IV SA/Wr 631/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-04	
Data wpływu	2025-11-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Aneta Brzezińska /sprawozdawca/
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Katarzyna Radom	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	*Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 16; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 256;  art. 107 par. 1, par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Zarządu Stadionu Wrocław Sp. z o.o. we Wrocławiu z dnia 17 października 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zarządu Spółki Stadion Wrocław Sp. z o.o. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Pismem z 1 lipca 2025 r. K. M. (dalej: skarżący) skierował do S. Sp. z o.o. (dalej: Stadion) wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie:

1) kopii wszystkich aktualnie obowiązujących umów najmu oraz dzierżawy lub umów o podobnym charakterze dotyczących nieruchomości i obiektów użytkowanych (stadionu głównego, boisk treningowych, budynków klubowych, hal sportowych oraz innej struktury sportowej i towarzyszącej) przez W. S.A. (dalej: Klub), a zawartych pomiędzy Stadionem, a Klubem;

2) w odniesieniu do ww. nieruchomości i obiektów użytkowanych przez Klub, za lata kalendarzowe 2023 oraz 2024 informacji o sumarycznej wartości kosztów i przychodów uzyskanych przez ww. nieruchomości i obiekty użytkowane przez Klub lub kopii następujących dokumentów będących w posiadaniu Stadionu w postaci zestawień lub innych dokumentów obrazujących:

- koszty poniesione przez Stadion z tytułu funkcjonowania nieruchomości i obiektów użytkowanych przez Klub;

- przychody uzyskane przez Stadion z tytułu funkcjonowania nieruchomości i obiektów użytkowanych przez Klub, w tym z tytułu czynszu najmu/dzierżawy od Klubu, przychodów z innych wydarzeń organizowanych lub współorganizowanych przez Stadion, wynajmu innych powierzchni na terenie nieruchomości i obiektów użytkowanych przez Klub będących w dyspozycji Stadionu;

3) w odniesieniu do nieruchomości i obiektów użytkowanych przez Klub, za lata kalendarzowe 2023 oraz 2024, kopii następujących dokumentów złożonych przez Klub na rzecz Stadionu (jeżeli jest w ich posiadaniu np. postanowień umowy, o której mowa w pkt 1 lub innych regulacji tj. wszelkich sprawozdań regulacji, raportów i innych dokumentów) dotyczących:

- kosztów eksploatacji i utrzymania nieruchomości przez Klub poniesionych przez ten Klub;

- przychodów generowanych przez Klub na nieruchomościach użytkowanych przez Klub.

W wyniku złożenia wniosku, Stadion pismem z 5 sierpnia 2025 r. poinformował skarżącego o niemożliwości wywiązania się z rozpoznania wniosku w terminie ustawowym wskazując, że rozpoznanie wniosku nastąpi w terminie 2 miesięcy, do 5 października 2025 r. Tego samego dnia, Stadion wystąpił do Klubu o udzielenie informacji, czy żądne przez skarżącego umowy najmu i dzierżawy, uważa za tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Klub, pismem z 19 sierpnia 2025 r. odmówił wyrażenia zgody na przekazanie umowy/umów zawartych pomiędzy nim, a Stadionem. Wskazał, że "tak jak w poprzednich latach obowiązywania umów, dochowuje obowiązku tajemnicy i poufności umów najmu lub dzierżawy zawartych pomiędzy stronami, uznając je za objęte ochroną przewidzianą dla dokumentów/danych/informacji stanowiących informację przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W zakresie wskazanych umów, ze względu na wartość gospodarczą informacji w nich zawartych (w tym kwestie organizacyjne, handlowe oraz finansowe wypracowane w drodze negocjacji stron, których ujawnienie mogłoby spowodować szkodę dla Spółki/drugiej strony umowy, Klub zawsze podejmował odpowiednie środki w celu zachowania ich poufności, w tym w szczególności: liczba osób (pracowników/współpracowników) mających do nich dostęp jest ograniczona do niezbędnego minimum (ograniczony krąg odbiorców) treści umów objęte są klauzulami poufności, umowy zostały oznaczone w sposób widoczny i niebudzący wątpliwości co do ich charakteru). Klub zakwalifikował te umowy jako dokumenty objęte ochroną przewidzianą dla tajemnicy przedsiębiorstwa.

