II SA/Sz 166/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-10-18	
Data wpływu	2018-02-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Arkadiusz Windak
Danuta Strzelecka-Kuligowska /przewodniczący/
Katarzyna Sokołowska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 1142/19	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 2096; art. 145 par. 1 pkt 4, art. 151 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 2, art. 150 par. 1, art. 7,8,9,11,75 par. 1, 77 par. 1, 80, 107 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki nr [...] położonej w B. , gmina D., obejmujący budowę [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z urządzeniami zagospodarowania terenu oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce K. P. S. pozwolenia na budowę [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z zewnętrznymi instalacjami, na terenie działki nr [...], obręb B., gmina D..

W dniu 20 marca 2017 r. do organu wpłynął wniosek A. S., M. Ż., S. K., N. K., M. H., A. C., M. C., B. G., A. K. i W. K. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Wnioskodawcy powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), wskazali, że nie brali udziału w tym postępowaniu, chociaż przysługiwał im status stron. Argumentując powyższe podnieśli, że inwestycja negatywnie będzie wpływać na ich nieruchomości (oddziaływanie akustyczne - głównie przez samochody, emisja zanieczyszczeń, powstanie odpadów), które położone są w bliskim sąsiedztwie działki nr [...] i bezpośrednim sąsiedztwie drogi dojazdowej do tej nieruchomości.

Starosta [...], po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w zw. art. 149 § 2 i art. 150 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że działki wnioskodawców o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie sąsiadują bezpośrednio z terenem działki objętej przedmiotowym zamierzeniem budowlanym, lecz położone są przy działce drogowej nr ewid. [...] oraz działkach

nr ewid. [...] i [...], które zostały specjalnie utworzone w celu zapewnienia dojazdu m.in. do projektowanej budowy na działce nr ewid. [...] w B. ,

gm. D.. Teren inwestycji oddalony jest od najbliżej położonej działki skarżących

o ponad 130 m. W ocenie organu, obszar oddziaływania tej inwestycji zamyka się

w granicach działki objętej przedmiotowym zamierzeniem budowlanym, a projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego. Stąd spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie uzasadniają przyznania wnioskodawcom statusu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponadto organ, na potwierdzenie swojego stanowiska, przytoczył fragment z uzasadnienia wyroku WSA w Szczecinie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 82/17.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. S., M. Ż., S. K., N. K., M. H., A. C., M. C., B. G., A. K. i W. K. zarzucając uchybienie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 k.p.a. art 140 Kodeksu cywilnego jak i art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. podnieśli, że ich interes prawny w byciu stroną postępowania, wynika z przysługującego im prawa własności. Ponadto zarzucili,

że organ nie wyjaśnił, jaki faktycznie zasięg może mieć oddziaływanie planowanej inwestycji oraz nie przeprowadził dowodów z akt sprawy [...] prowadzonej przez Wójta Gminy D..

Wojewoda Z. , decyzją z dnia [...] r.

nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych nieprawidłowości. Przy czym organ, ma obowiązek

w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn podmiotowych i przedmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie miesięcznym, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Dokonując tego badania Wojewoda stwierdził, że zachowano miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem zasadnie po wszczęciu postępowania, dokonano ustalenia i oceny, czy wnioskodawcom przysługiwał status strony.

