Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 497 złotych (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania S.D. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Starszego Inspektora Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] nr [...] uchylającej z dniem 1 lipca 2016 r. decyzję z dnia [...] nr [...] przyznającej zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na dziecko A. Z. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzeczenia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta K. działając jako organ pierwszoinstancyjny przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił z dniem [...] decyzję własną z dnia [...] nr [...] przyznającą zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na dziecko A. Z. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że z dniem 1 maja 2016 r. nastąpiła zmiana sytuacji rodzinnej strony tj. strona zaprzestała wspólnie z partnerem wychowywać dziecko. Zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 lipca 2016 r. nie zostały zasądzone alimenty na rzecz dziecka A. Z., poinformowała w nim także, że nie będzie składać pozwu o zasądzenie alimentów na rzecz dziecka. W związku z tym, uznał, że świadczenia rodzinne na dziecko A. Z. nie przysługuje, ponieważ strona jest osobą samotnie wychowującą dziecko i nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne w tym okresie na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka.

W odwołaniu od tej decyzji strona wyraziła swoje niezadowolenie z zawartego w niej rozstrzygnięcia, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 110 kpa, poprzez jego niezastosowanie, gdyż dnia 27 lipca 2016 r. strona złożyła pozew o alimenty przeciwko A.G. Z. (ojcu dziecka), tego samego dnia przedstawiła organowi pierwszej instancji dowód złożenia pozwu, tymczasem zaskarżona decyzja wysłana została do strony 2 sierpnia 2016 r.;

2) art. 163 kpa poprzez błędne jego zastosowanie, gdyż organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie;

3) art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1518 z późn. zm., dalej także uśr) poprzez błędne jego zastosowanie, i nie wydania nowej decyzji zmieniającej zaskarżoną a uwzględniającą zmianę okoliczności strony powstałe z dniem 27 lipca 2016 r., tj. z dniem wniesienia pozwu o alimenty. 

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania zgodny z powyżej zaprezentowanym, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że z art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2, do ukończenia przez dziecko:

1) 18. roku życia lub

2) nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21. roku życia, albo

3) 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności.

1a. Zasiłek rodzinny przysługuje osobie uczącej się w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie dłużej niż do ukończenia 24. roku życia.

Z kolei art. 32 ust. 1 tej ustawy stanowi, że organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń.

Natomiast art. 7 ust. 5 uśr stanowi, że zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od jego rodzica, chyba że:

a) rodzice lub jedno z rodziców dziecka nie żyje,

b) ojciec dziecka jest nieznany,

c) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało

oddalone,

d) sąd zobowiązał jednego z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka.

Następnie zaakcentował, że okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że strona od maja 2016 r. jest matką samotnie wychowującą syna oraz to, że w tym okresie nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz tego dziecka od jego ojca, w sytuacji gdy ojciec tego dziecka żyje, jest znany, powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od ojca dziecka nie zostało oddalone i sąd nie zobowiązał jednego z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka przy jednoczesnym zwolnieniu drugiego z rodziców z świadczeń alimentacyjnych na rzecz tego dziecka.

W jego ocenie argumenty zawarte w odwołaniu, że w dniu 27 lipca 2016 r. złożyła pozew o alimenty przeciwko ojcu dziecka, nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie gdyż niespełnienie wymogu określonego w art. 7 pkt 5 ustawy, tj. braku zasądzenia alimentów od ojca dziecka, niezależnie od motywów, które legły u podstaw zaniechania ich dochodzenia, powoduje uchylenie decyzji z dnia [...] nr [...] przyznającej zasiłek rodzinny i dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na dziecko strony. Zatem, zmiana jej sytuacji życiowej polegająca na uzyskaniu statusu osoby samotnie wychowującej dziecko lecz bez zasądzonego świadczenia alimentacyjnego spowodowała brak uprawnień do świadczenia rodzinnego wraz z dodatkami i musi powodować uchylenie ww. decyzji.

Kolegium stwierdziło, że strona składając wniosek o przyznanie świadczenia została poinformowana o konieczności niezwłocznego poinformowania MOPS w K. o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń. Zapoznanie się z warunkami uprawniającymi do świadczeń rodzinnych potwierdziła strona 1 września 2015 r. własnoręcznym podpisem.

