Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 579/22 w sprawie ze skargi E. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz E. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 579/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy (dalej: "Zarząd Dzielnicy") uchwałą z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] odmówił zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej E. M. (dalej: "skarżąca"). Zarząd Dzielnicy powierzył wykonanie ww. uchwały z dnia [...] grudnia 2021 r. Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...], nadzorującemu pracę Wydziału Zasobów Lokalowych.

W podstawie prawnej uchwały powołano § 6 pkt 8 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 35 ust. 1, § 4, § 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w związku z § 5 ust. 1 i 2 pkt 1 i ust. 3, § 7 ust. 1 i 2 pkt 12 oraz § 32 i § 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 8 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836 z późn. zm., zwana dalej: "uchwała z 2019 r.").

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skarżąca w dniu 12 sierpnia 2021 r. wystąpiła z wnioskiem o pomoc mieszkaniową, na podstawie uchwały z 2019 r. Zdaniem Zarządu Dzielnicy wniosek nie spełnia warunków do zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, zgodnie z § 4, § 18 w związku z § 32 uchwały z 2019 r., gdyż: - nie potwierdzono nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. (§ 18 ust. 1); - występują zaległości na koncie lokalu (§ 18 ust. 3 oraz § 32 ust. 1 pkt 2), a skarżąca nie podpisała umowy o spłacie zadłużenia; - przeprowadzono ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania skarżącej (§ 32 ust. 1 pkt 1).

Zarząd Dzielnicy wyjaśnił też, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 12 uchwały z 2019 r. kryterium metrażowe nie jest brane pod uwagę w przypadku osób, z którymi umowy najmu zawierane są na podstawie § 18 (tj. regulacja tytułu prawnego). Na podstawie złożonych dokumentów stwierdzono, że średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącej wynosi 0 zł, a więc nie przekracza kryterium dochodowego do najmu socjalnego lokalu, wskazanego w § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 i ust. 3 uchwały z 2019 r. (1518,17 zł).

Dodatkowo Komisja Mieszkaniowa na posiedzeniu w dniu 18 listopada 2021 r. negatywnie zaopiniowała zakwalifikowanie skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 34 ust. 3 i § 35 ust. 1 uchwały z 2019 r.).

Na powyższą uchwałę skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 25 października 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika adw. B. K., z substytucji ustanowionego z urzędu adw. B. M., złożyła pismo z załącznikami, zawierające m.in. zawiadomienie o wysokości opłat za użytkowanie ww. lokalu po ustaniu umowy najmu, szczegółowe zestawienie kartotek ww. lokalu z 26 września 2022 r., zawiadomienie o rozliczeniu pobranych zaliczek na poczet opłat niezależnych od skarżącej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r., jak również dwa wezwania do zapłaty z 14 czerwca 2022 r. (monity nr M00196/2022 i M00197/2022).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że Zarząd Dzielnicy w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") dokonał ustaleń faktycznych w sprawie, jak również nie odzwierciedlił w sposób należyty tychże ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Szersze uzasadnienie motywów, którymi kierował się w sprawie Zarząd Dzielnicy, można odnaleźć w odpowiedzi na skargę, a nie w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały, czego nie można uznać za prawidłowe. Odpowiedź na skargę nie stanowi aktu podlegającego kontroli sądowej. To z zaskarżonej uchwały i załączonego do niej uzasadnienia skarżąca powinna czerpać wiedzę o kryteriach, których nie spełniła, np. o wysokości zadłużenia i dokumentów, na podstawie których zostało ono ustalone. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały lakonicznie wskazano, że występowały na koncie lokalu zaległości. Skarżąca natomiast na etapie postępowania przed sądem administracyjnym kwestionowała wysokość rozliczeń, których dokonał organ i przedkładała dowody wiążące się z istnieniem nadpłat związanych z ww. lokalem. Rolą Sądu nie jest natomiast czynienie ustaleń faktycznych za organ, istotnych z punktu widzenia § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2019 r., jak również dokonywanie wyliczeń matematycznych. Powinien to uczynić Zarząd Dzielnicy w sytuacji, gdy przyjął, że na koncie ww. lokalu występowały zaległości, podając konkretne kwoty wpłat skarżącej i należności, które wynikały z zawiadomień o wysokości czynszu na ww. lokalu oraz rozliczeń mediów, których dokonano już po okresach rozliczeniowych.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skoro w zaskarżonej uchwale próżno szukać wyjaśnienia, na jakiej podstawie Zarząd Dzielnicy przyjął, że na koncie lokalu istniały zaległości i nie podał konkretnej kwoty zaległości, to za przedwczesne należało uznać oceny tegoż organu, odnoszące się do wykładni § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały z 2019 r. Należało też wskazać, że takie działanie Zarządu Dzielnicy naruszało także § 32 ust. 1 uchwały z 2019 r., z którego wynika, że wnioski ubiegające się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie, co w sprawie, z uwagi na ww. wadliwości proceduralne, nie miało miejsca.