Organ po zacytowaniu treści art. 28 ust. 2 i art.3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przypomniał, że przedmiotem inwestycji jest budowa [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, a decyzja organu I instancji zatwierdziła budowę [...] takich budynków. Zaprojektowano budynki o podobnym wyglądzie, o dwóch kondygnacjach z użytkowym poddaszem. Obiekty zlokalizowane będą ścianą frontową na obowiązującej linii zabudowy w odległości 6,0 m od granicy działki nr [...] na osi [...]. Z kolei nieruchomości odwołujących się o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położone są w znacznej odległości od terenu inwestycji. Najbliżej położona działka nr [...] znajduje się w odległości ok. 130 m od działki nr [...], obręb B., objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Natomiast skomunikowanie terenu inwestycji z drogą - ulicą [...] (dz. nr [...]) zapewnione jest przez działki: nr [...], nr [...] i [...]. Zgodnie z wypisem z Rejestru Gruntów działki [...] i [...], stanowiące własność gminy D., są terenami przeznaczonymi pod budowę dróg lub linii kolejowych. Działka nr [...] będąca własnością inwestora, jest drogą wewnętrzną i znajduje się pomiędzy działkami nr [...] i działką nr [...] (własność inwestora), na której realizowana jest inwestycja. Granica działki [...], obręb B., przeznaczonej na drogę wewnętrzną, nie przebiega przy granicach działek odwołujących się. Rejon inwestycji to w większości tereny przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. Organ zgodził się z twierdzeniem, iż intensyfikacja zabudowy powoduje naturalne zwiększenie natężenia ruchu pieszego i drogowego, jednakże podniósł, iż ta uciążliwość nie może stanowić wystarczającej przesłanki do uznania za strony postępowania. Podniósł, że pogorszenie warunków bytowych poprzez zwiększenie natężenia ruchu drogowego, przenikanie hałasu z osiedla, utrudnienia wynikające z przedmiotowej inwestycji świadczą wyłącznie o interesie faktycznym, gdyż nie można poprzeć tego interesu przepisami prawa materialnego.

Następnie wywiódł, że analiza akt sprawy dotyczących udzielonego pozwolenia na budowę nie wykazała naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie lub innych przepisów techniczno-budowlanych, których potencjalne naruszenie powodowałoby objęcie działek odwołujących się o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Planowane przedsięwzięcia zamyka się bowiem w obszarze działki nr [...], a ze względu na odległości działek odwołujących się nie zachodzi prawdopodobieństwo, że w stosunku do tych działek mogło dojść do potencjalnego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych. Brak jest również podstaw do uznania, że inwestycja może negatywnie oddziaływać na działki skarżących z uwagi na nadmiernie przesłanianie lub zacienianie nieruchomości, w rozumieniu §§ 13 i 57 warunków technicznych. Wysokość kalenic projektowanych budynków będzie wynosiła 9,48 m, co wobec tak znacznej odległości działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], od terenu inwestycji nie wprowadza w tym zakresie potencjalnego oddziaływania, nawet z uwzględnieniem treści przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego.

Zdaniem Wojewody, podstawy do uznania za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie mogą stanowić samoistnie przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 140 k.c., dotyczące ochrony własności nieruchomości, albowiem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działek sąsiednich powinny wynikać z normy prawa administracyjnego, przepisów techniczno-budowlanych. Natomiast powołane do rozpatrywania spraw dot. ochrony prawa własności nieruchomości na gruncie prawa cywilnego są sądy powszechne.

Organ odwoławczy, uznając za chybione zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazał, że w sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nadto strony były zawiadomione o toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji zawiadomiono je o możliwości zapoznania się ze złożoną dokumentacją oraz prawem do wniesienia uwag i zastrzeżeń. Poza tym decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe uzasadnienie, a przesłanki zasadności rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione stronom, zgodnie z wymogami art. 11 k.p.a.

W odniesieniu do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z akt sprawy [...], prowadzonej przez Wójta Gminy D., dotyczącej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...], która uległa podziałowi,

m.in. na działkę nr [...] Wojewoda wyjaśnił, że organ wydając decyzję

o pozwoleniu na budowę związany był decyzją Wójta Gminy D.

nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta była przedmiotem postępowania odwoławczego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., które decyzją [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, a skarga na ww. decyzję Kolegium została oddalona wyrokiem WSA w Szczecinie z 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 82/17.

Wobec powyższego Wojewoda uznał, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu, a zatem należało ją utrzymać w mocy.

