Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. D. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją, wydaną po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji B. M. z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz B. – Spółka z o.o. z s. w N. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW, budynku socjalnego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej, na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], położonej w obrębie [...], gm. T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej : "K.p.a." oraz art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej : "u.p.z.p.", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało zapoczątkowane wnioskiem Spółki z o.o. B. z siedzibą w N. (zwanej dalej "Spółką"), reprezentowanej przez M. K. - Prezesa Zarządu, z dnia [...] lutego 2019 r., o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji zlokalizowanej na terenie działki nr [...] obręb [...], gm. T.. We wniosku wskazano, iż przedmiotowa inwestycja jest obiektem zaliczanym do instalacji odnawialnych źródeł energii, w którym produkuje się biogaz, w skład którego wchodzą: metan, dwutlenek węgla i w śladowych ilościach inne związki chemiczne. Inwestycja realizowana będzie w płn-wsch części działki nr [...], stanowiącej grunty orne. W skład biogazowni wchodzić będą: 1) dwa zbiorniki fermentacyjne stalowe z mieszadłem mechanicznym w kształcie walca o średnicy 12, 5 m i wysokości 14 m każdy, zbiornik o powierzchni zabudowy 140 m2; o kubaturze do 1400 m2, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do 10,5 m, całkowitej wysokości do ok. 14 m, szerokości elewacji frontowej do ok. 12,5 m2) zbiornik buforowy substratu płynnego, zbiornik żelbetonowy podpoziomowy, od góry i zamknięty płytą stropową, powierzchnia zabudowy do 50 m2, kubaturze do 100m2 dach płaski; 3) akcelerator procesów biotechnologicznych - stalowa komora zamknięta, w kształcie walca, powierzchnia zabudowy do 35 m2, kubatura do 375 m2, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 10,5 m, całkowita wysokość do 14 m; szerokość elewacji frontowej do ok. 6,5 m; 4) zbiornik płynu pofermentacyjnego jako komora żelbetonowa lub stalowa w kształcie walca, o wymiarach: średnica 28 m, wysokość 8 m, powierzchnia zabudowy do 620 m2, kubatura do 8000m3, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 8 m, całkowitej wysokości do 14 m, szerokość elewacji frontowej do 28 m; 5) układ dozowania substratu stałego z fundamentem, powierzchnia zabudowy - 100 m2; 6) kontener techniczny z fundamentem, powierzchnia zabudowy - 50m2, kubatura - 100m3 dach płaski, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 3m, szerokość elewacji frontowej - 12,5 m; 7) stacja transformatorowa z fundamentem, powierzchnia zabudowy - 25 m , kubatura 75m , wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 3m, szerokość elewacji frontowej - 6,5 m, dach płaski; 8) układ kogeneracyjny z fundamentem, powierzchnia zabudowy - 50m2, kubatura - 100m3, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 3m, wysokość całkowita - 5,5 m; szerokość elewacji frontowej - ok. 12,5 m; 9) układ uzdatniania gazu z fundamentem, o powierzchni zabudowy 50m2 w skład którego wchodzić będzie: układ osuszania biogazu; układ odsiarczania i stacja podnoszenia ciśnienia; 10) urządzenie awaryjne spalania biogazu z fundamentem- kocioł na biogaz lub pochodnia awaryjnego spalania biogazu; 11) silos substratów stałych - żelbetonowe niezadaszone zasieki powierzchni zabudowy - 2800 m2, wysokość górnej krawędzi ściany silosu - 4m; 12) szczelny zbiornik betonowy wód opadowych i p.poż o powierzchni zabudowy 450 m2, kubatura - 300 m3; 12) budynek socjalny murowany parterowy z poddaszem użytkowym o powierzchni zabudowy 550m2; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 4m; wysokość kalenicy - 8m, szerokość elewacji frontowej - 30 m wraz ze zbiornikiem bezodpływowym na ścieki socjalno - bytowe o poj. 20 m3; 13) waga samochodowa z fundamentem o powierzchni zabudowy 80m2. Łączna powierzchnia zabudowy obiektami do 4700 m2 oraz powierzchnie utwardzone o pow. 5000 m2. W części końcowej wniosku inwestor zawarł zapis, iż rodzaj przedsięwzięcia, jego skala oraz planowana lokalizacja nie przyczyni się do znaczącego oddziaływania na środowisko.

Postępowanie zakończone powyższą decyzją Burmistrza M. z dnia [...] stycznia 2020 r. prowadzone było w następstwie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium na mocy decyzji z dnia [...] września 2019 r., znak [...], którą to uchylono wcześniejszą decyzją Burmistrza Gminy i Miasta M. znak [...] ustalającą na rzecz Spółki z o.o. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Kolegium w ww. decyzji dokonało następujących wskazań co do dalszego procedowania przez organ I instancji:

1) w zakresie odstępstwa od warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., bowiem warunek "dobrego sąsiedztwa" nie dotyczy inwestycji produkcyjnych;

2) załączniki graficzne do decyzji w postaci kopii map w skali 1:2000 - o których mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. z wyznaczonymi granicami terenu (skala właściwa tylko dla inwestycji linowych) oraz w skali 1:5000 - o których mowa w § 9 ust. 2 w związku z § 3 ust.2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. z zaznaczonymi granicami obszaru poddanego analizie, nie spełniają wymogów art. 52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. Załączniki te winny stanowić kopie mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1: 1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno – kartograficznego.

W konkluzji Kolegium wskazało, iż powyższe wcześniejsze rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane na podstawie nie w pełni zebranego materiału dowodowego, naruszając tym samym zasady postępowania wyrażone w art. 7 i art. 77 K.p.a. Ponadto Kolegium wskazało, iż z uwagi na planowaną realizację przez tego samego inwestora dwóch inwestycji (farma ryb + biogazownia) na tej samej działce (nr [...], gm. T.), organ I instancji winien rozważyć przeprowadzenie jednego postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji obu inwestycji.

W dniu [...] stycznia 2020 r. organ I instancji wydał opisaną wyżej decyzję znak GIŚ. [...]