W dniu 29 września 2016 r. pełnomocnik strony dostarczył do Kolegium protokół wydany przez Sąd Rejonowy w K. z którego wynika, że w dniu 15 września 2016 r. matka i ojciec dziecka, czyli S. D. i A. G. Z. zawarli ugodę sądową, zgodnie z którą ojciec małoletniego zobowiązał się do łożenia na utrzymanie swojego syna alimentów w kwocie po 300 zł miesięcznie poczynając od 1 kwietnia 2016 r.

Jednocześnie wskazało, że w myśl art. 7 ust. 5 uśr zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od jego rodzica. W przedmiotowej sprawie, jak zaznaczył organ drugoinstancyjny takie świadczenie zostało zasądzone w dniu 15 września 2016 r. i od tego czasu w jego ocenie strona nabywa ponownie uprawnienia do otrzymania świadczenia rodzinnego wraz z dodatkami. Stwierdził, że przyznanie alimentów od dnia 1 kwietnia 2016 r. "nie ma znaczenia w kwestii uzyskania tego prawa z datą wsteczną".

Tym samym po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy stwierdziło zatem, że zaskarżona decyzja zasługuje na utrzymanie w mocy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] uchylającą z dniem[...] decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] przyznającą jej zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na dziecko, strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z niej.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, analogicznie jak w odwołaniu, rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż zasiłek przysługuje dopiero od daty wydania wyroku, a nie od daty ustalonej w wyroku, podczas gdy zgodnie punktem 5 tego przepisu a contrario zasiłek przysługuje osobie samotnie wychowującej dziecko, jeśli świadczenie alimentacyjne zostało ustalone na rzecz dziecka od jego rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd.

Autor skargi podniósł, że w sprawie, która toczyła się przed Sądem Rejonowym K. w K. za sygn. akt [...] świadczenie alimentacyjne zostało ustalone od dnia 1 kwietnia 2016 r. i to od tej daty, tj. od dnia ustalenia obowiązku alimentacyjnego - należny jest zasiłek rodzinny.

Zaakcentował, że sama data wydania wyroku nie może mieć znaczenia dla uprawnienia matki samotnie wychowującej dziecko. W przeciwnym razie przedłużający się proces o alimenty powodowałby, że pomimo zasądzenia alimentów od dnia wytoczenia powództwa, zasiłek należny miałby być dopiero, gdy zapadnie wyrok, co w polskich realiach (przy braku chęci zawarcia ugody) oznaczałoby kilkuletnią przerwę w otrzymywaniu świadczeń.

Wskazał także, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. "została antydatowana, co może dowodzić odpowiedzialności karnej za fałszerstwo intelektualne z art. 271 § 1 kk". Argumentując sformułowany zarzut podał, że wedle jej treści "posiedzenie, na którym rzekomo zapadła zaskarżana decyzja, miało odbyć się 28 września 2016 r. Tymczasem w uzasadnieniu znajdują się informacje o czynnościach podjętych przez pełnomocnika skarżącej dnia następnego". Jego zdaniem modus operandi jest oczywisty, gdyż 29 września 2016 r. do organu wpłynął tytuł wykonawczy, który w myśl art. 7 uśr uprawniał skarżącą do świadczenia rodzinnego od 1 kwietnia 2016 r. W jego ocenie organ wolał pominąć ten fakt - jako niewygodny - i antydatować datę posiedzenia i datę decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z "[...] ., sygn. akt [...] oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] (data decyzji uległa sprostowaniu mocą postanowienia Kolegium z dnia [...] nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, o czym szerzej poniżej);