Pismem z 24 września 2025 r. Stadion wskazał skarżącemu, że nie posiada wnioskowanych przez niego w punktach nr 2 i 3 wniosku dokumentów, zaś decyzją z 24 września 2025 r. odmówił udzielenia żądanych w pkt 1 tego wniosku umów. Jako podstawę odmowy Stadion wskazał art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej: u.d.i.p. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W obszernym uzasadnieniu decyzji Stadion przywołał treść art. 5 ust. 2 u.o.i.p. oraz art. 11 ust. 2 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne i stwierdził, że żądane informacje nie były nigdzie wcześniej ujawnione i są znane jedynie stronom umowy, wyznaczonym pracownikom, organom spółki, a strony umowy podjęły działania własne, aby informacje zawarte w umowie nie były informacją powszechnie znaną, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa - zarówno Stadion, jak również Klub. Przedłożone wyjaśnienia w toku rozpatrzenia wniosku, których uzyskanie było konieczne przez Stadion, aby zachować w poufności wszystkie aspekty zawartej i wiążącej strony umowy jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnych wyjątków, czy możliwości innej interpretacji tego oświadczenia woli i wiedzy.

W dniu 1 października 2025 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając ww. decyzji naruszenie: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i oparcie rozstrzygnięcia na bezprawnej przesłance w postaci braku zgody podmiotu trzeciego; art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji o gospodarowaniu mieniem komunalnym i zaniechanie obowiązku anonimizacji oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na okoliczności niemającej znaczenia prawnego dla sprawy. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, iż zaskarżona decyzja została oparta na bezprawnej przesłance - braku zgody podmiotu trzeciego, co też przyznał Stadion podnosząc, że kluczową podstawą odmowy był fakt, iż Klub nie wyraził zgody na ujawnienie umowy. W ocenie skarżącego jest to działanie rażąco naruszające prawo. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest ustawowym obowiązkiem podmiotu publicznego (Stadionu) i nie może być w żaden sposób uzależniony od zgody lub sprzeciwu jego prywatnego kontrahenta. Pytanie Klubu o zgodę było czynnością pozorną, a opieranie na niej decyzji administracyjnej czyni tę decyzję wadliwą od podstaw. Ponadto skarżący zarzucił pozorność argumentu o tajemnicy przedsiębiorcy w relacji publiczno-publicznej. Argumentacja o konieczności ochrony tajemnicy przedsiębiorcy jest absurdalna w świetle struktury właścicielskiej obu stron umowy. Zarówno Stadion jak i Klub to spółki, w których dominującym właścicielem jest Gmina Wrocław. Tym samym jeden podmiot publiczny odmawia informacji o umowie z innym podmiotem publicznym, zasłaniając się "tajemnicą". Zdaniem skarżącego jest to zaprzeczenie idei transparentności i próba ukrycia przed mieszkańcami - faktycznymi właścicielami - informacji o tym, jak dysponuje się ich majątkiem.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego, Stadion decyzją z 17 października 2025 r. ponownie odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanych w pkt 1 wniosku z 1 lipca 2025 r. informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu decyzji Stadion przywołał art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, który w jego ocenie nawiązuje do ratyfikowanego przez RP porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiącego jeden z załączników do TRIPS, sporządzonego w Marrakeszu 15.4.1994 r. Zaakcentował, że postanowienia art. 39 porozumienia określają zasady ochrony jako informacji nieujawnionej tzw. własności intelektualnej (wartości niematerialnej w postaci informacji) podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, istotnych z punktu widzenia zapewnienia tym podmiotom przewagi konkurencyjnej na rynku. Wskazał, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi zbiór poufnych (nieujawnionych do wiadomości publicznej) informacji przedsiębiorstwa o różnym charakterze (np. danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych), posiadających wartość gospodarczą (handlową lub ekonomiczną), wynikającą z tego, że są niejawne, co do których przedsiębiorca (ich właściciel) podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Podkreślił, że z punktu widzenia art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, istotne znaczenie ma to, aby wszystkie wymienione w nim elementy, które służą scharakteryzowaniu tej tajemnicy, zaistniały jednocześnie (wyr. SN z 3 października 2000 r., I CKN 304/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 59). Dalej, Stadion wskazał, że zasadnicza trudność ochrony zbioru informacji przedsiębiorstwa o wartości gospodarczej przed wykorzystaniem ich przez nieuprawnione podmioty wynika stąd, że dane te nie podlegają rejestracji. Nie można więc stwierdzić, które konkretnie dane z tego zbioru są w danej chwili objęte ochroną w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa, a które takiej ochronie nie podlegają, bez uprzedniego wypowiedzenia się na ten temat przedsiębiorcy poprzez zgłoszenie przez niego zastrzeżenia o zachowaniu określonych danych w poufności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa oraz bez sprawdzenia, czy zastrzeżenie przedsiębiorcy o poufności tych danych jest zasadne. Samo zgłoszenie takiego zastrzeżenia nie rozwiązuje jednak tego problemu. Potrzebne jest sprawdzenie przez podmiot, któremu udostępniono określone informacje przedsiębiorstwa, czy informacje te nie są już publicznie dostępne lub czy mogą się stać dostępne dla każdego zainteresowanego podmiotu z tego powodu, że przedsiębiorca - właściciel tych informacji - nie podjął niezbędnych w danych okolicznościach działań w celu zachowania ich poufności, czy też nie stanowią w ogóle waloru konkurencyjnego dla przedsiębiorcy z uwagi na swój charakter. Poza tym, powinno poddać się weryfikacji zastrzeżone przez przedsiębiorcę dane ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa zawsze w sytuacji, gdy przedsiębiorca udostępnia je określonym podmiotom, lub gdy były już wcześniej udostępnione danemu podmiotowi jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Ochrona określonych informacji przedsiębiorstwa w ramach tej tajemnicy nie ma charakteru bezwzględnego w tym sensie, że raz zastrzeżone przez przedsiębiorcę do zachowania ich w poufności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa korzystają z ochrony, jaką zapewnia ta tajemnica, aż do czasu, gdy przedsiębiorca sam z tej ochrony zrezygnuje. Dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa mogą bowiem stracić ochronę, jaką zapewnia ta tajemnica, bez woli, a nawet wiedzy przedsiębiorcy, np. w sytuacji, gdy w określonym momencie staną się powszechnie dostępne. I jak wskazał Stadion, przystępując do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowiącej tajemnicę przedsiębiorcy oraz ponownego rozpatrzenia wniosku, postąpił zgodnie z ww. wytycznymi. Stadion podkreślił, iż żądane informacje są od samego początku jeszcze przed ich wytworzeniem ze względu na ich wagę prawną objęte są tajemnicą przedsiębiorcy oraz poufnością sprowadzającą się do nieupowszechniania umowy/umów jakiejkolwiek innej osobie poza tymi jakie zostały wskazane w umowie.

