Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na rozprawie sprawy ze skargi Powiatu Olsztyńskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr PN.4131.80.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania opinii w przedmiocie zmiany granic gminy Olsztyn poprzez włączenie do niej terenów znajdujących się obecnie na terenie gminy Purda na podstawie pisma Prezydenta Olsztyna z 12 lutego 2025 r. postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 – sentencja postanowienia

Rozstrzygnięciem nadzorczym z 4 kwietnia 2025 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda, organ nadzoru), działając na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 107 – u.s.p.), stwierdził nieważność uchwały Nr VIII/100/2025 Rady Powiatu w Olsztynie z dnia 28 lutego 2025 r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania opinii w przedmiocie zmiany granic gminy Olsztyn poprzez włączenie do niej terenów znajdujących się obecnie na terenie gminy Purda na podstawie pisma Prezydenta Olsztyna z 12 lutego 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że powyższą uchwałą Rada Powiatu w Olsztynie, powołując się na art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), art. 12 pkt 11 u.s.p. w zw. z art. 4b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 – u.s.g.), po wstępnej ocenie merytorycznej i ocenie formalnej skierowanego do Przewodniczącego Rady Powiatu w Olsztynie pisma Prezydenta Olsztyna z 12 lutego 2025 r., postanowiła odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania opinii w przedmiocie zmiany granic gminy Olsztyn poprzez włączenie do niej terenów znajdujących się obecnie na terenie gminy Purda z uwagi na to, że zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, a także z innych uzasadnionych przyczyn, tj. braku wniosku pochodzącego od uprawnionego organu mającego być przedmiotem opiniowania. W uzasadnieniu uchwały, Rada Powiatu w Olsztynie wskazała m in., iż pismo Prezydenta Olsztyna z dnia 12 lutego 2025 r. nie było wnioskiem w rozumieniu art. 4b ust. 1 pkt 1 u.s.g., bowiem Prezydent Olsztyna nie jest legitymowany do złożenia wniosku gdyż z takim wnioskiem może wystąpić Rada Miasta Olsztyna. Ponadto zdaniem Rady Powiatu w Olsztynie postępowanie dotyczące zmiany granic uregulowane w ustawie o samorządzie gminnym ma charakter postępowania administracyjnego, a przedmiotowa uchwała stanowi postanowienie podjęte na podstawie art. 61a k.p.a.

W ocenie organu nadzoru przedmiotowa uchwała została podjęta bez podstawy prawnej. Wojewoda, przytaczając treść art. 4, art. 4a i art. 4b u.s.g. wskazał, że postępowanie w przedmiocie zmian terytorialnych stanowi szczególną formę prawodawczą (legislacyjną), a przepisy ustawy o samorządzie gminnym w zakresie wydawania opinii przez organ stanowiący gminy (powiatu) mają charakter wyłączny i kompleksowy w zakresie podejmowania stosownej uchwały, tym samym, Rada Powiatu w Olsztynie nie była upoważniona na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. do podjęcia kwestionowanej uchwały. Nie jest to również sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rozstrzygnięcie nadzorcze z 4 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Rady Powiatu zarzucił mu naruszenie:

1. Art. 171 Konstytucji RP poprzez wydanie rozstrzygnięcia z przekroczeniem kompetencji nadzorczych nad powiatem.

2. art. 76 ust. 1, 2, 3, art. 77 u.s.p. w zw. z art. 1 pkt 1 oraz art. 17 pkt 1, a także art. 19 k.p.a. poprzez naruszenie zakresu kompetencji w odniesieniu do rozstrzygnięcia w przedmiocie postanowienia, podjętego na podstawie art. 61a k.p.a. w formie uchwały, które to postanowienie nie podlega nadzorowi Wojewody Warmińsko-Mazurskiemu, ale SKO w Olsztynie, w konsekwencji podjęcie rozstrzygnięcia z naruszeniem zakresu kompetencji przez organ.

3. art. 79 ust. 1 u.s.p. poprzez jego błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające m.in. na uznaniu, że przedmiotowe postanowienie podjęte w formie uchwały podlega kontroli sprawowanej przez Wojewodę w trybie wskazanego przepisu.

4. art. 79 ust. 1 i art. 79 ust. 3 u.s.p. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. (stosowanym odpowiednio) poprzez brak wskazania w sentencji podstaw materialnych podjętego rozstrzygnięcia i ograniczenia się jedynie do wskazania art. 79 ust. 1 u.s.p., który stanowi podstawę kompetencyjną podejmowanego rozstrzygnięcia bez odniesienia się do przepisów, które zdaniem organu zostały naruszone. W ocenie skarżącego wskazane wyłączenie art. 79 ust.1 u.s.p. nie spełnia przesłanek działania zgodnie z przepisami a samo rozstrzygniecie obarczone jest wadą powodująca jego nieważność.

5. art. 79 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.p. poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa uchwała Rady Powiatu jest sprzeczna z przepisami. Zgodnie z przyjętą interpretacją pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem, a przedmiotowa uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

6. art. 4a ust. 1 pkt 2 u.s.g. poprzez uznanie, że istniał wniosek właściwej rady miasta stanowiący podstawę do podejmowania działań przez Radę Powiatu w Olsztynie, w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek nie został podjęty.

Skarżący rozwijając podstawowy w istocie zarzut naruszenia przez organ zakresu kompetencji podniósł, że Trybunał Konstytucyjny (w postanowieniu z 12 czerwca 2019 r. (sygn. akt U 1/19) wskazał, że postanowienia rozporządzeń Rady Ministrów wydawanych na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym dotyczące tworzenia, łączenia, dzielenia, znoszenia i ustalania granic gmin wymykają się spod kontroli ich poprawności sprawowanej - jako kontrola konstytucyjności (hierarchicznej zgodności norm) - przez Trybunał Konstytucyjny. Oznacza to, że czynności organów władzy publicznej odbywają się w sprawie z zakresu administracji publicznej i choć do wydania zwieńczającego procedurę rozporządzenia Rady Ministrów nie stosuje się unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, tylko przepisy ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2024 r. poz. 1050 z późn. zm.), to nie oznacza, że w sprawie tworzenia, łączenia, dzielenia i znoszenia gmin oraz ustalania ich granic na etapach poprzedzających wydanie rozporządzenia takowych unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego nie powinno się stosować. Jak sygnalizował skarżący, przeciwnie, w imię realizacji konstytucyjnego prawa do procesu, zasady postępowania administracyjnego powinny zostać odpowiednio zastosowane, zwłaszcza że rada powiatu choć sama nie wydaje decyzji w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 38 ustawy o samorządzie powiatowym) to została określona w art. 5 § 2 pkt 3 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jako organ administracji publicznej (organ jednostki samorządu terytorialnego). Skarżący wywiódł następnie, że z racji faktu, że wniosek zainteresowanej rady gminy o dokonanie zmian w zasadniczym podziale terytorialnym nie przybiera formy decyzji administracyjnej, do opinii zainteresowanych rad jednostki samorządu terytorialnego nie mógł mieć zastosowania art. 106 Kodeks postępowania administracyjnego, a co za tym idzie proces opiniowania przybrać musi postać odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez radę jednostki samorządu terytorialnego, do prowadzenia którego posiada ona ogólną zdolność kodeksową. Jeżeli więc pismo zmierzało do wszczęcia postępowania uzgodnieniowego, to w przypadku istnienia przyczyny uniemożliwiającej jego wszczęcia organ nie mógł pozostawić wniosku bez rozpoznania. Z tego też powodu zaistniała potrzeba podjęcia rozstrzygnięć w oparciu o przepisy k.p.a. W nawiązaniu do postawionej wyżej tezy skarżący wywiódł, że co prawda nadzór sprawowany nad działalnością powiatu przez wojewodę obejmuje wszystkie aspekty funkcjonowania samorządu terytorialnego, to organ nadzoru może wkraczać w działalność powiatu tylko w przypadkach określonych w ustawie. Przepisy k.p.a. nie wskazują wojewody jako organu wyższego stopnia w odniesieniu do postanowień czy decyzji, nawet jeżeli są one wydawane w formie uchwały. Co więcej wojewoda posiada kompetencje do nadzoru nad działalnością powiatu nie zaś nad działalnością organów powiatu działających jako organy administracji publicznej wydając w tym zakresie postanowienia i decyzje. Takie kompetencje posiada wyłącznie organ wyższego stopnia. Jeżeli Wojewoda nie zgadzał się z podjętym postanowieniem, to nie powinien w ramach posiadanych kompetencji nadzorczy wydać względem niego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego jego nieważność. Tryb usterkowania (uchylenia, lub stwierdzenia nieważności) przewidują bowiem wyłącznie przepisy k.p.a. nie zaś art. 79 ust. 1 u.s.p.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego ewentualnie o jego uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie może być merytorycznie rozpatrzona przez sąd administracyjny.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a).

W myśl art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona przepisami ustaw i aby sąd mógł rozpoznać merytorycznie skargę na zaskarżony akt (lub bezczynność), akt ten musi posiadać określone cechy, pozwalające na zakwalifikowanie go do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Kontrola ta obejmuje w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a., Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji obliguje Sąd do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.s.g., Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia tworzy, łączy, dzieli i znosi gminy oraz ustala ich granice. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.s.g., rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane także na wniosek zainteresowanej rady gminy. Wydanie rozporządzenia w przedmiocie utworzenia, łączenia, dzielenia i zniesienia gminy oraz ustalenia ich granic na wniosek rady gminy wymaga zasięgnięcia przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej opinii zainteresowanych rad gmin, poprzedzonych przeprowadzeniem przez te rady konsultacji z mieszkańcami (art. 4a ust. 1 u.s.g.) oraz wniosku rady gminy poprzedzonego przeprowadzeniem przez tę radę konsultacji z mieszkańcami, wraz z uzasadnieniem oraz niezbędnymi dokumentami, mapami i informacjami potwierdzającymi zasadność wniosku, a ponadto opinii rad gmin objętych wnioskiem, poprzedzonych przeprowadzeniem przez te rady konsultacji z mieszkańcami, a w przypadku zmiany granic gminy naruszającej granice powiatów lub województw - opinii odpowiednich rad powiatów lub sejmików województw (art. 4b ust. 1 pkt 1 i 2 u.s.g.). Regulacje art. 4, art. 4a i art. 4b stanowią wspólnie całościową normę prawną określającą podstawę i warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby rząd (Rada Ministrów) mógł w drodze rozporządzenia ustalać lub zmieniać granice gmin, nadawać gminom i miejscowościom status miasta i ustalać jego granice, jak też określać nazwy gmin oraz siedziby ich władz. Ustawodawca przyznał wyłączne kompetencje Radzie Ministrów również w zakresie tworzenia, łączenia, dzielenia, a nawet i znoszenia gminy także wówczas, gdyby zmiany te inicjowane były przez zainteresowaną radę gminy lub jej mieszkańców.

Wymaga wskazania, że postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. S 1/19, Trybunał Konstytucyjny postanowił w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072 oraz z 2019 r. poz. 125) przedstawić Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej uwagi o stwierdzonym systemowym uchybieniu prawa polegającym na tym, że art. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przewidując formę rozporządzenia Rady Ministrów jako sposobu tworzenia, łączenia, dzielenia i znoszenia gmin oraz ustalania ich granic, uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek kontroli takich czynności.

Trybunał, kontynuując linię orzeczniczą wyznaczoną w uzasadnieniu wyroku pełnego składu z 8 kwietnia 2009 r., sygn. K 37/06 (OTK ZU nr 4/A/2009, poz. 47), a potwierdzoną w kolejnych orzeczeniach (zob. postanowienia TK z 5 listopada 2009 r., sygn. U 9/07, OTK ZU nr 10/A/2009, poz. 152 i 8 lutego 2017 r., sygn. U 2/16, OTK ZU A/2017, poz. 4), ustalił, że "Rozporządzenie w sprawie ustalenia lub zmiany granic jednostki samorządu terytorialnego nie ma charakteru normatywnego i nie należy do kategorii określonej w art. 188 pkt 3 Konstytucji RP. To, że akt ten pośrednio oddziałuje na sytuację prawną podmiotów prawa, nie znaczy, że można z niego wywieść reguły postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym" (postanowienie z 12 czerwca 2019 r., sygn. U 1/19). W ten sposób przesądził brak swojej kognicji do kontroli rozporządzeń, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.s.g., a zatem rozporządzeń, na podstawie których Rada Ministrów tworzy, łączy, dzieli i znosi gminy oraz ustala ich granice; nadaje gminie lub miejscowości status miasta i ustala jego granice; ustala i zmienia nazwy gmin oraz siedziby ich władz.

Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ustawowy wymóg nadania aktom w sprawie łączenia, dzielenia, znoszenia i ustalania granic gmin formy rozporządzenia Rady Ministrów powoduje, że ze względu na tę formę nie mogą zostać poddane kontroli legalności sądów administracyjnych. Powyższe oznacza, że uchwała podjęta przez radę gminy (powiatu) w trybie art. 4 ust. 1 u.s.g. w przedmiocie zaopiniowania zmiany granic gminy (powiatu) również nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej, lecz element procedury legislacyjnej zmierzającej do potencjalnego wydania rozporządzenia Rady Ministrów. Zaopiniowanie proponowanej zmiany granic gmin (powiatu) poprzez wyłączenie części terytorium jednej gminy i włączeniu do terytorium innej gminy jest wymogiem formalnym do wydania tego rodzaju rozporządzenia. Skoro wydanie rozporządzenia pozostawiono wyłącznej kompetencji Rady Ministrów, przy jednoczesnym braku możliwości poddania kontroli sądowej podjętego aktu Rady Ministrów, to brak jest podstaw prawnych, aby dopuścić sądowoadministarcyjną kontrolę uchwał podjętych na podstawie art. 4b ust. 1 pkt 2 u.s.g. Brak jest przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a., który umożliwiałby skuteczne zaskarżanie takich uchwał. Skoro nie jest to uchwała podjęta z zakresu administracji publicznej, to brak jest możliwości jej zaskarżenia.

Bezpośrednio odnosząc się do poniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez Wojewodę granic kompetencji, poprzez wydanie aktu nadzoru dotyczącego uchwały z 28 lutego 2025 r. – którego uznanie czyniło by wojewódzki sad administracyjny właściwym do rozpoznania skargi - wskazać należy, że nie znajduje on oparcia w przepisach prawa. Zgodnie z art. 76 ust.1 u.s.p. nadzór nad działalnością powiatu sprawuje Prezes Rady Ministrów oraz wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Artykuł 78 ust. 1 u.s.p. stanowi zaś, że starosta zobowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Uchwały organów powiatu w sprawie wydania przepisów porządkowych podlegają przekazaniu w ciągu dwóch dni od ich podjęcia. Kolejna z jednostek redakcyjnych ustawy (art. 79 ust.1 u.s.p.) wskazuje zaś, że uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Nie można zaakceptować wynikającej z wywodu skarżącego tezy, że ewentualne błędne podanie przez radę powiatu podstawy prawnej jej działania i trybu podjęcia uchwały, determinować będzie właściwość rzeczową organu uprawnionego do weryfikacji takiego aktu( i tryb tejże weryfikacji) zmieniając w tym zakresie przepisy ustawowe. To wojewoda właściwy jest z mocy prawa do nadzoru nad dzielnością uchwałodawczą rady powiatu. Reguły tej nie może znosić ewentualny rodzaj wadliwości objętego nadzorem aktu (uchwały), w tym ocenianym przypadku podjęcie uchwały w oparciu o procedurę administracyjną. Innymi słowy poddany nadzorowi organ nie może przez własne działania (bezprawne) zmieniać wynikającego z ustawy trybu nadzoru i właściwości organów odpowiedzialnych za weryfikacje jego aktywności, a także charakteru prawnego swojego wystąpienia. O charakterze podjętej przez radę powiatu uchwały, a zatem i trybie jej weryfikacji przesadzają przepisy powszechnie obowiązującego prawa (ustawa o samorządzie gminnym oraz ustawa o samorządzie powiatowym) a nie podstawa prawna (błędna) wskazana przez organ wydający uchwałę. Z tego względu nieuprawniony jest zarzut naruszenia właściwości przez wojewodę.

Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.