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. D. – właściciel sąsiedniej nieruchomości (dalej : "strona" lub "skarżący"), zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji wyeliminowanie udziału społeczeństwa w postępowaniu, a w szczególności uznanie, że przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy planowane przedsięwzięcie należy uznać za przedwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

2) naruszenie § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało wyznaczeniem obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż 3 - krotność szerokości frontowej (co wynika z części graficznej), a obszar analizowany nie przyjął formy okręgu, ponadto na kopii mapy stanowiącej część graficzną analizy nie wyznaczono granic okręgu obszaru analizowanego tworzącego zwartą urbanistyczną całość. Odwołujący się, jako strona postępowania otrzymał nieczytelną kopię mapy, na której okręg przypomina kwadrat i "ucina" się w pewnym momencie w części wschodniej mapy;

3) naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie analizy graficznej na nieczytelnej kopii mapy, na mapie stanowiącej załącznik nr 3 a nie zaznaczono obiektu (działki). Na mapie tej widoczna jest granica analizowanego obszaru (w postaci części okręgu). Strona skarżąca poddaje pod wątpliwość skalę mapy, albowiem widać, że jest to powiększona mapa z pierwszej decyzji;

4) naruszenie art. 53 ust 1 u.p.z.p. poprzez brak zawiadomienia stron o decyzji kończącej postępowanie w sprawie w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty. We wcześniejszym postępowaniu - poprzedzającym wydanie pierwszej decyzji organ I instancji umieścił decyzję na BIP M., BIP T. oraz na tablicy ogłoszeń miejscowości M.. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji nie wykonał obwieszczenia, czym naruszył w/w przepis;

5) naruszenie art. 3 pkt 12 ustawy Prawo energetyczne poprzez przyjęcie przez organ I instancji, że planowana inwestycja będzie przedsiębiorstwem energetycznym, podczas gdy z wykładni tego przepisu wynika, że planowanej inwestycji nie można traktować jako przedsiębiorstwa energetycznego;

6) w aktach sprawy brak jest zaświadczenia potwierdzającego przynależność osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego co stanowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 4 u.p.z.p. ponadto z części tekstowej analizy nie wynika jaki architekt- urbanista dokonał tej analizy;

7) naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, w szczególności niewyjaśnienie przez organ I instancji dlaczego odmówił przymiotu strony 72 osobom, nie wskazania w uzasadnieniu decyzji, że strony wnioskowały o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, nie ustosunkowanie się do tych wniosków i nie zajęcie stanowiska, brak ustosunkowania się do wskazań SKO dotyczących ponownego rozpoznania sprawy;

8) kwestionowana decyzja nie została poprzedzona własną oceną organu dotyczącą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz weryfikacji, a sprowadza się do dosłownego przepisania uzasadnienia postanowienia RDOŚ w S.;

9) w postępowaniu nie przeprowadzono dowodu w postaci pomiaru w terenie odległości od terenów zamieszkałych wsi M., nie wskazano w postępowaniu rzeczywistych i realnych odległości przy wartościach liczb takich jak np. szerokość frontu wpisano "około 125 m";

10) w zaskarżonej decyzji nie zawarto obowiązków inwestora związanych z gospodarowaniem wodą, w tym dotyczących ograniczenia poboru wody do celów produkcyjnych z ujęcia własnego, dotyczących zasad odsiarczania wody kierowanej powtórnie do procesu fermentacji z pofermentu oraz odsiarczania biogazu w cyklu zamkniętym, a także nie określono zasady odprowadzania wód opadowych z powierzchni utwardzonych;

11) w zaskarżonej decyzji nie nałożono obowiązków w zakresie ograniczenia emisji substancji lotnych, w decyzji nie wymieniono miejsc emisji, którymi są m.in. miejsce składowania kiszonki, budynek przygotowania substratów hydrolizery oraz układ odsiarczania biogazu, a także zbiorniki na ciecz pofermentacyjną i plac składowy pofermentu stałego,

12) zaskarżona decyzja nie zawiera nakazów wprowadzających ograniczenia hałasu, nie wymienia stron postępowania, które znalazły się w strefie oddziaływania akustycznego,

13) w zaskarżonej decyzji nie nałożono żadnych obowiązków na inwestora w zakresie rozprowadzania pofermentu ciekłego i stałego wynikających z ustawy z dnia 10 lipca. 2007 r. o nawozach i nawożeniu,

14) w zaskarżonej decyzji nie podano argumentów wskazujących potrzebę ingerencji w środowisko poprzez budowę biogazowni, a ponadto nie przeanalizowano problemu substratów, czyli ilości w postaci masy zielonej, jak również rodzaju i miejsca pochodzenia odpadów przemysłu przetwórstwa rolnego;

15) skarżona decyzja narusza przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez: określenie w części pisemnej analizy parametrów technicznych w sposób ogólnikowy (około), brak dokładnego wyjaśnienia dlaczego obszar przyjęty do analizy wynosi 375 m, brak w aktach sprawy zaświadczenia potwierdzającego przynależność osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego, brak podpisu osoby uprawnionej na załącznikach do części graficznej analizy;

16) naruszenie art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, niezebranie w całości materiału dowodowego, co skutkowało przede wszystkim błędem w ustaleniu wartości, tj. szerokość frontu, wielkość obszaru analizowanego. Z treści decyzji jak i jej załączników wynika, że organ I instancji nie dokonał pomiarów w terenie i opierał się jedynie na wniosku inwestora, z pomiaru mapy, tj. szerokości frontu i obszaru analizowanego wynika jednoznacznie, że wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło niezgodnie z przepisami;

17) naruszenie art. 10 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu osób będących stronami postępowania;

18) naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w tym również brak reakcji organu na wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej;

19) nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej pomimo wniosku stron oraz wniosków społeczeństwa - do czego organ był zobowiązany przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organ odwoławczy uchyla jedynie decyzję organu I instancji, a nie całe postępowanie przed tym organem, decyzja zostaje usunięta z obrotu prawnego, zaś wszelkie czynności i dowody zgromadzone w postępowaniu pozostają ważne i mogą być wykorzystane w kontynuowanym postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż rozpatrując powyższe odwołanie wzięło pod uwagę następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W obszarze objętym zaskarżoną decyzją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi.