Następnie, Stadion – po przywołaniu treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1092/17 – stwierdził, że żądane informacje nie były nigdzie wcześniej ujawnione i są znane jedynie stronom umowy, wyznaczonym pracownikom, organom spółki, a strony umowy podjęły działania własne, aby informacje zawarte w umowie nie były informacją powszechnie znaną, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa - zarówno Stadion, jak również W. S.A. Zdaniem Stadionu, przedłożone wyjaśnienia w toku rozpatrzenia wniosku, których uzyskanie było konieczne przez Stadion oraz brak zgody na ujawnienie umowy, jakie oświadczeniem w tym zakresie złożyła spółka W. S.A., aby zachować w poufności wszystkie aspekty zawartej i wiążącej strony umowy jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnych wyjątków czy możliwości innej interpretacji tego oświadczenia woli i wiedzy.

W ocenie Stadionu, argument prezentowany we wniosku o ponowne rozpoznanie wniosku, iż obie spółki stanowią własność dominującego wspólnika/akcjonariusza, jakim jest Gmina Wrocław, nie znajduje uzasadnienia w świetle u.d.i.p. Również to, iż inne jednostki samorządu terytorialnego udzieliły takich informacji publicznych, nie stanowi argumentu prawnego w zakresie dotyczącym procedowania niniejszego wniosku. Jednocześnie Stadion podkreślił, iż żądane informacje są od samego początku, jeszcze przed ich wytworzeniem, ze względu na ich wagę prawną objęte tajemnicą przedsiębiorcy oraz poufnością sprowadzającą się do nieupowszechniania tych dokumentów jakiejkolwiek innej osobie, poza tymi, jakie zostały wskazane w umowie.

