Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie o sprostowanie omyłki pisarskiej zawartej w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2025 r., sygn. akt III FSK 481/25 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 472/24 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 10 maja 2024 r., nr 0601-IOV-1.4103.18.2024.5 w przedmiocie odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy postanawia: w punkcie 2) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt III FSK 481/25, sprostować błąd rachunkowy poprzez zastąpienie kwoty 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych kwotą 6785 (słownie: sześć tysięcy siedemset osiemdziesiąt pięć) złotych.

III FSK 481/25

UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt III FSK 481/25 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 472/24 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 10 maja 2024 r., w przedmiocie odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy.

W pkt 2 sentencji wyroku zasądzono na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 5400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z dnia 30 grudnia 2025 r. pełnomocnik organu wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie błędu rachunkowego we wskazanym wyżej wyroku NSA, poprzez zastąpienie kwoty 5400 zł, kwotą 6785 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek organu jest zasadny.

W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), który na mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje się sprostowanie wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się określonych uchybień. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., co wynika wprost z uzasadnienia prostowanego wyroku. Zgodnie z tym przepisem stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.

Należy wskazać, iż wysokość stawki minimalnej za czynności radcy prawnego w takim przypadku naliczana jest w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r. poz. 1935) wynosi 5.400 zł. Ponadto do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się min. poniesione przez stronę koszty sądowe, do których należy wpis od wniesionej skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie jednego adwokata lub radcy prawnego reprezentującego stronę. Wskazano kwotę 5.400 zł stanowiącą wynagrodzenie za czynności radcy prawnego, pomijając kwotę uiszczonego wpisu w wysokości 1.385 zł. Dlatego też koszty postępowania kasacyjnego powinny wynosić 6.785 zł.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, iż prawidłowa wysokość zasądzonych kosztów powinna wynosić 6785 zł zamiast omyłkowo obliczonej wartości 5400 zł. Zaistniały błąd rachunkowy wymagał zatem sprostowania (por. postanowienie NSA z 27 stycznia 2026 r. sygn. akt III FSK 1357/24).

Na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazany powyżej błąd rachunkowy, Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę rachunkową i postanowił jak w sentencji postanowienia.