Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich - oddala skargę -

Komendant Wojewódzki Policji w P., na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), w dniu [...] lipca 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił W. K. wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. w dniu [...] kwietnia 2017 r. złożył wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia, do którego dołączył orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdzające, że może dysponować bronią.

W dniu [...] kwietnia do organu wpłynęła informacja, że w dniu [...] marca 2017 r. Wnioskodawca poddał się badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu przez uprawnionego psychologa, a z wydanego orzeczenia wynika, iż należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, iż nie wydaje się pozwolenia na broń osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

Jedyna skuteczna drogą zakwestionowania orzeczenia jest tryb odwoławczy określony w art. 15 h ustawy o broni i amunicji, z którego wnioskodawca nie skorzystał.

Pozytywne orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydane przez innego psychologa, nie eliminuje z obrotu prawnego orzeczenia negatywnego (pierwszoinstancyjnego) z dnia [...] marca 2017 r.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku zaistnienia przesłanki w nim określonej organ odmawia wydania pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...].

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powtórzył za organem pierwszej instancji stan faktyczny sprawy dokonał jego ponownej analizy i oceny w świetle art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni amunicji stanowiącego podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do zmiany lub zaskarżonej decyzji.

W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. zarzucając organowi, że do jej wydania doszło w warunkach naruszenia art. 7, art. 8 (zdanie drugie), art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a.

Skarżący podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Z kolei pozwolenia na broń nie wydaje się m.in. osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3).

W myśl art. 15 h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15 h ust. 3 tej ustawy odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15 h ust. 7).

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dostarczonym przez skarżącego orzeczeniu psychologicznym z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdzono, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Jednakże Komendant Wojewódzki Policji w P. uzyskał informację, że w orzeczeniu psychologicznym z dnia [...] marca 2017 r. skarżący został uznany za osobę, która bronią dysponować nie może.

Organy Policji wydając decyzje zarówno w I, jak i w II instancji, wskazywały na wiążącą moc powyższego negatywnego orzeczenia psychologicznego.

Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie psychologiczne, wydane w trybie pierwszoinstancyjnym jest ostateczne, o ile nie zostało od niego złożone odwołanie. Skarżący odwołania nie złożył, natomiast przedłożył pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W konsekwencji - wbrew stanowisku skarżącego - organy Policji były nim związane orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] marca 2017 r. W związku z tym zasadnie organy wskazały, że okoliczność przedłożenia przez skarżącego pozytywnego orzeczenia psychologicznego nie mogło mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

W oparciu o ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2017 r. organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenie na broń palną do celów łowieckich na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704).

Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.