadnieniem doręczono ustanowionemu dla Skarżącego w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi z urzędu, która nie stwierdzając podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej złożyła w sądzie sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z jej odpisem dla Skarżącego.

Odpis opinii wyznaczonej adwokat o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej doręczono Skarżącemu w dniu 14 maja 2021 r.

Wobec faktu, że Skarżący w przepisanym terminie nie wniósł skargi kasacyjnej, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 2 września 2021 r. stwierdził, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 451/20 jest prawomocny od dnia 15 czerwca 2021 r.

D.B. (dalej: Skarżący) pismem z 30 lipca 2025 r. sprecyzowanym pismem z 2 września 2025 r. wniósł o wznowienie zakończonych postępowań sądowych toczących się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w tym także postępowania o sygn. akt I SA/Kr 451/20 wskazując jako podstawę wznowienia postępowania art. 272 §2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 6 lutego 2025 r. o sygn. C-42/24. Jednocześnie Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Kr 598/25 Sąd przywrócił Skarżącemu termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

Na podstawie zarządzenia z dnia 24 lutego 2026 r. wezwano następnie ustanowionego dla Skarżącego w ramach prawa pomocy adwokata o uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego przez wyjaśnienie jaki wpływ na treść wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 451/20 ma przy sformułowanej podstawie wznowienia z art. 272 §2a p.p.s.a. przywołany w skardze o wznowienie postępowania wyrok TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. w sprawie C- 42/24, którego sentencję opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C/2025/1734 w dniu 31 marca 2025 r. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 31 marca 2026 r. podała, że nie jest w stanie wskazać jaki wpływ – zdaniem Skarżącego – na treść wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 451/20 przy sformułowanej podstawie wznowienia z art. 272 §1a p.p.s.a. - ma wyrok TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. w sprawie C 42/24 gdyż z uwagi na postawę Skarżącego nie zna jego stanowiska. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącego wskazała, że biorąc pod uwagę brzmienie tego wyroku ona nie dostrzega żadnego wpływu powołanego orzeczenia TSUE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026.143 ze zm. dalej: p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem przy czym wznowić postępowanie można tylko w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także gdy został zachowany termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania określony wart. 277 i art. 278 p.p.s.a., a w wypadku podstaw wznowienia określonych w art. 272 § 1, § 2a i § 3 p.p.s.a. - termin określony w art. 272 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do art. 280 §1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Jeżeli chodzi o terminowość złożenia skargi o wznowienie postępowania, to po prawomocnym przywróceniu Skarżącemu terminu do jej wniesienia, Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania z tego powodu.

Niemniej złożona skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z tego względu, że nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Wskazując na powyższe uwypuklić trzeba, że na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. badanie i rozstrzyganie w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania nie ogranicza się tylko do sprawdzenia, czy formalnie powołano się w niej na jedną lub więcej podstaw wznowienia przez wskazanie przepisu je wyrażającego w ramach art. 271-273 p.p.s.a. Czynności te wymagają przede wszystkim zweryfikowania, czy przez wzgląd na uzasadnienie podnoszone podstawy rzeczywiście zachodzą. Sformułowanie zatem podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. samo przez się nie oznacza oparcia takiej skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wynika, że wskazana podstawa w istocie nie zachodzi. Podobnie należy ocenić sytuację, gdy pobieżna ocena akt sprawy prowadzi do przekonania, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Sytuacja taka wystąpi np. w przypadku wskazania na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, które nie ma nic wspólnego z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego objętego skargą o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., I FSK 236/21).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego Skarżący wskazał art. 272 § 2a p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 2a zd. 1). Wymaga przy tym zaznaczenia, że zgodnie z art. 270 p.p.s.a. wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym, a zatem przysługuje jedynie w wyjątkowych przypadkach, określanych mianem podstaw wznowieniowych. Skoro jest to instytucja nadzwyczajna, to w procesie badania dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej. Przesłanki wznowieniowe muszą być interpretowane w sposób ścisły albowiem instytucja ta służy w praktyce obalaniu prawomocnych orzeczeń sądowych, co z kolei zakłóca pewność obrotu prawnego (por. np. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2005 r. I OZ 299/05; z 2 lutego 2017 r. I GSK 1231/16).

W przywołanym przez Skarżącego wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 6 lutego 2025 r., w sprawie C-42/24, Trybunał orzekał w sprawie terminów przedawnienia przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i w uregulowaniach krajowych. TSUE orzekł, że (1) artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z zasadą pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ustalającym termin przedawnienia dłuższy niż termin przewidziany w art. 3 ust. 1, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności. Przepisy te stoją natomiast na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które przewidują, że ten termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym organy krajowe stwierdziły nieprawidłowość w odniesieniu do przepisów tego rozporządzenia; a nadto (2), że artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie skorzystało z przewidzianej w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia możliwości ustanowienia terminu przedawnienia dłuższego niż czteroletni termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia, to nieprzekraczalny termin przedawnienia ustalony w tym art. 3 ust. 1 akapit czwarty należy obliczać poprzez odniesienie do tego dłuższego terminu przedawnienia.

Natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Kr 451/20 dotyczył odmowy wszczęcia kolejnego postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną tj. zajęcie rachunku bankowego skarżącego. Istotą sprawy było ustalenie, czy organ egzekucyjny mógł ponownie rozpoznawać skargę na tę samą czynność egzekucyjną, skoro wcześniejsza skarga dotycząca tego samego zajęcia rachunku została już rozpoznana postanowieniem organu I instancji, utrzymanym następnie w mocy przez organ odwoławczy. Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały art. 61 a § 1 k.p.a. Skoro więc kontroli Sądu podlegała wyłącznie odmowa wszczęcia kolejnego postępowania w tym samym przedmiocie to widać, że przywołane przez Skarżącego orzeczenie TSUE nie ma żadnego wpływu na treść wydanego przez Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Kr 451/20.

W ocenie Sądu powyższy brak związku jest oczywisty a potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest również stanowisko pełnomocnik Skarżącego, która w piśmie z dnia 31 marca 2026 r. też podała, że nie jest w stanie wskazać jaki wpływ na treść wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 451/20 przy sformułowanej podstawie wznowienia z art. 272 §1a p.p.s.a. ma wyrok TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. w sprawie C 42/24 gdyż biorąc pod uwagę brzmienie tego wyroku nie dostrzega żadnego wpływu powołanego orzeczenia TSUE na treść wyroku wydanego w sprawie, którą Skarżący chce wznowić.

Konfrontując zatem wskazane przez Skarżącego orzeczenie TSUE ze stanem faktycznym sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 451/20 stwierdzić należy, że wyrok TSUE z 6 lutego 2025 r. w sprawie C-42/24 nie daje Skarżącemu podstawy do skutecznego żądania wznowienia postępowania sądowego, w której rozpoznana została jego skarga na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 19 lutego 2020 r. nr 1201- IEE.711.1.22.2020.2.JB w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.

Mając powyższe na uwadze, skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, wbrew pretensjom Skarżącego, nie została więc oparta na ustawowej przesłance wznowienia, o której mowa w art. 272 § 2a p.p.s.a. i jako taka podlegała odrzuceniu.

W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 598/25