A. S., M. Ż., S. K.,

N. K., M. H., A. C., M. C.,

B. G., A. K. i W. K., zaskarżyli opisaną wyżej decyzję

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze podniesiono następujące zarzuty:

- naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i 144 k.c. poprzez nieuchylenie decyzji podczas, gdy wnioskodawcy wykazali w sposób należyty, że są stroną postępowania (posiadają interes prawny wywiedziony z prawa własności), a organ w zakresie ustalania oddziaływania odniósł się jedynie do kwestii naruszenia norm prawa administracyjnego, nie zaś prawa własności stron i uznał, że przepisy prawa cywilnego nie mogą stanowić podstawy do ustalania interesu prawnego strony, podczas gdy skarżący wskazują odmiennie powołując się na przywołane w skardze stanowisko orzecznictwa,

- naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności dotyczących interesu prawnego stron, w szczególności niewyjaśnienie, jaki faktycznie zasięg może mieć oddziaływanie planowanej inwestycji, ze względu na jej rodzaj, położenie i ukształtowanie terenu, obsługę komunikacyjną oraz pochodzące z niej immisje oraz w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w okolicznościach, w których działka nie miała dostępu do drogi publicznej, skoro decyzja o lokalizacji drogi z dnia [...] r., wobec braku wszczęcia robót, powinna zostać wygaszona po 3 latach,

- poczynienia przez organ błędnych ustaleń faktycznych, wobec dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenia też art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący wskazali, że droga dojazdowa do działki [...] została wydzielona

z działki nr [...] w związku z zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na budowie osiedla szeregowców i została wydzielona specjalnie dla dokonania ww. celu, zaś

w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki [...], w uzasadnieniu decyzji o warunkach środowiskowych zostało ustalone,

że inwestycja będzie oddziaływać na działki sąsiednie w postaci oddziaływania akustycznego, emisji zanieczyszczeń do powietrza, powstawania odpadów. Według stron, biorąc pod uwagę charakter inwestycji i jej wielkość, nadal aktualne pozostają powyższe oddziaływania, zwłaszcza, że inwestycja ta znajdować będzie się około 30 m od działki [...], bowiem za integralną część inwestycji uznać należy parking.

Skarżący powołując się na orzecznictwo podkreślili, że źródłem interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę może być norma prawa materialnego nie tylko administracyjnego, ale należąca do prawa cywilnego. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie interes prawny stron wywodzić należało przede wszystkim z uprawnień właścicielskich, tj. art. 140 i nast. k.c. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budowa zamierzenia inwestycyjnego odmiennego od istniejącej w najbliższym sąsiedztwie zabudowy (tj. cechującego się większym natężeniem zamieszkania, a co z tym związane - większym natężeniem ruchu samochodowego, przenikaniem hałasu z zespołu domów, utrudnień wynikających z budowy inwestycji), spowoduje znaczne pogorszenie się warunków bytowych sąsiednich nieruchomości. Już sam fakt, że obsługa nieruchomości odbywa się z drogi bezpośrednio sąsiadującej z działkami większości stron powoduje, znaczne pogorszenie się warunków ich zamieszkania z uwagi na wytwarzanie dodatkowych wibracji i hałasu. Planowana inwestycja może doprowadzić także do skomplikowania organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego, dodatkowego obciążenia komunikacyjnego, pogorszenia walorów architektonicznych i estetycznych okolicy, wycinki części lasu i obniżenia wartości ich nieruchomości.

Skarżący mając na względzie, że komunikacja odbywać ma się z ul. [...], która jest drogą gminną, ale poprzez teren nieoznaczony jako "dr", uznali, iż dla inwestycji nie został zapewniony dostęp do drogi. Dodatkowo stwierdzili, że decyzja

o lokalizacji drogi straciła swoją ważność i powinno dojść do jej wygaszenia, skoro

w terminie trzech lat od dnia jej wydania, nie przystąpiono do realizacji inwestycji w tym zakresie. Podkreślili też, że planowane przedsięwzięcie odbiega od właściwości zabudowy sąsiednich nieruchomości, zaś podział działki [...] skutkujący otrzymaniem warunków zabudowy dla wydzielonej z niej działki [...], miał na celu wyłączenie ich ze sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skarżących za nieuzasadnione.

Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę A. S., M. Ż., S. K., N. K., M. H., A. C., M. C., A. K., W. K., prowadząc dalej postępowanie względem B. G..

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik organu oraz inwestora wnieśli o oddalenie skargi B. G..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Z., którą organ ten odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Starosty [...], zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą, na działce nr [...] w Bezrzeczu, gm. D..

U podstaw rozstrzygnięcia legło przekonanie organu, iż skarżącej w tej sprawie nie przysługiwał przymiot strony z uwagi na brak interesu prawnego. Z kolei skarżąca wywodziła, że interes prawny w badanej sprawie znajduje oparcie w art. 140 k.c. i następnych, szeroko uzasadniając, iż realizacja planowanej inwestycji pogorszy warunki zamieszkiwania na jej nieruchomości.

Dokonując oceny tak uzasadnionego interesu prawnego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w doktrynie i judykaturze istnieje ugruntowane stanowisko dotyczące cech jakie powinien posiadać interes prawny. Przyjmuje się, że powinien być osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny, a ponadto powinien być oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim administracyjnego (materialnego), choć dopuszcza się również, aby była to norma prawa cywilnego. W tym ostatnim przypadku zwraca się jednak uwagę, że przepisy prawa cywilnego mogą być uwzględnione przy wyprowadzaniu interesu prawnego tylko wówczas, gdy przepis materialnego prawa administracyjnego odsyła do instytucji prawa cywilnego. Samoistnie natomiast normy prawa cywilnego nie dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego strony, bowiem przedmiotem regulacji tych norm są stosunki cywilne, a nie stosunki administracyjne. Należy przyjąć, że interes prawny powinien być bezpośredni, a więc wynikać wprost z norm prawa powszechnie obowiązującego. Pojęcie interesu prawnego uosabia potencjalną możność nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień, które muszą wynikać z powszechnie obowiązującego prawa i których adresatem może być wyłącznie osoba określona (wskazana) przez to prawo (patrz Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod redakcją R. Hausera

i M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck, wyd. 2).

Interes prawny należy przeciwstawić interesowi faktycznemu, który najogólniej rzecz ujmując przejawia się w zainteresowaniu strony rozstrzygnięciem dla niej korzystnym, ale nieznajdującym umocowania w normach prawa. Zatem badanie, czy określonym podmiotom w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przysługiwał przymiot strony należałoby odnieść do art. 28 ustawy Prawo budowlane, w szczególności poprzez określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego.

Termin "obszar oddziaływania obiektu", mający podstawowe znaczenie dla oceny przymiotu strony takiego postępowania, został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że przez obszar taki należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Stroną postępowania o pozwolenie na budowę są więc, oprócz inwestora, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy takich nieruchomości, które znajdują się w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego wyznaczonym na podstawie odrębnych przepisów, które to przepisy wprowadzają jednocześnie związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości.

Organ badając, czy skarżąca powinna była zostać uznana za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę winien zatem ustalić, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również innymi przepisami prawa, a także czy jej realizacja wprowadzi ograniczenia

w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, bądź w jakikolwiek inny sposób na nieruchomość tę będzie oddziaływała.

Skarżąca wywodziła swój interes prawny w niniejszej sprawie z art. 140 k.c. wskazując, że oddziaływanie, o którym mowa będzie się przejawiało w emisji hałasu pochodzącego z pojazdów zarówno na etapie budowy jak i eksploatacji, emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, pochodzących z silników urządzeń budowlanych oraz silników pojazdów dojeżdżających do domów na etapie eksploatacji, powstawania odpadów zarówno podczas budowy jak i eksploatacji budynków. W ocenie sądu tak określony wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej nie przesądza o istnieniu po jej stronie interesu prawnego, legitymującego do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Powoływanie się wyłącznie na art. 140 k.c. przy wykazywaniu interesu prawnego, jak czyni to skarżąca nie może być uznane za wystarczające. Przyjęcie takiego punktu widzenia prowadziłoby bowiem do wniosku, że na interes prawny wywodzony z tej normy mogliby się powoływać właściciele nieruchomości położonych przy tej samej drodze, która obsługuje planowaną inwestycję, ale w znacznym oddaleniu, wskazując, że wzmożony ruch pojazdów ma wpływ na ich nieruchomość i prawo do spokojnego zamieszkiwania. Tymczasem zamieszkiwanie na terenach zurbanizowanych z zasady wiąże się z koniecznością znoszenia różnych niedogodności, w tym hałasu generowanego przez pojazdy, czy też zwiększonej ilości zanieczyszczeń w powietrzu.