Przedmiotowe postępowanie dotyczy budowy biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy 500kW, budynku socjalnego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na terenie działki nr [...] [...]. Ustawodawca w przepisach art. 61 ust.2 i ust. 4 u.p.z.p. wprowadził odstępstwa od badania warunku z pkt 1, czyli ’’dobrego sąsiedztwa" wskazując m.in. w ust.2, iż tego warunku nie stosuje się do "inwestycji produkcyjnych".

Termin "inwestycje produkcyjne" na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (wyrok WSA w Poznaniu II SA/Po 797/18 z dnia 17 kwietnia 2019 r.) W ocenie Kolegium, nie ulega wątpliwości, że warunek dobrego sąsiedztwa winien być w rozpoznawanej sprawie wyłączony przepisem art. 61 ust. 2 u.p.z.p., gdyż produkcja gazu odbywać się będzie na dużą skalę - do 500 kW, w związku z czym inwestycja ta należy do inwestycji produkcyjnych. Decyzja SKO została sporządzona w oparciu o dokument - wyniki analizy dla ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dokumencie tym zweryfikowano spełnienie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. w następstwie powyższego poczyniono ustalenia sprowadzające się do przyjęcia, że: a) teren ma dostęp do drogi publicznej, b) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, c) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne d) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, gdyż żaden z przepisów odrębnych mogących mieć zastosowanie w niniejszej sprawie nie sprzeciwia się realizacji inwestycji. Ustalono szerokość frontu terenu ok. 125 m i granice obszaru analizowanego w odległości 375 m od granic inwestycji.

Projekt decyzji wraz z wynikami analizy oraz z częścią graficzną sporządzoną na mapie z ewidencji gruntów w skali 1:1000 został podpisany przez mgr inż. B. H. - architekta urbanistę. Na podstawie art. 60 ust.4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Artykuł 5 u.p.z.p. wskazuje - poprzez wymienienie - osoby uprawnione do sporządzenia projektów aktów planistycznych, zgodnie z którym to przepisem uprawnienia takie posiadają osoby, które: 1) nabyły uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. poz. 99, 178 i 192, z 1990 r. poz. 198 i 505 oraz z 1993 r. poz. 212);

2) nabyły uprawnienia urbanistyczne na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.);

3) posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r. poz. 932 i 1650);

4) posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej;

5) posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż określony w pkt 4 oraz ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej;

6) są obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do projektowania zagospodarowania przestrzeni i zagospodarowania przestrzennego w skali lokalnej i regionalnej odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 4 lub 5. Zatem osoba sporządzającą projekt zaskarżonej decyzji bezsprzecznie posiada uprawnienia umożliwiające sporządzanie i podpisanie projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż mgr inż. B. H. jest architektem urbanistą.

Dalej Kolegium stwierdza, iż w toku prowadzonego postępowania Burmistrz M. na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wystąpił w dniu [...] grudnia 2019 r. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S. - Wydział Spraw Terenowych 1 w Z., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Nadzoru Wodnego w T. oraz do Starosty W. i Gminy T. celem zaopiniowania projektu decyzji o warunkach zabudowy. W dniach [...] grudnia 2019 r. wpłynęło uzgodnienie Burmistrza T.; [...] grudnia 2019 r. postanowienie uzgadniające od Starosty W.; [...] grudnia 2019 r. z PGW Wody Polskie; [...] grudnia 2019 r. pismo z RDOŚ informujące, iż z uwagi na lokalizację planowanej inwestycji poza granicami ustanowionych form ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody brak jest przesłanek do uzgodnienia lokalizacji inwestycji w trybie art. 53 ust.4 pkt 8 u.p.z.p.

Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Na podstawie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia organ prowadzący postępowanie wyznaczył wokół działki budowlanej której dotyczy wniosek o warunki zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust.2-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 metrów. Zasadą jest wyznaczenie trzykrotnej odległości, odstępstwo od tej zasady winno być szczegółowo uzasadnione (wyrok IV SA/Po 469/19 z dnia 21 listopada 2019 r.) W niniejszej sprawie- zdaniem Kolegium - obszar wyznaczony zgodnie z § 3 ust.2 jest obszarem wystarczającym, do ustalenia wymagań dla projektowanej inwestycji. Tym samym nie można potwierdzić twierdzeń odwołującego o nieprawidłowości map, - mapy dołączone do wniosku posiadają licencję nr [...] wydaną przez Powiat W., data wydania [...] października 2019 r. (akta organu I instancji str. 456).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 26 § 2 w zw. z art. 24 §1 pkt 1 i 2 oraz art. 25 § 1 pkt 1 i art. 123 § 1 K.p.a. wyznaczyło Burmistrza Gminy i Miasta M. do prowadzenia w/w postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą: Budowa biogazowi rolniczej wraz infrastrukturą towarzyszącą (...) zlokalizowanej na działce nr [...] w M., z uwagi na fakt, iż inwestycja jest planowana na terenie działki stanowiącej własność Z. H. - matki Burmistrza T..

