Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Iwona Kozłowska Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej A. Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. Z. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też w skrócie jako "Organ" lub "GITD") z dnia 20 lutego 2025 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją GITD, po rozpoznaniu wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swą uprzednią decyzję z dnia 24 grudnia 2024 r. numer [...] stwierdzającą utratę dobrej reputacji Skarżącej, jako osoby zarządzającej transportem.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, zwanej dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 ze zm.), art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., zwanym dalej rozporządzenie (WE) nr 1071/2009), art. 1 i załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, zwanym dalej rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403).

W ocenie Organu o utracie dobrej reputacji przez Stronę świadczyło nałożenie na Skarżącą decyzją z dnia 26 marca 2024 r. nr [...] przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego kary pieniężnej za pięć naruszeń, polegających na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. naruszenie określone w lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Organ zaznaczył, że jest to najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na kierowaniu pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Organ podkreślił, że kara nałożona tą decyzją została zapłacona w dniu 17 kwietnia 2024 r. a wymienione naruszenia zostały popełnione podczas wykonywania przewozów drogowych przez przewoźnika drogowego: A. Z. Ponadto przy ocenie dobrej reputacji Strony organ uwzględnił także naruszenie stwierdzone w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w S. z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr [...] wydanej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w S. Wymienioną decyzją nałożono karę pieniężną za 1 naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. naruszenie określone w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ zaznaczył, że jest to najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na kierowaniu pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. GITD wskazał, że wymienione naruszenie także zostało popełnione podczas wykonywania przewozu drogowego przez przewoźnika drogowego A. Z. Jednocześnie w zaskarżonej decyzji Organ uznał, że na podstawie dokumentów przedłożonych przez Stronę nie można stwierdzić czy plan naprawczy został wprowadzony w przedsiębiorstwie A. Z. Zdaniem GITD dokumenty przedłożone przez Stronę nie wskazują nawet przybliżonego terminu ich sporządzenia. Nie ma przy tym na nich żadnej daty, która wskazywałaby chociaż kiedy dany dokument został sporządzony ani jakiegokolwiek opisu pozwalającego ustalić datę sporządzenia dokumentu i jego wprowadzenia w przedsiębiorstwie a na oświadczeniach kierowców brak jest daty podpisania tych oświadczeń. Z kolei przedłożony przez Stronę wewnętrzny regulamin pracy ani nie określa przedsiębiorstwa, w którym miałby być wprowadzony, ani nie został podpisany przez przedsiębiorcę, ani nie zawiera daty jego wprowadzenia w przedsiębiorstwie, więc można go uznać jedynie za projekt takiego regulaminu. Nadto, w ocenie Organu, wymienione dokumenty sugerują, że zostały one sporządzone na potrzeby przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lutego 2025 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie dotychczasowej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 grudnia 2024 r. stwierdzającej utratę dobrej reputacji Skarżącej, jako osoby zarządzającej transportem, mimo istnienia podstawy do uchylenia tej decyzji z uwagi na wskazane przez stronę zarzuty,

b) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego ich naruszenia w pierwszej instancji, jak również ich naruszenie w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy, w obu przypadkach polegające na:

- nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego,

- braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy,

- zaniechaniu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego

- zaniechanie przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie,

- swobodną i dowolną oceną zgromadzonych w sprawie dowodów,

- co skutkowało błędną oceną organu, co do braku istnienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie i podjęcia działań naprawczych oraz błędnym przyjęciem, iż utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia i w konsekwencji nieprawidłowym rozstrzygnięciem stwierdzającym utratę dobrej reputacji Skarżącej, podczas gdy nie zachodziły przesłanki i okoliczności do wydania ww. rozstrzygnięcia,

c) art. 75 § 1 i art. 136 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, mimo iż mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i wobec tego zachodziła potrzeba ich przeprowadzenia, co doprowadziło do błędnej oceny organu o braku istnienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie i podjęcia działań naprawczych i w konsekwencji nieprawidłowym rozstrzygnięciem stwierdzającym utratę dobrej reputacji Skarżącej,