Zdaniem Sądu ponadto należało wskazać, z punktu widzenia § 18 ust. 1 i 2 uchwały z 2019 r. Zarząd Dzielnicy - oprócz dokonania ustaleń, czy skarżąca zamieszkiwała w ww. lokalu w trakcie trwania umowy najmu, zawartej 20 sierpnia 2020 r. - czy skarżąca zamieszkuje w tym lokalu już po tym, jak ww. umowa najmu wygasła oraz jaki był i jest jego stan techniczny.

W niniejszej sprawie Sąd nie kwestionował ustaleń organu, że skarżąca stale nie zamieszkiwała w lokalu w okresie najmu. Potwierdzają to znajdujące się w aktach dowody, jak również kierowane przez skarżącą do organu pisma w 2020 r. i w 2021 r. Wynika z niech, że choć skarżąca podpisała w dniu 20 sierpnia 2020 r. umowę najmu i protokół zdawczo-odbiorczy, to do lipca 2021 r. nie mieszkała w lokalu, choć część rzeczy w nim zostawiła. Skarżąca wyjaśniała też, że było to spowodowane złym stanem technicznym lokalu oraz pandemią. Sąd wskazał jednak, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynikają ustalenia organu co do stanu technicznego lokalu. Okolicznością potwierdzającą, że przed wydaniem zaskarżonej uchwały nie doszło do należytego ustalenia, czy rzeczywiście lokal socjalny przyznany skarżącej spełniał warunki dostosowane do potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu § 7 ust. 2 uchwały z 2019 r. jest podnoszona przez skarżącą okoliczność, że po zawarciu umowy na dostawę energii elektrycznej 14 września 2021 r. i po zamontowaniu licznika okazało się, że światło w lokalu jest tylko w łazience.

Sądu I instancji uznał, że Zarząd Dzielnicy powinien w związku z tym w zaskarżonej uchwale, odnieść się do argumentacji skarżącej prezentowanej w toku postępowania, czy lokal, w którym skarżąca zamieszkuje, nadawał się z punktu obowiązujących przepisów do zamieszkiwania, czy też nie. Wprawdzie w tym zakresie znajduje się w aktach administracyjnych wiele dokumentów, które zawierają stanowisko organu z tego zakresu, ale w zaskarżonej uchwale stwierdzono jedynie lakonicznie, że skarżąca nie spełnia warunków do zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej z powodu "ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych prowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (art. 32 ust. 1 pkt 1)". Organ nie rozwinął szerzej tego aspektu sprawy, więc niemożliwa jest weryfikacja przez Sąd ww. stanowiska. Sąd wskazał natomiast, że było to zagadnienie sporne między skarżącą i organem, a ponadto istotne, gdyż z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) uchwały z 2019 r. wynika, że warunek określony w ust. 1 nie dotyczy osób zamieszkujących w lokalach lub pomieszczeniach: a) nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego lub b) wymagających opróżnienia w związku z remontem budynku lub lokalu Miasta albo koniecznością rozbiórki.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