W następstwie powyższego wyznaczenia Burmistrz Gminy i Miasta M. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ był związany przedmiotem postępowania dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, nie zaś kwestią ewentualnego wydania decyzji środowiskowej dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Kolegium, kwestia zagadnień środowiskowych przy wydania obecnego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem badania, bowiem organ I instancji wydał już rozstrzygnięcie - decyzja z dnia [...] marca 2019 r. Burmistrza M. znak [...] na mocy, której organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn:" Budowa bioelektrowni [...] w gminie T. na działce nr [...] położonej w miejscowości M.". Rozstrzygnięcie to które stało się ostateczne i prawomocne. Na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest dopuszczalne weryfikowanie przedsięwzięcia pod kątem kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - takie stanowisko zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2624/17. Ustalenia powyższe wynikają także z zapisów ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2020, poz. 283 ze zm.), bowiem art. 71 wskazuje, iż decyzja środowiskowa jest pierwszą z decyzji poprzedzającą proces inwestycyjny, wyprzedzającą otrzymanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy czy też decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest następstwem rozstrzygnięcia kwestii w zakresie decyzji środowiskowej. Niezależnie od powyższego, organ I instancji odniósł się w kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy do kwestii wydania poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podnosząc, iż inwestor uzyskał decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Odrębnym wnioskiem inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie farmy ryb w obiegu zamkniętym, dla której także uzyskał decyzje umarzającą postępowanie w sprawie. Zdaniem SKO, nie sposób przyjąć, że obie wyżej wskazane inwestycje stanowią to samo przedsięwzięcie, skoro przedsięwzięcia obu podmiotów różnią się lokalizacją (częściowo), oraz planowaną działalnością i przyjętymi rozwiązaniami technicznymi. Nie można zatem przyjąć, że obydwie inwestycje stanowią to samo przedsięwzięcie powiązane technologicznie, o jakich mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Nie można w związku z powyższym uznać, że jest to jedno przedsięwzięcie, dla którego wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust 5 ww. ustawy o udostępnianiu informacji. Kolegium podziela stanowisko co do odrębności postępowań środowiskowych dla wymienionych powyżej procesów inwestycyjnych, wskazując m.in. na wykładnię przepisu art. 3 ust. 1 pkt 13 ww. ustawy w kontekście przesłanki powiązania technologicznego zawartą m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. II SA/Sz 530/15 z dnia 26 sierpnia 2016 r., zgodnie z którą powiązaniem tym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej wspólnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy, ponadto powiązanie to również dotyczy przedsięwzięć tego samego rodzaju wykorzystujących tą samą technologię, choćby planowanych przez różne podmioty. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy nie można dopatrywać się powiązań technologicznych w inwestycjach polegających na budowie farmy ryb i biogazowi, gdyż inwestycje nie są inwestycjami tego samego rodzaju, nie wykorzystują tej samej technologii, ponadto inwestorami są odrębne osoby prawne. Podzielić należy również ustalenia organu I instancji sprowadzające się do przyjęcia, że biogazownia jako całość jest przedsiębiorstwem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Energia ta jest produktem finalnym, który opuszcza zakład produkcyjny. Cechy zamierzenia inwestycyjnego, wynikające z opisu przedsięwzięcia, zawartego we wniosku inwestora, świadczą o prowadzeniu przez inwestora przedsiębiorstwa energetycznego. Zgodnie z prawem energetycznym, jako przedsiębiorstwo energetyczne ustawodawca traktuje podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Ustawa przewiduje możliwość wytwarzania energii oraz ciepła z paliwa gazowego, w tym z biogazu rolniczego. Planowana inwestycja będzie zatem "zakładem produkcyjnym ".

Odnosząc sic do zarzutu odwołania podnoszącego naruszenie przepisów art. 53 ust 1 u.p.z.p. SKO wskazuje, iż przepis ten, dotyczący sposobu zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania oraz decyzjach i postępowaniach kończących postępowanie w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, dotyczy jedynie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja zaś nie należy do tego typu inwestycji. Artykuł 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje inwestycje celu publicznego jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65). Analiza tego przepisu pozwala na poczynienie niezaprzeczalnych ustaleń, iż przedmiotowa inwestycja nie zawiera się w definicji celu publicznego, zatem w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania zapisy art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

W ocenie SKO, nie można również podzielić twierdzeń odwołującego o naruszeniu przez organ I instancji art. 107 §1 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, a w szczególności poprzez odmówienie przymiotu strony 72 osobom oraz braku ustosunkowania się przez organ do zawnioskowanej przez niego rozprawy administracyjnej. Organ I instancji odniósł się do przedmiotowych twierdzeń w odpowiedzi na odwołanie podnosząc, iż pismami z dnia [...] czerwca 2019 r. znak sprawy [...] odmówił wnioskodawcom uznania ich za stronę postępowania (akta organu I instancji str. 249 do 376). Natomiast przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w trybie art. 89 K.p.a. nie jest obligatoryjne, zaś przesłanki zastosowania tej instytucji występują, gdy przyśpieszy lub uprości ona postępowanie lub gdy wymaga przeprowadzenia rozprawy przepis prawa. W przedmiotowej sprawie brak jest przepisów zobowiązujących organ do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Ponadto organ I instancji wskazał, iż o rozprawę administracyjną wniósł jedynie odwołujący się. Wniosek ten został złożony do urzędu w dniu [...] czerwca 2019 r. zatem pięć dni po terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania z dnia [...] czerwca 2019 r. (str. 107 akt sprawy), zawiadomienie zostało odebrane przez stronę w dniu [...] czerwca 2019 r. (str. 146a i 146b sprawy). Ponadto w uzasadnieniu do wniosku strona odnosi się przede wszystkim do kwestii środowiskowych związanych z inwestycją, które były już rozpoznawane na etapie postępowania o uzyskanie decyzji środowiskowej, w której uczestniczył także organ opiniujący Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Stroną postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji środowiskowej był odwołujący, który mógł uzyskać informację na każdym etapie postępowania prowadzonego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Nie można również podzielić twierdzeń odwołującego, iż organ I instancji w przedmiotowym postępowaniu naruszył art. 10 oraz art. 28 K.p.a. bowiem przedmiotowa decyzja została doręczona wszystkim wyznaczonym stronom postępowania; organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...] zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o przysługującym im uprawnieniu określonym w art. 10 K.p.a. (zawiadomienie to zostało doręczone również odwołującemu w dniu [...] grudnia 2019 r. strony akt 514-515). Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, sprowadzających się do twierdzeń, iż organ prowadzący postępowanie nie dokonał wizji w terenie, a w konsekwencji określił parametry i realne odległości przy wartościach liczb takich jak np. szerokość frontu "ogólnikowo" poprzez wskazanie "około 125 m" organ odwoławczy stwierdził, iż należy mieć na uwadze specyfikę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie występowania przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., określenie zaś parametrów realizowanego przedsięwzięcia następuje w pewnym przybliżeniu, bowiem parametry szczegółowe zostaną doprecyzowane w ramach wydawanego pozwolenia na budowę (wyrok z dnia 5 października 2018 r. II SA/GI 544/18). Decyzja o warunkach zabudowy przesądza jedynie czy wnioskowane zamierzenie może być realizowane na danym terenie. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest możliwa. Szczegółowe zaś okoliczności planowanej zabudowy konkretyzują się w następnym etapie procesu inwestycyjnego - postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (wyrok z dnia 18 stycznia 2019 r. II SA/ŁD 636/18). Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynikającym z przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z ww. przepisu.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdza, iż określenie parametrów poprzez wskazanie "około" jest zasadne (wyrok z dnia 16 maja 2018 r. IV SA/Po 214/18). Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach jego kompetencji. W nawiązaniu do zarzutów podniesionych przez stronę, a wskazanych w punktach od 11-14 dotyczących szczegółowo omówionych tam - zdaniem strony - braków postępowania, Kolegium stwierdza, iż nie można ich podzielić, bowiem zapisy takie nie są zawierane w decyzji o warunkach zabudowy tylko mogą być zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyby organ opiniujący kartę przedsięwzięcia zażądał sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zatem rozstrzygnięcia takie nie są przedmiotem postępowania dotyczącego warunków zabudowy, natomiast kwestie "środowiskowe" były rozpatrywane w następstwie wydania decyzji z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] wydanej przez Burmistrza M. umarzającej postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy zawiera zapisy w przedmiocie gospodarowania wodą, projekt decyzji podlegał zaś uzgodnieniu PGW Wody Polskie. Żaden z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie zobowiązuje organu do wpisywania w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięć typu "dotyczących zasad odsiarczania wody kierowanej powtórnie do procesu fermentacji z pofermentu oraz odsiarczania biogazu w cyklu zamkniętym" .