2) art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji A. Z., mimo wykazania istnienia możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie i wdrożenia odpowiednich działań naprawczych, do uwzględnienia których organ był zobowiązany zgodnie z brzmieniem tego przepisu w zakresie oceny dobrej reputacji,

3) art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji skarżącej, w sytuacji gdy ocena wszystkich okoliczności które powinny zostać wzięte przez organ pod uwagę prowadzi do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem nieuzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobra reputacji Skarżącej.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lutego 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 24 grudnia 2024 r. a także zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się bowiem, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. z dnia 26 marca 2024 r. nałożono na stronę karę pieniężną za 5 naruszeń polegających na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. naruszenie określone w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Jednocześnie jest to najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na kierowaniu pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Strona popełniła 5 opisanych naruszeń. Ponadto decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w S. z dnia 12 sierpnia 2024 r. nałożono na Skarżącą karę pieniężną za jedno naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, tj. naruszenie określone w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, stanowiące zarazem najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403.

Ponadto na dzień wydania zaskarżonej decyzji, żadnej z powyższych kar, nie można uznać za niebyłe, na gruncie art. 94b u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 94b u.t.d., nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu.

W świetle powyższych okoliczności oraz treści art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d., GITD był zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji Skarżącej w związku ze stwierdzonymi łącznie w dwóch decyzjach sześcioma najpoważniejszymi naruszeniami. Organ prawidłowo zakwalifikował przy tym każde z powyższych naruszeń, jako odrębne, słusznie wskazując, że przepis Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym odnosi się do wykonywania przewozu drogowego jednym pojazdem, a nie wykonywania przewozu drogowego pojazdami. Także jasno z przepisu Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, że chodzi w nim o każdy pojazd, którym jest wykonywany przewóz drogowy. Sąd nie podziela tym samym sformułowanego w skardze zarzutu odnośnie błędnego przyjęcia przez GITD, że pod nadzorem Strony doszło do sześciu najpoważniejszych naruszeń w rozumieniu grupy 5 nr 1 załącznika I do Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

Jednakże, co istotne w realiach niniejszej sprawy, w myśl przepisu art. 7d ust. 3 u.t.d., po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego. Istotnym jest przy tym, że w toku przedmiotowego postępowania GITD był zobligowany do przeanalizowania okoliczności, o których mowa w art. 7d ust. 4 u.t.d. Wspomniany przepis art. 7d ust. 4 u.t.d., stanowi bowiem, że przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności:

1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;

2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

I, w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, GITD, dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę okoliczności, które Skarżąca powołała w toku postępowania, a które, w jej przekonaniu świadczyły o tym, że spełnione zostały wymogi ustawowe w zakresie poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w którym pełniła obowiązki osoby zarządzającej transportem, czyli wykazujące, że podjęła w ramach swojej funkcji, działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub procedury zapobiegającej w przyszłości powstawaniu naruszeń obowiązków w zakresie przewozu drogowego. Skarżąca w piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r. poinformowała organ o wprowadzeniu planu naprawczego w przedsiębiorstwie obejmującego: wprowadzenie ewidencji wszystkich pojazdów z uwzględnieniem terminów badań technicznych, zawarcie porozumienia ze stacją diagnostyczną w zakresie telefonicznego powiadamiania o zbliżającym się terminie badania technicznego na dwa tygodnie przed jego upływem, zobligowanie pracowników do sprawdzania dowodów rejestracyjnych pojazdów, wprowadzenie wewnętrznego regulaminu pracy, bieżące informowanie o stanie pojazdu lub statusie realizacji zlecenia w celu zapewnienia nadzoru nad kierowcami. Do pisma strona dołączyła 7 kopii oświadczeń kierowców, kopie dowodów rejestracyjnych pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...] i [...], kopię zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i kopię faktury nr [...] dotyczącej sprzedaży pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] oraz wewnętrzny regulamin pracy niepodpisany przez przedsiębiorcę. Skarżąca przedłożyła również kopie dowodów rejestracyjnych potwierdzających przeprowadzenie zaległych badań technicznych pojazdów.