Końcowo Stadion, na poparcie swojego stanowiska szeroko przywołał argumentację zawartą w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 2375/24 oraz z 13 lutego 2025 r. o sygn. akt III OSK 7391/21 (str. 6-7 uzasadnienia decyzji).

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie:

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i oparcie rozstrzygnięcia na bezprawnej przesłance w postaci braku zgody podmiotu trzeciego (W. S.A.). Skarżący podkreślił, że Stadion ponownie przyznał, że kluczową podstawą odmowy był fakt, że Klub nie wyraził zgody na ujawnienie umów. Podczas gdy obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest ustawowy obowiązek podmiotu publicznego i nie może być uzależniony od zgody jego kontrahenta;

- art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji i całkowite zaniechanie ustawowego obowiązku anonimizacji dokumentu;

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na okoliczności nie mającej znaczenia prawnego dla sprawy oraz całkowite pominięcie i nieustosunkowanie się do kluczowego zarzutu podniesionego w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (dotyczącego anonimizacji).

W odpowiedzi na skargę Stadion wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Przedmiotem skargi jest decyzja z 17 października 2025 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanej w punkcie 1 wniosku z 1 lipca 2025 r. informacji w postaci umów najmu i dzierżawy dotyczących nieruchomości i obiektów użytkowanych przez W. S.A. (dalej: Klub), zawartych pomiędzy tym Klubem, a S. Sp. z o.o. (dalej: Stadion), ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. W podstawie prawnej decyzji przywołano art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r., poz. 256), dalej: k.p.a.

W sprawie nie jest sporne, że Stadion jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), jak również, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Żądana przez skarżącego informacja, dotyczy majątku jednostki samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). W orzecznictwie wskazuje się, że umowy najmu zawarte przez spółkę wykonującą zadania publiczne lub gospodarującą mieniem publicznym, zwłaszcza której jedynym udziałowcem jest podmiot publiczny, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c, d i e u.d.i.p. Zawierają bowiem informację o gospodarowaniu (wykorzystaniu) majątkiem publicznym (NSA z 12 lutego 2015 r.; sygn. akt I OSK 759/14 oraz wyrok NSA z 3 czerwca 2015 r.; sygn. akt I OSK 1603/14) i zasadniczo podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., chyba że występują przesłanki do ograniczenia ich udostępnienia. Jedną z okoliczności do ograniczenia prawa do informacji publicznej jest zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. tajemnica przedsiębiorcy. W sprawie, Stadion odmawiając udzielenia wnioskowanej w punkcie 1 wniosku skarżącego informacji publicznej, powołał się na tajemnicę przedsiębiorcy (Klubu W. S.A. we Wrocławiu), z którym zawarł umowy najmu oraz dzierżawy opisanych we wniosku nieruchomości i obiektów.

Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorstwa" nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p., lecz terminem "tajemnica przedsiębiorstwa" ustawodawca posługuje się w przepisach dotyczących zwalczania nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 85) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku WSA we Wrocławiu z 10 lutego 2021 r. o sygn. akt IV SA/Wr 402/20, z którym Sąd w składzie rozpoznającym skargę w całości się zgadza, dla uruchomienia ochrony wskazanej w cytowanym przepisie konieczne jest zatem, aby dana informacja była poufna, a więc nieujawniona. W tym celu powinna być odpowiednio zabezpieczona. Przyjmuje się, że ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego w powyższy sposób przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu. Powołany przepis art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy określa bowiem wyjątek od zasady, jawności informacji publicznych (art. 61 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), nie może zatem być interpretowany w sposób naruszający tą zasadę. W konsekwencji, wykładnia dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie wyłącznie samej arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stricte formalistycznego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczające byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Złożone zatem przez niego zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem - ustali (co wymaga podkreślenia Sądu) - że zastrzeżone informacje mają rzeczywiście charakter tajemnicy przedsiębiorcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2112/13).

Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się łącznie dwa elementy: formalny - rozumiany jako wyrażenie woli utajnienia danych informacji, przejawiającej się w formie podjętych czynności, przedsięwziętych przez przedsiębiorcę w celu zapewnienia poufności określonych danych oraz kolejny element równie istotny - aspekt materialny.