Reasumując Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z zapisami art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. bowiem zostały spełnione następujące warunki: a) teren ma dostęp do drogi publicznej; b) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; c) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; d) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, gdyż żaden z przepisów odrębnych mogących mieć zastosowanie w niniejszej sprawie nie sprzeciwia się realizacji inwestycji.

Powyższą decyzję M. D. (dalej : "Skarżący") – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - zaskarżył w całości skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej :

1. Naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji wyeliminowanie udziału społeczeństwa w postępowaniu, a w szczególności uznania, że przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy planowane przedsięwzięcie ( rozpatrywane łącznie tj. budowa hodowli ryb i biogazowni rolniczej w tym samym miejscu przez te same osoby) należy uznać za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

2. Naruszenie przepisów § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało wyznaczeniem obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż 3- krotność szerokości frontowej (co wynika z części graficznej ), a obszar analizowany nie przyjął formy okręgu, ponadto na kopii mapy stanowiącej część graficzną analizy nie wyznaczono granic obszaru analizowanego tworzącego zwartą całość urbanistyczną; Strona postępowania otrzymała nieczytelną kopię mapy, na której okrąg przypomina kwadrat i ucina się w pewnym momencie na części wschodniej mapy.

3. Naruszenie art. 52 ust.2 pkt. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie analizy graficznej na nieczytelnej kopii mapy, na mapie stanowiącej załącznik nr 3 a nie zaznaczono obiektu (działki). Na mapie tej widoczna jest granica analizowanego obszaru (w postaci części okręgu). Strona skarżąca poddaje pod wątpliwość skalę mapy, albowiem widać, że jest to powiększona mapa (z pierwszej decyzji) Mapa składa się z dwóch części (prawdopodobnie powiększonych na kopiarce) przez co jest nieczytelna, niespójna, a poszczególnych części mapy tj. załączników nr 3 a i 3 b nie można połączyć, tak, aby stanowiły jedną całość. Poszczególne mapy dostarczone przez inwestora choć są opisane, że zostały sporządzone w skali 1: 1000 znacząco różnią się od siebie, choćby pomiarami działki, świadczy to o fakcie, że mapy te zostały przerobione dla własnych potrzeb, wobec czego nie mogą być wykorzystane w przedmiotowej sprawie.

4. Naruszenie przepisów art. 61 ust. 2 - ust. 4 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie biogazowni rolniczej jako inwestycji produkcyjnej lokalizowanej na terenie przeznaczonym na ten cel, podczas gdy z wniosku strony i akt postępowania wyraźnie wynika, że będzie to biogazownia rolnicza, a teren na którym ma powstać nie jest terenem przeznaczonym na ten cel.

5. Naruszenie art. 3 pkt 12 ustawy Prawo energetyczne poprzez przyjęcie przez organ I instancji, że planowana inwestycja będzie przedsiębiorstwem energetycznym, podczas gdy z wykładni tego przepisu wynika, że planowanej inwestycji nie można traktować jako przedsiębiorstwa energetycznego.

6. Naruszenie przepisów postępowania tj: art. 7 w zw. z art 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności:

- pominięcie faktu tej samej lokalizacji obu inwestycji realizowanych przez te same osoby fizyczne, które utworzyły dwie osoby prawne celem obejścia przepisów środowiskowych,

- pominięcie faktu, że hodowla sandacza w obiegu zamkniętym będzie ściśle powiązana z biogazownią rolniczą,

- pominięcie faktu, że kształt i umiejscowienie działki na której mają być realizowane obie inwestycje przedstawiony na kopii map stanowiących załączniki do decyzji odbiegają od wielkości, kształtu i umiejscowienia działki przedstawionej w Systemie Informacji Przestrzennej Miasta i Gminy T.,

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów.

7. Błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik postępowania, polegający na błędnym przyjęciu przez organ I i II instancji, że planowane inwestycje budowy farmy ryb oraz biogazowni rolniczej należy traktować osobno, podczas gdy z dostarczonego wraz z decyzjami materiału graficznego tj. map wyraźnie wynika, że obie te inwestycje będą realizowane w tym samym miejscu tj. na działce [...] w jej północno - wschodniej części, inwestorem są dwie różne osoby prawne z tym samym adresem siedziby, w których w zarządach zasiadają te same osoby fizyczne.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o :

1. uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości,

2. zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przypisanych.