Jakkolwiek należy podzielić wyartykułowany w skardze pogląd, iż sama zgodność obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi nie przesądza o braku wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, to jednak nie ulega wątpliwości, że w realiach badanej sprawy posiłkowanie się przez organ przepisami techniczno-budowlanymi było uzasadnione. W ten sposób bowiem organ ustalił, że potencjalne oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej w kontekście §§ 12 ust. 1 pkt 1, 13, 60 i 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 – j.t. ze zm.), nie jest możliwe ze względu na jej usytuowanie i odległość od działki skarżącej. Co prawda w skardze podniesiono, że na nieruchomość skarżącej będzie oddziaływać usytuowanie parkingu, jednak nie wyjaśniono na czym wpływ ten miałby polegać. Zdaniem sądu, zważywszy na usytuowanie planowanych miejsc parkingowych, w szczególności ich odległości od najbliżej położonej działki zabudowanej, o oddziaływaniu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane nie może być mowy, tym bardziej, że działka inwestycyjna nie sąsiaduje bezpośrednio z obszarem zabudowy jednorodzinnej, na którym usytuowana jest nieruchomość skarżącej, bowiem od terenu tego oddziela ją działka drogowa.

Sąd nie podzielił przy tym argumentacji, iż działka inwestycyjna w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie posiadała dostępu do drogi publicznej. Swoje przekonanie w tym zakresie skarżąca oparła na tym, że decyzja o lokalizacji drogi z dnia [...] r., wobec braku podjęcia robót budowlanych powinna zostać wygaszona. Wskazać zatem należy, że organ wykazał, iż działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, załączając do akt wypisy z rejestru gruntów dotyczące działek oznaczonych nr [...] i [...], z których wynika ich przeznaczenie. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika z kolei, że działka inwestycyjna skomunikowana jest z drogą gminną – ul. [...] poprzez działki nr [...] i [...] (własność gminy D.) oraz działkę nr [...] (własność inwestora), na których znajduje się droga wewnętrzna. Brak jest jednocześnie informacji, z których wynikałoby, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do wygaśnięcia decyzji z dnia [...] r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej na działkach nr [...] i [...], z których podziału powstały działki nr [...] i [...]. Skoro decyzja nie została wygaszona z uwagi na podnoszony przez skarżącą brak podjęcia prac związanych z wykonaniem drogi, to oznacza to, że funkcjonuje ona w obrocie prawnym, a skoro tak, to brak jest podstaw do kwestionowania dostępu planowanej działki do drogi publicznej. Wygaszenie decyzji administracyjnej, skutkujące uznaniem płynących z tej okoliczności skutków prawnych mogłoby nastąpić w innym postępowaniu. Badanie tej kwestii nie mieści się natomiast w granicach będącej przedmiotem rozpoznania sprawy.

Końcowo wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony odnoszące się do zakresu planowanej inwestycji i tego, że w ocenie skarżącej ostatecznym celem inwestora jest budowa dużego osiedla szeregowców. Przedmiotem oceny sądu jest konkretna inwestycja, której dotyczy pozwolenie na budowę i tylko w takim zakresie sąd jest władny oceniać, czy skarżącej w odniesieniu do tej inwestycji, a nie planów i potencjalnych zamierzeń inwestora przysługiwał przymiot strony w postępowaniu.

Analiza akt postępowania wykazała, że nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wbrew wywodom skargi, zebrany w toku postępowania materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, a organ dokonał jego wnikliwej i prawidłowej oceny.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t.), orzekł o oddaleniu skargi.