Podkreślenia wymaga, że kwestia właściwej oceny przywołanych przez Stronę w tym zakresie okoliczności, ma kluczowe znaczenie w świetle dyspozycji art. 7d ust. 5 u.t.d., w myśl którego to przepisu, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro, w myśl art. t. 7d ust. 5 u.t.d., dokonana przez GITD ocena wystąpienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym ocena charakteru podjętych przez Stronę działań, mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożenie procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; rzutuje na możliwość wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez Skarżącą, to koniecznym jest, po pierwsze należyte zbadanie opisanych przez Skarżącą działań naprawczych a następnie dokonanie ich prawidłowej i pełnej oceny poprzez pryzmat dyspozycji art. 7d ust. 4 pkt 2) u.t.d.

Analizując natomiast treść zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lutego 2025 roku, zauważyć należy, że organ w istocie zdyskredytował przedłożone przez Stronę dokumenty ze względu na niemożność zweryfikowania, czy istotnie plan naprawczy został wprowadzony w przedsiębiorstwie A. Z., z uwagi na brak w nich precyzyjnego ujęcia podmiotu, którego dotyczą a także zaniechanie opatrzenia ich odpowiednimi datami. Tymczasem w myśl art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Z kolei zgodnie art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, dostrzeżenie przez Organ, że dokumentacja przedstawiona przez Skarżącą dotknięta jest brakami, winien on był w myśl przywołanych przepisów, przedstawić jej swoje zastrzeżenia, tak aby Strona miała możliwość odnieść się do nich jeszcze przed wydaniem decyzji. Skoro bowiem Skarżąca przedłożyła w toku postępowania szereg dokumentów, które, w jej ocenie potwierdzają wprowadzenie środków dyscyplinujących zatrudnionych pracowników oraz wdrożenie procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, to, w świetle art. 7, art. 8, art. 9 i art. i 77 § 1 k.p.a., organ winien był, w ramach prowadzonego postępowania, wezwać Stronę do złożenia stosownych wyjaśnień, jeżeli, w jego ocenie, dokumenty te nie spełniały założonych dla planu naprawczego wymagań. Zaniechanie tegoż działania przez GITD postawiło Stronę, podejmującą w toku postępowania odpowiednie, jej zdaniem, działania, w sytuacji, w której dopiero z treści otrzymanej decyzji dowiedziała się o ich niewystraczającym, w ocenie organu, charakterze.

Tym samym za przedwczesną należy uznać ujętą w zaskarżonej decyzji ocenę powyższych dokumentów poprzez pryzmat wypełnienia celów stawianych działaniom naprawczym, wnikających z brzmienia art. 74 ust. 4 pkt 2 u.t.d., skutkiem czego, w ocenie Sądu, nie dokonano prawidłowej oceny spełnienia przesłanki z art. 74 ust. 4 pkt 2 u.t.d., tj. w istocie nie wyjaśniono czy faktycznie istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie przewozowym, w którym Skarżąca zarządza transportem, poprzez wdrożenie procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, jak również nie oceniono zagadnienia wprowadzenia odpowiednich środków dyscyplinujących wobec zatrudnionych pracowników.

W ocenie Sądu bezpodstawnym jest czynienie nadto Skarżącej przez Organ zarzutu, że przedłożone przez nią dokumenty sugerują, iż zostały sporządzone na potrzeby prowadzonego przez GITD postępowania administracyjnego, skoro to właśnie w jego ramach Strona miała wykazać, czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika przy tym, w jakim stopniu błędna ocena Organu w tym zakresie, przyczyniła się do zanegowania działań naprawczych przedstawionych przez Stronę.

W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, Organ naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 7d ust. 4 pkt 2) i 4) u.t.d., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę Organ zobowiązany będzie zatem uwzględnić ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku, a nadto rozważyć zasadność uwzględnienia dyspozycji art. 94b u.t.d. w toku ponownego rozpatrywania sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylił zaskarżoną decyzję (punkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięto z kolei w punkcie 2 sentencji wyroku.