Ponadto Skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do Burmistrza M. o dostarczenie dokumentacji związanej z wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w celu wykazania, że budowa farmy ryb i biogazowni rolniczej stanowi jedną inwestycję, a ich rozdzielenie przez tego samego inwestora podyktowane jest obejściem przepisów środowiskowych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazuje, iż organ I i II instancji błędnie przyjął, że planowana inwestycja budowy biogazowni nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie za słuszne należy uznać stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 45 i 80 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na stanowisko, ale należy je jednak zakwalifikować do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 52 b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. Dz.U z 2016 r. poz. 71. (w obecnym stanie prawnym pkt 54 b).

Wynika to z faktu, że - obie spółki mają tych samych udziałowców, a Prezesem Zarządu obu spółek jest ta sama osoba, obie mają ten sam adres siedziby. Jest to zatem ten sam inwestor. Obie inwestycje tj. farma ryb o powierzchni hali produkcyjnej [...] m2 i powierzchni utwardzonej [...] oraz biogazownia zabudowana obiektami o łącznej powierzchni [...] m2 i powierzchni utwardzonej [...] to inwestycje zlokalizowane są na tej samej działce nr [...], w tym samym miejscu (północno-wschodnia część działki). Całkowita łączna powierzchnia zabudowy wynosi [...] m2 czyli przekracza powierzchnię graniczną 1 ha.

Inwestor utworzył dwie Spółki celem obejścia przepisów środowiskowych.

Zdaniem Skarżącego, nawet każda z inwestycji liczona z osobna przekracza wymagane prawem powierzchnie zabudowy i należy je zakwalifikować do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Niezakwalifikowanie tej inwestycji jako mogącej potencjalnie oddziaływać na środowisko spowodowało wyłączenie z postępowania osób, którym przysługiwały prawa strony. Inwestycja ta spotkała się z dezaprobatą lokalnego społeczeństwa, a 72 właścicielom działek, na które będzie oddziaływać inwestycja (odór, hałas, utrata wartości nieruchomości; utrudniony ruch na drodze gminnej), odmówiono przymiotu bycia stroną postępowania.

Organ I i II instancji nie podjął żadnych czynności wyjaśniających, w wyniku których mógłby stwierdzić kto jest stroną przedmiotowego postępowania.

Stosownie do przepisu § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r., wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

W świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych, załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 K.p.a., załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (zob. wyrok NSA Z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, LEX nr 327707). W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy -określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Wątpliwości Skarżącego budzi także część tekstowa analizy. Zasadne i ugruntowane jest w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie dają podstaw do określenia w części pisemnej analizy poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Również decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie a z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, LEX nr 424613, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1485/05).

Także znajdujący się w aktach administracyjnych dokument zatytułowany "Wyniki analizy" nie może być uznany za prawidłową analizę urbanistyczną.

Opis analizowanego terenu - funkcji istniejącej zabudowy przedstawiony w tym dokumencie jest hasłowy i ogólnikowy, a wskazane parametry "orientacyjne" tzn. przy każdych wartościach organ I instancji wpisuje słowo "około" co oznacza dowolną interpretację .

Niezależnie od powyższego Skarżący zauważa, iż organ administracji powinien zgodnie z regułami art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśnić, jakimi kryteriami kierował się wyznaczając takie, a nie inne granice obszaru analizowanego, tak aby strona była przekonana o słuszności tego wyboru. W przedmiotowej sprawie, w decyzji organu I instancji brak dokładnego wyjaśnienia dlaczego obszar przyjęty do analizy wyznaczono w odległości 375 m.

Ponadto analiza graficzna jest nieczytelna , wyznaczony obszar analizowany w żaden sposób nie przypomina okręgu (raczej kwadrat). Ponadto okrąg ten nie jest kompletny, nie stanowi całości. Na mapie zasadniczej dołączonej do decyzji organ nie wyznaczył granic obszaru analizowanego tworzącego zwartą całość urbanistyczną. Obszar analizowany musi być oznaczony granicami, które stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003 r. mają być wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. pkt 1 u.p.z.p. wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, czyli we wszystkich kierunkach. Z mapy przedstawionej przez organ wynika, że obszar analizowany jest niekompletny - dlatego też nie podlega on prawidłowej weryfikacji.

Dokonując pomiarów na mapie można jednoznacznie stwierdzić, że mapy te choć sporządzone w skali 1:1000 odbiegają wartościami pomiarów od siebie np:

- szerokość frontu działki na mapie stanowiącej załącznik nr 3 b decyzji wynosi

3,5 cm (skala 1: 1000) wcześniej wynosiła 4 cm (skala 1:5000),

- szerokość frontu działki na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do analizy wynosi 5,7 cm (skala 1:1000).

Zdaniem strony skarżącej skoro obie mapy są w skali 1: 1000 , to poszczególne wielkości powinny być identyczne.

Powyższe świadczy również o fakcie, że organ I Instancji mógł w ogóle nie widzieć terenu na którym ma powstać zamierzona inwestycja i sugerował się jedynie wnioskami inwestora. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdza, że Inwestor w dniu [...] października 2019 r. uzupełnił wniosek o mapy. Organ I instancji w ogóle nie zwrócił uwagi, że mapy te choć są w tej samej skali to zupełnie różnią się od siebie - wobec czego są to mapy prawdopodobnie sporządzone na potrzeby tego postępowania.

Powyższe okoliczności zupełnie pominął organ II instancji.

Ponadto skarżący podnosi, że zarówno powierzchnia, usytuowanie, kształt działki nr [...] obręb M. znacząco różni się od tej samej działki znajdującej się w systemie informacji przestrzennej Miasta i Gminy T.. Nie dość, że działka ta znacząco odbiega od działki wskazanej w części graficznej decyzji organu I instancji to na mapach dostarczonych przez organ I instancji nie ma naniesionych budynków mieszkalnych oraz istniejącej zabudowy.

Powyższe świadczy o fakcie, że organ nie przeprowadził żadnej wizji w terenie, a organ II instancji nie wziął tego faktu w ogóle pod uwagę.

Na dowód Skarżący przedłożył wydruk działki nr [...] obręb M. z Systemu Informacji Przestrzennej Miasta i Gminy T..

Ponadto zarówno organ I jak i II instancji wyłączyli stosowanie art 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., uważając że biogazownia rolnicza jest przedsiębiorstwem produkcyjnym do którego mają zastosowanie wyłączenia zawarte w art. 61 ust. 2 i ust. 4. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniem , że biogazownia będzie przedsiębiorstwem produkcyjnym. Powołane przez organ I i II instancji przepisy mówią wprost, że wyłączenia te należy ściśle stosować do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych.

Zarówno organ I jak i II instancji błędnie przyjęli, że budowa biogazowni rolniczej jest inwestycją produkcyjną lokalizowaną na terenie przeznaczonym na ten cel. Teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę przemysłową.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Kolegium zauważyło, że Skarżący w znacznej części skargi podnosi kwestie środowiskowe, które nie były przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie. Kwestie środowiskowe nie mogą być weryfikowane na etapie o wydanie warunków zabudowy lecz na etapie wydawania pozwolenia na budowę, kiedy znane już będą parametry inwestycji. W tym zakresie organ powołał się na wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r. sygn. II OSK 2624/17. Nadto wskazano, iż przed wystąpieniem o ustalenie warunków zabudowy inwestor wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy dla wnioskowanego przedsięwzięcia wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. B. M. decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy.

Zakres tej kontroli wyznacza treść art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej : "P.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jednakże tylko w granicach danej sprawy tj. sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza M., ustalającą – na wniosek Spółki z o.o. B. – warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 500 kW, budynku gospodarczego oraz związanej z tym przedsięwzięciem infrastruktury technicznej.

Sądowa analiza zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wykazały trafność szeregu zarzutów skargi, jednakże część z nich nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu sądowym. W szczególności w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny prawidłowości postępowania i wydania przez Burmistrza M. decyzji z dnia [...] marca 2019 r. "o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa bioelektrowni [...] w gminie T." na działce nr [...] położonej w miejscowości M." z dnia [...] marca 2019 r., którą inwestor, tj. [...] Sp. z o.o. przedłożyła wraz z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Było to bowiem odrębne postępowanie (w którym Skarżący brał udział i przysługiwały mu środki prawne do zaskarżenia zapadłego w nim rozstrzygnięcia), nie mieszczące się w granicach sprawy będącej obecnie przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 134 P.p.s.a., zatem zarzuty skargi podnoszące nieprawidłowości w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia uznać należy za nietrafne - jako bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie.

Zauważyć wszakże należy, iż powyższa decyzja Burmistrza M. z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] dotyczyła umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia p.n. "Budowa bioelektrowni [...] a nie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, będącą przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co budzi wątpliwości, czy przedłożona przez inwestora decyzja umarzająca postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dotyczyła tego samego przedsięwzięcia, a zatem, czy planowana inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. czy jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym wymogami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) i została prawidłowo sklasyfikowana w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięcia mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), zwłaszcza, jeśli weźmie się pod uwagę, że na tym samym terenie, tj. na tej samej części działki nr [...] planowane jest zamierzenie inwestycyjne (wprawdzie innego podmiotu p.n. Ekologiczna Hodowla Ryb Sp. z o.o.) dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy ryb w obiegu zamkniętym". Skarżący zwraca uwagę, iż "Ekologiczną Hodowlę Ryb Sp. z o.o." utworzyły te same osoby i ma ona tę samą siedzibę, co inwestor w niniejszej sprawie, tj. "B. Sp. z o.o.". Z akt postępowania w obu sprawach wynika, iż został w nich zakreślony ten sam teren analizowany celem ustalenia warunków zabudowy, a z załączonych do wniosków o wydanie warunków zabudowy koncepcji zagospodarowania terenu obie inwestycje stanowią w zasadzie jedną całość i mają wspólne niektóre elementy zabudowy, np. budynek socjalny.

W tej sytuacji budzi istotne wątpliwości wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko SKO, iż oba przedsięwzięcia nie są powiązane technologicznie, w szczególności, że zlokalizowane mają być na tym samym terenie – o łącznej powierzchni obu inwestycji przekraczającej [...] m2 .

Za trafne uznać także należy zarzuty skargi kwestionujące spełnienie przez przedmiotową inwestycję niektórych wymogów wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W rozpatrywanej obecnie sprawie organ I instancji, stosując się do uwag zawartych we wcześniejszej decyzji SKO uchylającej poprzednią jego decyzję, powołując się na ust. 2 art. 61 u.p.z.p. odstąpił od zbadania spełnienia przez planowaną inwestycję wymogu określonego w pkt 1 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. który stanowi, iż jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy na terenie, na których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego jest, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskazówek kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ust. 2 art. 61 stanowi zaś, że ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. poz. 139).

Organy obu instancji, powołując się na ten przepis nie przytaczają go w pełnym brzmieniu, wskazują jedynie na produkcyjny charakter planowanej inwestycji. Wprawdzie charakter ten nie budzi wątpliwości - produkcja biogazu oraz elektryczności (zarzut skargi kwestionujący produkcyjny charakter inwestycji uznać zatem należy za nietrafny), jednakże nie każda inwestycja tego rodzaju zwolniona jest od spełnienia warunku z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a jedynie taka, która lokalizowana jest na działce (nieruchomości) przeznaczona na taki cel w planach obowiązujących wcześniej, które utraciły moc na podstawie przytoczonego wyżej przepisu.

Z treści decyzji wynika, że przedmiotowa działka nigdy nie była objęta planem miejscowym, zatem powoływanie się w tym zakresie na art. 61 ust. 2 u.p.z.p. jest nieuzasadnione. W tej sytuacji brak analizy w zakresie, spełnienia przez planowaną inwestycję warunku określonego w pkt 1 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. uznać należy za co najmniej niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 ust. 1 K.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, co samo w sobie jest wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a.

Wprawdzie zgodnie z ust. 3 art. 61 u.p.z.p. wymogów w pkt 1 ust. 1 nie stosuje się również wobec instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, ale analizy pod tym kątem ani organ I instancji, ani II instancji nie przeprowadzili, co również stanowi naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wątpliwości – zdaniem Sądu – budzi także stwierdzenie organu, że inwestycja spełnia wymóg z pkt 4 ust. 1 art. 61 u.p.z.p., tzn. że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze albo jest objęty taką zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.