Poczynając od analizy elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy wypada wskazać, że stanowić ją mogą z zasady informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą przy tym posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy i nie są składnikiem wiedzy powszechnej, ogólnie lub łatwo dostępnej. Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. Informacja staje się tajemnicą przedsiębiorcy, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa, czy też osoby ściśle z przedsiębiorstwem współpracujące przy realizowaniu określonej umowy). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania, lecz w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie określonego kręgu osób, a także odniesieniu do informacji dotyczących treści umów zawieranych przez przedsiębiorców - zastrzeżenie przez strony danej umowy warunki w zakresie poufności określonych postanowień umownych. Jednocześnie nie są tajemnicą przedsiębiorstwa informacje, z którymi można się bez przeszkód zapoznać. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego "przepis art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wyklucza objęcie tajemnicą informacji, które osoba zainteresowana może uzyskać w zwykłej i dozwolonej drodze" (wyrok SN z 5 września 2001 r. sygn. akt I CKN 1159/00, LEX nr 49482).

W aspekcie materialnym, jak już wyżej wspomniano, z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wynika, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowi poufna informacja posiadająca szeroko rozumianą wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Zastrzeżenie tajemnicy winno zatem dotyczyć informacji mających taki właśnie walor, a nie jakichkolwiek. Rodzaj informacji chronionych przez art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a co za tym idzie, także art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest zatem różny, albowiem niektóre mają charakter techniczny lub technologiczny, a inne dotyczą szeroko rozumianej organizacji przedsiębiorstwa (jego struktury, przepływu dokumentów, sposobu kalkulacji cen, zabezpieczenia danych itp.). Wyliczenie ustawowe zawarte w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie jest przy tym wyczerpujące.

W ramach analizy wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot zobowiązany winien jednak ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy rzeczywiście możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dla odmowy jej udostępnienia. Nie jest i nie może być w tym wypadku decydująca - wyłącznie subiektywna wola przedsiębiorcy - co do nadania danej informacji klauzuli poufności oraz uznanie jej za mającą walor tajemnicy i sprzeciwianie się przez niego udostępnianiu informacji. W takim przypadku podmiot zobowiązany musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 119 i powołane tam orzecznictwo), czego, zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie zabrakło, co też stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji z 17 października 2025 r.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy uzasadnienie zaskarżonej decyzji choć w sposób obszerny odnosi się do stanu faktycznego, szeroko przywołuje przepisy mające zastosowanie w sprawie oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, to jest wyjątkowo lakoniczne ww. zakresie. Sprowadza się w zasadzie do przyjęcia, że Klub skutecznie i prawidłowo zastrzegł żądane przez skarżącego w punkcie 1 wniosku umowy jako informacje mające walor tajemnicy przedsiębiorstwa. Stadion, powołując się treść pisma Klubu z 19 sierpnia 2025 r. i wyrażony w nim brak zgody na ujawnienie umów, przyjął bowiem za Klubem, że zostały spełnione przesłanki formalne i materialne do uznania, że w przypadku żądnych umów chodzi o informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa. Co więcej, ocena ta opiera się tak de facto wyłącznie na pełnej akceptacji twierdzeń Klubu zawartych w piśmie z 19 sierpnia 2025 r. stanowiących, że "tak jak w poprzednich latach obowiązywania umów, dochowuje obowiązku tajemnicy i poufności umów najmu lub dzierżawy zawartych pomiędzy stronami, uznając je za ochroną przewidzianą dla dokumentów/danych/informacji stanowiących informację przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W zakresie wskazanych umów, ze względu na wartość gospodarczą informacji w nich zawartych (w tym kwestie organizacyjne, handlowe oraz finansowe wypracowane w drodze negocjacji stron, których ujawnienie mogłoby spowodować szkodę dla Spółki/ drugiej strony umowy) Klub zawsze podejmował odpowiednie środki w celu zachowania ich poufności, w tym w szczególności: liczba osób (pracowników/współpracowników) mających do nich dostęp jest ograniczona do niezbędnego minimum (ograniczony krąg odbiorców) treści umów objęte są klauzulami poufności, umowy zostały oznaczone w sposób widoczny i niebudzący wątpliwości co do ich charakteru)".

