Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak /spr./ sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 499/15 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od M. C. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. oddalił skargę M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (dalej również jako "SKO") z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. M. K., K. K. i K. K. wystąpili do Wójta Gminy W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy brojlerów obejmującego budowę dwóch kurników, każdy o obsadzie 26300 sztuk w jednym cyklu, na działce oznaczonej nr [...] położonej w K., gmina W.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Wójt Gminy W. ustalił M. K., K. K. i K. K. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji złożył M. C., wnioskując o jej uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania M. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta Gminy W..

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. C., zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a., a także naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie organowi II instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235; dalej "ustawa środowiskowa") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 77 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 powyższej ustawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim wydał pozytywną opinię w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Lublinie uzgodnił realizację przedsięwzięcia oraz określił warunki realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, analiza treści sporządzonego i przedłożonego do sprawy raportu wskazuje, iż spełnia on wymogi wynikające z art. 66 powyższej ustawy środowiskowej. Przedstawiony przez inwestora raport (opracowany w czerwcu 2013 r.) zawiera charakterystykę środowiska objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz określa przewidywane oddziaływania na środowisko, zarówno w fazie budowy, w fazie eksploatacji oraz w fazie likwidacji. Określa oddziaływanie na stan jakości powietrza atmosferycznego, na wody podziemne i powierzchniowe, na klimat akustyczny oraz oddziaływania na ludzi. Przedstawia również gospodarkę odpadami i działania minimalizujące wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Sąd wskazał, że w związku z wezwaniem z dnia [...] stycznia 2014 r. RDOŚ w Lublinie, opracowano w lutym 2014 r. aneks do raportu oraz wyjaśniono zapisy jego treści. Sąd zaznaczył, iż nie dokonuje merytorycznej oceny raportu, który zawiera wiadomości specjalne oraz że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W opinii Sądu, wbrew twierdzeniom skargi w raporcie zawarto odniesienia dotyczące poszczególnych faz przedsięwzięcia, w tym fazy jego realizacji, a następnie fazy eksploatacji. Omówione zostały skutki wynikające z istnienia przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił ocenę SKO, że przedłożony raport został sporządzony prawidłowo i odniósł się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy, uwzględniające jego specyfikę. W konsekwencji, skoro raport podlegający ocenie organów nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, a zgłaszane w stosunku do niego zastrzeżenia są nieuzasadnione, nie ma podstaw, by odmówić mu wiarygodności. Analizując przebieg postępowania Sąd stwierdził, iż na żadnym jego etapie nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów ustawy w zakresie udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz naruszenia art. 28 k.p.a. W toku postępowania dotyczącego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ ma obowiązek podawać do publicznej wiadomości określone informacje wskazane w art. 33 ustawy środowiskowej. Z akt sprawy wynika, iż takie informacje dotyczące toczącego się postępowania i wydania przedmiotowej decyzji były wywieszane zarówno na stronie internetowej organu, jak i w jego siedzibie. W ocenie Sądu, organy administracji uwzględniły wskazane wyżej przepisy ustawy i przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a., rozważając wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł M. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - przez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ II instancji art. 66 ustawy środowiskowej - poprzez uznanie raportu, za miarodajny i wystarczający do zakończenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy nie zawierał on obiektywnej analizy możliwych konfliktów społecznych, jak również nie wyjaśniał w sposób rzetelny i kompleksowy ewentualnej szkodliwości emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie osób trzecich,

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - przez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy II instancji:

- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - przez niewyjaśnienie (ani w decyzji ani w treści raportu) okoliczności związanej z występowaniem uciążliwości tzw. odorowej, wykraczającej swym zasięgiem poza obszar inwestycji, szkodliwości (bądź jego braku) emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie osób trzecich, co mogło mieć wpływ na prawidłowość oceny możliwości realizacji inwestycji w określonym przez inwestora miejscu bądź dla określenia warunków jego realizacji,

- art. 7, 8, 11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a. - przez nie wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania decyzji organu I instancji, a także niekompletnej i niepełnej oceny raportu środowiskowego, co mogło mieć wpływ na prawidłowość oceny możliwości realizacji inwestycji w określonym przez inwestora miejscu bądź dla określenia warunków jego realizacji,

- art. 33 ustawy środowiskowej - przez zaniechanie ponownego przeprowadzenia przez organ procedury określonej w tym artykule po uzupełnieniu raportu o Aneks i tym samym niezapewnienie społeczeństwu udziału na tym etapie z prawem do składania uwag i wniosków w wyznaczonym terminie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W pierwszej kolejności rozpatrzeć należy zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, bowiem prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego można ocenić dopiero po zgodnym z prawem przeprowadzeniu postępowania.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, wydając zaskarżoną decyzję organ administracyjny należycie wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności i dał temu wyraz w szczegółowych motywach podjętego rozstrzygnięcia. Organ wręcz drobiazgowo przeanalizował wszystkie mające istotny wpływ na wynik sprawy kwestie i poddał wnikliwej ocenie przedłożony w sprawie raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Sąd I instancji również poddał szczegółowej analizie wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz przedstawiony przez inwestora raport, w wyniku czego słusznie ocenił zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem.

W tej sytuacji zarzuty naruszenia zarówno art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., jak i art. 7, 8, 11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a. nie mają usprawiedliwionych podstaw.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 33 ustawy środowiskowej – przez "zaniechanie ponownego przeprowadzenia przez organ procedury określonej w tym artykule po uzupełnieniu raportu o Aneks i tym samym niezapewnienie społeczeństwu udziału na tym etapie z prawem do składania uwag i wniosków w wyznaczonym terminie" – zauważyć wypada, że art. 33 ustawy środowiskowej ma dwa ustępy, przy czym ust. 1 składa się z dziesięciu punktów, zaś ust. 2 składa się z dwóch punktów, z których pkt 2 ma dwa podpunkty oznaczone literami a) i b). W omawianym zarzucie nie sprecyzowano jednak, która konkretnie z jednostek redakcyjnych art. 33 ustawy środowiskowej miała zostać – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – naruszona, co uniemożliwia poddanie należytej weryfikacji tego zarzutu. Nie wykazano przy tym, czy naruszenie tego unormowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podobne uwagi odnieść należy do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 66 ustawy środowiskowej – "poprzez uznanie raportu, za miarodajny i wystarczający do zakończenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy nie zawierał on obiektywnej analizy możliwych konfliktów społecznych, jak również nie wyjaśniał w sposób rzetelny i kompleksowy ewentualnej szkodliwości emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie osób trzecich". Art. 66 ustawy środowiskowej dzieli się na siedem ustępów (1, 1a, 2-6), a ust. 1 ma dwadzieścia jeden punktów (1-10, 10a, 11-20), z których pkt 1 i 8 dzieli się na litery a) - c), pkt 5, 10 i 10a na lit. a) – b), zaś pkt 7 – na litery a) – f). W zarzucie tym również nie sprecyzowano, która konkretnie z jednostek redakcyjnych art. 66 ustawy środowiskowej miała zostać – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – naruszona. Co prawda, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano art. 66 ust. 1 pkt 15 ww. ustawy, zgodnie z którym w raporcie należy dokonać analizy możliwych konfliktów społecznych, jednak podnoszone w motywach skargi kasacyjnej okoliczności mające świadczyć o zasadności tego zarzutu – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – zostały w toku postępowania administracyjnego wystarczająco wyjaśnione. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest brakiem "obiektywnej analizy" przeprowadzenie analizy niezgodnej z oczekiwaniami strony. Omawiany zarzut naruszenie prawa materialnego nie ma więc również usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.