W tym zakresie organy powołują się na postanowienie Starosty W. z dnia [...] maja 2019 r., wydane z powołaniem się na art. 106 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w którym organ ten, w związku z wystąpieniem Burmistrza M. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanowił uzgodnić pozytywnie w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Starosta W. powołał się na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.), zgodnie z którym wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIla, lllb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb. V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie.

Starosta wskazał, iż z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], M. (...) inwestycja zlokalizowana będzie na użytkach, które zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i budynków oraz z mapą glebowo- rolniczą, stanowią użytki rolne wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego i zaliczone zostały do klasy RIVa oraz RlVb.

W związku z powyższym, decyzja zezwalająca na wyłączenie w/w gruntu nie jest wymagana. Starosta zaznaczył, iż projektowana inwestycja nie obejmuje pozostałych użytków znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości - (uzgodniono w zakresie linii rozgraniczających teren inwestycji).

Należy zauważyć, iż w aktach brak jest mapy glebowo – rolniczej, na którą powołuje się Starosta, z której wynikałoby, że przedmiotowe użytki rolne kl. R IV a oraz R IV b zostały wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, a nie organicznego.

Zauważyć także należy, że - jak wynika z akt postępowania oraz map stanowiących załączniki do zaskarżonej decyzji, łączna powierzchnia działki nr [...], na której mają być usytuowane obie inwestycje, tj. biogazownia rolnicza jak i ekologiczna hodowla ryb, posiada powierzchnię [...] ha, z czego [...] ha stanowią grunty klasy bonitacyjnej R III a i R III b, które to grunty wymagają w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wydania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej w przypadku usytuowania na nich przedsięwzięć niezwiązanych z ich dotychczasowym przeznaczeniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych początkowo dominowało stanowisko, iż ustalenie warunków zabudowy dotyczy całości działki, wówczas wymagane byłoby wyłączenie całej działki nr [...] z produkcji rolnej Sąd w składzie orzekającym podziela jednakże kierunek orzeczniczy stwierdzający dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy, wskazujących na zmianę rolnego charakteru gruntu tylko dla części działki (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 września 2015 r. sygn. SA/Po 332/15). Na tym stanowisku oparł się Starosta W. uzgadniając pozytywnie projekt przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzając, iż inwestycja obejmować będzie jedynie grunty kl. RIVa i RIVb pochodzenia mineralnego, a zatem w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga wydania decyzji wyłączającej te grunty z produkcji rolnej.

Zauważyć wszakże należy, iż ze wskazanego na mapie usytuowania obu wskazanych wyżej inwestycji wynika, że ich obszar graniczy bezpośrednio z gruntem oznaczonym jako klasa III b, który będzie przez to objęty oddziaływaniem inwestycji, ograniczającym na tym gruncie produkcję rolną, a wręcz uniemożliwi ją w czasie budowy inwestycji. Ponadto należy mieć na uwadze, iż teren, na którym ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja nie został w szczególny sposób wydzielony, co w kontekście zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, iż przylegający do drogi fragment działki, na którym ma być zrealizowana inwestycja wynosi "około 125m" budzi dodatkowe zastrzeżenia, gdyż jego przesunięcie o "około" 0,5 m spowodować może zajęcie gruntu klasy RIII, co już wymagałoby wyłączenia go z produkcji rolnej.

Istotnym uchybieniem organów jest też brak załączenia do akt mapy gleboznawczej, na podstawie której można byłoby zweryfikować ocenę Starostę Wałeckiego zawartą w jego postanowieniu z dnia [...] maja 2019 r., iż użytki rolne kl. R IVa i R IVb, na których ma być usytuowana inwestycja to gleby pochodzenia mineralnego. Ustalenie w tym zakresie należy do organów prowadzących postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego braki w tym zakresie stanowią o niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co również oznacza naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Jest to istotne w kontekście tego, że na etapie przygotowania decyzji o warunkach zabudowy w dokumencie "wyniki analizy dla ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu", który został złożony do Urzędu Miejskiego w M. w dniu [...] czerwca 2019 r., w pkt.II.2lit.i "warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowa wynikająca z przepisów odrębnych w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych" autorka analizy stwierdziła, iż inwestycja będzie zlokalizowana na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem RIVa i RIVb, zatem może wymagać zgody na wyłączenie z produkcji rolnej. Natomiast w dniu [...] czerwca 2019 r. został złożony dokument w którym odpowiedni zapis brzmi "inwestycja będzie zlokalizowana na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem RIVa, RIVb, nie wymaga zgody na wyłączenie z produkcji rolnej". Ponadto w analizie tej wskazano, iż projektowana inwestycja spełnia również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bez żadnego dowodu na zmianę stanowiska w tym względzie.

Dopiero w analizie załączonej do skarżonej decyzji autorka analizy powołała się na pozytywne uzgodnienie w tym względzie zawarte w wyżej przytoczonym postanowieniu Starosty W. z dnia [...] grudnia 2019 r.

Za zasadny uznać należy także zarzut skargi dotyczący niewyjaśnienia na jakiej podstawie przyjęto w zaskarżonej decyzji, a wcześniej w jej załączniku stanowiącym analizę, szerokość frontu terenu na którym ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja ok. 125m oraz granice obszaru analizowanego w odległości 375m od granic terenu inwestycji.

Granice te zostały zaznaczone na mapie, stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji, ale nie zostało wyjaśnione na jakiej podstawie ustalono powyższe parametry.

We wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestor na załączonej mapie położenia inwestycji szczegółowo nie określił, został on oznaczony liniami rozgraniczającymi w załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji, jednakże z akt sprawy nie wynika, czy teren ten wskazał w sposób jednoznaczny inwestor czy autor części graficznej analizy, stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji.

Kwestie te wymagają dodatkowego wyjaśnienia przez organ odwoławczy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie wziąć pod uwagę przedstawione wyżej uwagi i zastrzeżenia oraz jednoznacznie wyjaśnić podniesione wyżej wątpliwości co do spełnienia przez wniosek inwestora wszystkich wymaganych art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków wydania dla wskazanej we wniosku inwestora inwestycji decyzji o warunkach zabudowy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 P.p.s.a.