Tymczasem tajemnica przedsiębiorcy – jako przesłanka odmowy udostępnienia skarżącemu wnioskowanej w punkcie 1 wniosku informacji – powinna zostać oceniona przez Stadion w sposób obiektywny i w oderwaniu od subiektywnej woli Klubu. W innym przypadku, tajemnicą przedsiębiorstwa byłoby wszystko, co arbitralnie Klub za nią uzna, także w drodze czynności kwalifikowanych np. poprzez zamieszczenie odpowiedniej klauzuli w umowie, bądź poprzez wyrażenie zastrzeżenia w złożonym oświadczeniu (wyrok z 12 lutego 2015 r.; sygn. akt I OSK 759/14). Nie jest więc możliwe do przyjęcia, iż to wyłącznie wola przedsiębiorcy decyduje o utajnieniu określonej informacji publicznej. Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinna zatem bezwzględnie zawierać własną argumentację podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych. Takiej argumentacji nie zawiera natomiast zaskarżona decyzja. Ocena Stadionu zarówno w aspekcie formalnym tj. w zakresie zastrzeżenia poufności, jak i w aspekcie materialnym dotyczącym merytorycznej kwalifikacji żądanej w pkt 1 wniosku informacji została bowiem oparta wyłącznie na oświadczeniu Klubu z 19 sierpnia 2025 r. Na podstawie tegoż oświadczenia Stadion uznał, że należy "zachować w poufności wszystkie aspekty zawartej i wiążącej strony umowy (...)". Stadion, nie zweryfikował przy tym, czy Klub zasadnie powołał się na "klauzule poufności" umów, nie wskazał kiedy i na jakich konkretnie umowach strony wyraziły wolę objęcia tajemnicą zapisów umownych. Poza tym, Stadion przyjmując za Klubem, że "informacje nie były nigdzie wcześniej ujawnione i są znane jedynie stronom umowy, wyznaczonym pracownikom, organom spółki, a strony umowy podjęły działania własne, aby informacje nie były informacją powszechnie znaną (...)", nie podał przy tym, w jaki konkretnie sposób zabezpieczony został dostęp do miejsca przechowywania informacji i jakie konkretnie rozwiązania organizacyjne przyjęto w tym zakresie. Jednocześnie, Stadion nie przedstawił Sądowi dokumentów z wnioskowanych "umów najmu i dzierżawy" (z zastosowaniem zastrzeżenia "tajemnicy przedsiębiorcy", pozwalającej na nieudostępnianie opatrzonych takim zastrzeżeniem dokumentów innym osobom), co dodatkowo uniemożliwiło weryfikację twierdzeń Klubu, Stadionu w ww. zakresie.

Stadion nie wyjaśnił również, dlaczego ujawnienie żądanych w punkcie 1 wniosku umów "mogłoby spowodować szkodę dla Spółki lub drugiej strony umowy", na co powołał się Klub w oświadczeniu z 19 sierpnia 2025 r. Stadion nie dokonał również jakiejkolwiek analizy żądanych umów, w zakresie ich poszczególnych postanowień, aby stwierdzić, które z nich stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Umowy najmu, dzierżawy, ze swej istoty, oprócz treści odnoszących się nie tylko do stawek czynszu oraz okresu trwania umowy, zawierają także inne postanowienia, które są właściwe dla umów cywilnych tego rodzaju. Stadion w oparciu o "jednoznaczne" oświadczenie Klubu o braku zgody na udzielenie wnioskowanych informacji przyjął po prostu, "że wszystkie aspekty umów" należy zachować w poufności.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie zostało w sposób prawidłowy wykazane, że ziściły się warunki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a więc z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy. Wskazane przez Sąd braki w uzasadnieniu decyzji (brak własnej analizy Stadionu w zakresie wykazania istnienia niezbędnych przesłanek do uznania, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa) i braki polegające na zaniechaniu przedłożenia Sądowi dokumentów, których dotyczyła zaskarżona decyzja, spowodowały, że Sąd nie mógł na tym etapie postępowania należycie zweryfikować merytorycznej zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W zaskarżonej decyzji naruszono więc art. 107 § 4 k.p.a w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Stadion uwzględni ocenę prawną Sądu, zaprezentowaną w uzasadnieniu, a w szczególności rozpoznając ponownie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i weryfikując wyjaśnienia Klubu zawarte w oświadczeniu z 19 sierpnia 2025 r. sprawdzi treść umów najmu i dzierżawy żądnych w pkt 1 wniosku i samodzielnie, obiektywnie oceni, czy zawarte tam informacje odpowiadają definicji tajemnicy przedsiębiorstwa i czy możliwe jest zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - dla odmowy udostępnienia tych dokumentów.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia skargi orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.