- art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Wojewódzki Sad Administracyjny, że zaskarżona uchwała istotnie narusza prawo, przez to, że Zarząd Dzielnicy wydając zaskarżoną uchwałę dopuścił się naruszenia przepisów prawa polegającego na nieprawidłowym dokonaniu ustaleń faktycznych w sprawie Jak również nie odzwierciedlił w sposób należyty tychże ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

- § 131 w związku z § 141 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283, zwana dalej: "z.t.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą za uznaniu, że uzasadnienie uchwały powinno zawierać szczegółowe, rozbudowane uzasadnienie, co pozwoli na dokonanie miarodajnej oceny motywów rozstrzygnięcia co ma być odzwierciedleniem dokonanej rzetelnej analizy i w konsekwencji przyjęcie przez WSA, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały ma charakter lakoniczny;

- naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 151 w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały podczas, gdy zachodziły podstawy do oddalenia skargi;

- art. 141 § 1 i 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się sądu do zarzutów i faktów podniesionych w odpowiedzi na skargę, jak też przez wadliwą ocenę prawną ustaleń faktycznych, z pominięciem całokształtu stanu faktycznego, wynikającego z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w skutek wadliwej oceny stanu faktycznego, sąd przyjął wadliwą podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, w sytuacji, kiedy skarga wina zostać oddalona w całości.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o utrzymanie w mocy wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 579/22, zasądzenie kosztów postępowania, a także przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a więc akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Zaskarżona uchwała nie została wydana w postępowaniu jurysdykcyjnym, w którym stosuje się k.p.a. bezpośrednio. Wyrazem tego są chociażby przepisy powołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, wśród których organ nie podał żadnego przepisu k.p.a., lecz m.in. przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 15836). Niewątpliwie jednak jest to postępowanie dotyczące uprawnień indywidualnie oznaczonego adresata. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oczywiste jest to, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu miasta stołecznego Warszawy, jak każde postępowanie przed organami administracji publicznej, powinno odpowiadać regułom demokratycznego państwa prawnego, wynikającym z przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Oznacza to także, że w procesie wydania kontrolowanego aktu mają zastosowania zasady ogólne k.p.a. Na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego spojrzeć należy bowiem szerzej, także przez pryzmat płaszczyzny aksjologicznej, co nakazuje zwrócić uwagę na to, że uregulowane w ich treści zasady wyrażają wartości ogólne dla całego systemu prawa, tzn. że są to wartości, na których opiera się cały porządek prawny (por. M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego. Orzecznictwo Sądu Administracyjnego z komentarzem, Lublin 1992, s. 5-6). W doktrynie i orzecznictwie istnieje dyskurs i niewątpliwy problem z zakresem zastosowania zasad ogólnych k.p.a. do innych postępowań niż postępowania zegzemplifikowane w art. 1 k.p.a. J. P. Tarno stoi na stanowisku, iż "właściwe funkcjonowanie systemu wymaga z założenia przyjęcia pewnych wspólnych, chociażby tylko podstawowych reguł proceduralnych oraz wartości, które powinny być realizowane w procesie stosowania prawa. Wydaje się, że zostały one określone w zasadach ogólnych", tj. w zasadach ogólnych k.p.a. (J.P. Tarno, Zasady ogólne k.p.a. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Studia Prawno-Ekonomiczne 1986/36, s. 61). Wobec braku pełnej kodyfikacji wszystkich procedur administracyjnych i procedur w administracji, zasady ogólne k.p.a. odgrywają kluczowe znaczenie, nie tylko w procesie wykładni i stosowania przepisów k.p.a., lecz także w obszarze innych postępowań administracyjnych, jeśli w toku dyskursu prawnego nie ustalono odmiennych zasad odnośnie do tych postępowań, wobec zasad ogólnych k.p.a. (por. W. Piątek, Zasady ogólne k.p.a. jako podstawa skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, [w:] Kodyfikacja postępowania administracyjnego. Na 50-lecie k.p.a., red. J. Niczyporuk, Lublin 2010, s. 624). Zasady te więc jako nośniki rudymentarnych wartości systemu prawa obowiązują i gwarantują stronom różnorakich postępowań poszanowanie ich praw, a organom zapewniają pewne drogowskazy prowadzenia postępowania w zgodzie z określonymi zasadami będącymi nośnikami ogólnosystemowych wartości. Zasady wyrażone m.in. w art. 7 k.p.a. należy tym samym odnosić i uznawać za pomocne do procesów stosowania całego prawa materialnego. Można przyjąć, że powyższe przepisy statuują zasady, których zakres obowiązywania i zastosowania wykracza poza ramy postępowania jurysdykcyjnego oraz że znajdują one szerokie zastosowanie do działalności administracji publicznej nakierowanej na załatwianie wszelakich spraw jednostki z zakresu administracji publicznej w przypadku braku kompleksowego zespołu przepisów procesowych przewidzianych dla danej sprawy, tj. gdy występuje luka prawna. W takich przypadkach możliwe jest zastosowanie tych przepisów w drodze zastosowania analogii legis, co na gruncie prawa procesowego administracyjnego jest zasadniczo dopuszczalne (por. J. Zimmermann, Aksjomaty postępowania administracyjnego, Warszawa 2017, s. 43-44, J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 173-174), gdyż zasady wyrażone w tych przepisach należy potraktować jako normy wyjęte przed nawias i wspólne dla całości regulacji systemu prawa (tak: S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter prawny i znaczenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 1961/12, s. 889).