2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając motywy zawarte w objętej skargą decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu fałszerstwa dokumentu podało, iż w decyzji odwoławczej omyłkowo podano datę dzienną [...] którą mocą art. 113 § 1 kpa sprostowano postanowieniem z dnia [...] nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej stanowiąc, że winno być [...] Uzasadniając Kolegium podało, że doszło do "błędnego" oznaczenia daty, co było następstwem błędnego "przepisania" treści decyzji. Wyjaśniło, że w dniu 28 września 2016 r. odbyło się pierwsze posiedzenia składu orzekającego Kolegium w tej sprawie i w czasie orzekania w dniu [...] doszło do omyłkowego naniesienia daty dziennej z pierwszego posiedzenia. Postanowienie to doręczono na adres pełnomocnika strony w dniu 23 listopada 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. dalej także: p.p.s.a.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Jednocześnie należy stwierdzić, że kryterium legalności podlega uwzględnieniu w fazie orzekania w granicach wyznaczonych w art. 145–150 p.p.s.a. albo w przepisach szczególnych.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd administracyjny nie rozpoznaje zatem spraw merytorycznie, a bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, tzn. ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu rozstrzygnięcia doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na jego treść.

W tym miejscu wskazać należy, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i wskazywany przez stronę został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do regulacji prawnych przedmiotu podkreślenia wymaga, że warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych, w tym zasiłków rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania określa ustawa o świadczeniach rodzinnych stanowiąca podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem tej ustawy jest pomoc państwa dla rodzin o niskich dochodach w realizacji funkcji opiekuńczych, wychowawczych i edukacyjnych względem dziecka. Jak wynika z art. 4 ustawy zasiłek rodzinny stanowi środek częściowego pokrycia wydatków na utrzymanie dziecka, jeżeli rodzina nie osiąga odpowiednich dochodów określonych w art. 5 ust. 1 ustawy.

Z podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, a także z jej uzasadnienia wynika, że organy orzekające w sprawie dokonały oceny wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku rodzinnego w kontekście art. 7 pkt 5 oraz art. 3 pkt 17a uśr. Stosownie do art. 7 pkt 5 ustawy zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od jego rodzica, chyba że: a) rodzice lub jedno z rodziców dziecka nie żyje, b) ojciec dziecka jest nieznany, c) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone, d) sąd zobowiązał jednego rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka.

Przepis ten stanowi swoistego rodzaju katalog przesłanek, których zaistnienie bez względu na inne okoliczności wyłącza prawo do zasiłku rodzinnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Op 629/08, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze przytoczego przepisu wynikają zatem przesłanki warunkujące przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Ustawodawca zdefiniował pojęcie osoby samotnie wychowującej dziecko w art. 3 pkt 17a ustawy. W świetle tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o osobie samotnie wychowującej dziecko oznacza to pannę, kawalera, wdowę, wdowca, osobę pozostającą w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, chyba że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że skarżąca jest - w rozumieniu ustawy - osobą samotnie wychowującą dziecko, małoletniego syna.

W dacie orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych, w tym wzory wymaganych w tych postępowaniach wniosków, zaświadczeń, dokumentów itp. regulowało rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 3 ze zm.), wydane na podstawie delegacji ustawowej - art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl § 2 ust. 2 pkt 6 tegoż rozporządzenia do wniosku o zasiłek rodzinny należy dołączyć odpis zupełny lub skrócony aktów zgonu rodziców lub odpis podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu zasądzającego alimenty lub odpis protokołu posiedzenia zawierającego treść ugody sądowej, lub odpis zatwierdzonej przez sąd ugody zawartej przed mediatorem zobowiązujących do alimentów - w przypadku osoby uczącej się, a na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 10 i 11 odpis prawomocnego orzeczenia sądu oddalającego powództwo o roszczenia alimentacyjne (pkt 10), orzeczenie sądu zobowiązujące jednego z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka (pkt 11). Nie budzi bowiem wątpliwości, iż powyższe dokumenty niezbędne są do ustalenia, czy ziściła się któraś z przesłanek określonych w art. 7 pkt 5 u.ś.r., a więc, czy osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od jego rodzica, chyba, że: a) rodzice lub jedno z rodziców dziecka nie żyje, b) ojciec dziecka jest nieznany, c) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone, d) sąd zobowiązał jednego z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka. W przedmiotowej sprawie, co niejako pominęły w ocenie organy, strona w dniu 27 lipca 2016 r. dostarczyła pozew o alimenty, a w dniu 18 sierpnia 2016 r. w odwołaniu poinformowała o wyznaczeniu na dzień 15 września 2016 r. rozprawy przed Sądem Rejonowym K. w K. w sprawie o alimenty, zaś za pismem z dnia 28 września 2016 r. (data wpływu do organu odwoławczego 29 września 2016 r.) przedstawiła protokół z dnia [...] z zawarcia przed Sądem Rejonowym K. w K., sygn. akt [...] ugody, mocą której pozwany zobowiązał się do łożenia na utrzymanie swojego dziecka alimenty w kwocie po 300 zł poczynając od 1-go kwietnia 2016 r., do rąk strony (matki małoletniego dziecka).

Zatem w toku postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji odwoławczej nie może budzić wątpliwości strona przedłożyła dokumenty wymagane do nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku, a wskazane powyżej. Zgodnie bowiem z art. 7 pkt 5 uśr przyznanie świadczenia w postaci zasiłku rodzinnego nie jest uzależnione tylko od stwierdzenia przez organ, że wnioskodawca jest osobą samotnie wychowującą dziecko, albowiem znaczenie prawne ma tu również okoliczność, czy na rzecz dziecka wnioskodawcy zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne od drugiego rodzica. Tylko brak zasądzenia tego świadczenia powoduje niemożność nabycia prawa do zasiłku rodzinnego chyba, że zaistniała którakolwiek z sytuacji wskazanej w art. 7 pkt 5 lit. a-d ustawy tj. drugi z rodziców dziecka nie żyje lub ojciec dziecka jest nieznany bądź powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone, jak również w przypadku gdy sąd zobowiązał jednego z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka, co jednakże w sprawie nie wystąpiło.

Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania administracyjnego wynika, że w niniejszej sprawie zostały zasądzone alimenty na rzecz syna strony od ojca dziecka z dniem od 1-go kwietnia 2016 r. Z tą datą zmaterializował się obowiązek alimentacyjny ukształtowany mocą ugody z dnia 15 września 2016 r.

Z ugody zawartej przed Sądem Rejonowym K. w K., sygn. akt [...] wynika jednoznacznie, że ojciec dziecka zobowiązał się do płacenia rat alimentacyjnych na rzecz małoletniego syna do rąk matki, czyli strony począwszy od 1-go kwietnia 2016 r. Oznacza to, że obowiązek alimentacyjny ciąży na ojcu dziecka z tą datą, co stanowi okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. W tych okolicznościach nie można zaakceptować poglądu organów I i II instancji o niespełnienie wymogu określonego w art. 7 pkt 5 uśr, tj. braku zasądzenia alimentów na dziecka i zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem organy nie wskazały dlaczego, i na jakiej podstawie wywodzą, że data ugody nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, jakim jest zobowiązanie alimentacyjne w aspekcie ziszczenia się przesłanki ustanowionej w art. 7 pkt 5 uśr. Przepisy regulujące przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego nie dają organowi orzekającemu w sprawie możliwości uznaniowego podejścia do sprawy. Zasiłek rodzinny przyznawany jest na wniosek wyłącznie na podstawie obiektywnych i prawnie zdefiniowanych kryteriów, bez uwzględniania okoliczności o charakterze indywidualnym czy osobistym.

Zatem nie wiadomo też na jakiej podstawie organy orzekające uznały o braku zasądzenia świadczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka powodującym niemożność nabycia przez stronę prawa do zasiłku rodzinnego, i dlaczego uznały, że ugoda w kształcie zaaprobowanym przez Sąd, na mocy której ojciec dziecka zobowiązał się płacić na małoletniego syna alimenty, nie wypełnia warunku z art. 7 pkt 5 uśr.

W tych okolicznościach decyzje organu pierwszej i drugiej instancji w zaskarżonej części nie poddają się – z podanych względów – kontroli Sądu. Sąd nie jest w stanie ocenić, czy zapadły w zgodzie z prawem, gdyż nie wiadomo co stanowiło podstawę do ukształtowania w nich prawa strony w sposób w nich wyrażony. Przedstawiony w zaskarżonej decyzji sposób rozstrzygnięcia nosi cechy arbitralności i nie spełnia wymagań postępowania administracyjnego, które zakłada, że strona postępowania otrzyma zrozumiałe rozstrzygnięcie.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 pkt 1 tej ustawy.