Wobec powyższego obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, wydającego kontrolowaną uchwałę z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], było podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także wyjaśnienia stronie w uzasadnieniu uchwały zasadności przesłanek i podstaw prawnych, którymi organ kierował się przy wydaniu tego aktu. Podkreślić bowiem trzeba, iż czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Obowiązkiem organu, wynikającym z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym ze sformułowanej w art. 11 zasady przekonywania, było należyte uzasadnienie uchwały, pozwalające poznać jej motywy. Słusznie zatem Sąd I instancji zwrócił uwagę na braki zaskarżonej uchwały w tym zakresie, a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Dodać jedynie należy, że art. 147 § 1 p.p.s.a. ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej.

W konsekwencji powyższego oczywiście niezasadny jest także zarzut naruszenia § 131 w związku z § 141 z.t.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. Co więcej zaznaczyć należy, że zaskarżona uchwała jest aktem organu wydanym w indywidualnej sprawie przyjmującym taką formę (tj. formę uchwały) ze względu na to, że podejmuje ją organ kolegialny – zarząd dzielnicy. Podlegająca kontroli sądowej w niniejszej sprawie uchwałą jest formą działania organu kolegialnego (formą zakończenia procesu decyzyjnego), a nie aktem normatywnym (czy to zawierającym unormowania o charakterze zewnętrznym, albo wewnętrznym), do którego ma zastosowanie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej. Zarzut naruszenia tych przepisów nie został zresztą szerzej uargumentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Niezasadny jest także zarzut naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. Wskazanie jednoczesnego naruszenia art. 151 i jak i art. 147 § 1 p.p.s.a. jest sformułowane o tyle niepoprawnie, że te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne i art. 147 § 1 p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 151 p.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych.

Odnośnie do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. został oddalony (pkt 2 wyroku), ponieważ nie wykazała ona (sporządzając samodzielnie odpowiedź na skargę kasacyjną), że takowe koszty poniosła, a zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 przepisy art. 204 i art. 205 § 2 – 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów jedynie za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika.