III OSK 635/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-19	
Data wpływu	2025-04-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Mariusz Kotulski
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SAB/Wa 505/24	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności/przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 13 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 149 § 1 pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 505/24 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. stwierdza, że Wójt Gminy G. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku J. K. z dnia 26 lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy G. na rzecz J. K. kwotę 1.157 (słownie: jeden tysiąc sto pięćdziesiąt siedem złotych) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 505/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., oddalił skargę J. K. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 26 lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 29 lipca 2024 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie następujących informacji:

1. Czy S. zgłosił do opodatkowania całą powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego po jego rozbudowie i nadbudowie? Zgłoszenie robót w Starostwie Powiatowym w G. nastąpiło w 2007 r.

2. Decyzji podatkowej Wójta Gminy G. ustalającej podatek od nieruchomości dla M. S. za lata 2020-2024 r.

W odpowiedzi na wniosek, w zakresie pkt 1 organ udzielił odpowiedzi pismem z 6 sierpnia 2024 r. (wysłanym przesyłką pocztową w dniu 13 sierpnia 2024 r.), informując, że "Wójt Gminy G. nie otrzymał informacji z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G. o zakończeniu rozbudowy lub nadbudowy budynku mieszkalnego na działkach [...] i [...] w miejscowości R. Podatnik nie aktualizował powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego do opodatkowania na ww. działkach". W ramach tej samej przesyłki organ nadał do skarżącego decyzję z 6 sierpnia 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej wskazanej w pkt 2 wniosku.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ zrealizował obowiązek informacyjny z art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902); zwanej dalej u.d.i.p. Oceny wymaga jedynie terminowość udzielenia informacji. Odpowiedź organu została sporządzona 6 sierpnia 2024 r., lecz do skarżącego pismo wysłano 13 sierpnia 2024 r. Czternastodniowy termin do udzielenia informacji publicznej upłynął jednak 12 sierpnia 2024 r., co oznacza, iż organ spóźnił się z realizacją obowiązku informacyjnego o jeden dzień. Biorąc pod uwagę, iż wyczerpującej odpowiedzi na wniosek skarżącego z 29 lipca 2024 r. udzielono wnioskodawcy przed wniesieniem skargi do Sądu, zdaniem WSA w Warszawie nie sposób organowi przypisać bezczynności. Odwołując się do uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 Sąd uznał, że udzielenie odpowiedzi na wniosek po wniesieniu skargi powoduje, iż uwzględnienie skargi stanowiłoby nieuzasadniony nadmierny formalizm.

Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni w/w przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co skutkowało oddaleniem skargi, a nie stwierdzeniem bezczynności.

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 161 pkt 3 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie,

- art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie,

- art. art. 151 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na oddalaniu skargi zamiast na jej uwzględnieniu (art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a.) i zasądzeniu kosztów postępowania (art. 200 p.p.s.a.), a ewentualnie na nie odrzuceniu skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) i zasądzeniu zwrotu wpisu (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 440 zł.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że WSA w Warszawie winien stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, co było faktem bezspornym, stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do podjęcia czynności i zasądzić od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Nawet biorąc pod uwagę uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, WSA nie powinien oddalać skargi, a ją odrzucić. Świadczy to o naruszeniu art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA w Warszawie popełnił błąd subsumpcji uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie upoważnia do oddalenia skargi. Treść art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego. Skarga podlegałaby oddaleniu, ale dopiero po ustaleniu, że organ dochował ustawowego terminu załatwienia sprawy.

Dalej skarżący kasacyjnie podniósł, rozwijając zarzut naruszenia art. 161 pkt 3 p.p.p.s.a., że skoro wg Sądu organ wywiązał się z ustawowego obowiązku, choć po terminie, to postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w istocie stało się bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Nie można zgodzić się z najdalej idącym zarzutem naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było bowiem podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd I instancji i zwrotu skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi.

Z niekwestionowanego w skardze kasacyjnej stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że wniosek dostępowy skarżącego z 26 lipca 2024 r. wpłynął do organu 29 lipca 2024 r. a 6 sierpnia 2024 r. organ sporządził odpowiedź na punkt 1 wniosku i decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku, które to zostały wysłane do skarżącego 13 sierpnia 2024r. 16 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł skargę do WSA w Warszawie. Pismo organu z 6 sierpnia 2024 r. i decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku skarżący otrzymał 19 sierpnia 2024 r.

Zatem brak było podstaw prawnych do przyjęcia, że skarga była z innych przyczyn niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu przed doręczeniem mu przez organ odpowiedzi na złożony wniosek i decyzji, to nie zachodzi przeszkoda w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co z kolei nie uzasadnia jej odrzucenia jako niedopuszczalnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie mają zastosowania uchwały powiększonego składu NSA z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 i z 7 marca 2022 r. II OPS 1/21. Pogląd zaprezentowany w uchwale dotyczy spraw zakończonych ostateczną decyzją administracyjną, a nie zakończonych czynnością materialno-techniczną lub pismem informującym o powodach nieudostępnienia żądanej informacji.

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. o bezczynności można mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. Inną formą realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej przewidzianą w przepisach u.d.i.p. jest decyzja o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na ziszczenie się przesłanek przewidzianych w u.d.i.p. (art. 5 w zw. z art. 16 u.d.i.p.) bądź decyzja o umorzeniu postępowania z tej przyczyny, że nie można udostępnić informacji w sposób lub w formie wskazanej we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie w przypadkach, gdy wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bądź nie znajduje się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić przez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Zatem gdy podmiot obowiązany udzieli wnioskodawcy odpowiedzi na jego wniosek w drodze czynności materialno-technicznej bądź w drodze pisma informującego, wnioskodawca może zakwestionować przedstawione mu stanowisko, w drodze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W przypadku złożenia takiej skargi, obowiązkiem sądu jest ocena zasadności tej skargi w zakresie: 1) czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym w myśl art. 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej; 2) czy w sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu w skardze podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.; 3) czy informacja której skarżący żądał, posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. oraz 4) czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został w sposób prawidłowy załatwiony (podmiot zobowiązany udzielił pełnej odpowiedzi na złożony wniosek). W przypadku gdy Sąd uzna, że skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji jest niezasadna, bowiem podmiot zobowiązany w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił, pełnej, zgodnej z żądaniem strony informacji publicznej, tj. uzna, że podmiot nie pozostaje w bezczynności, wówczas oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Jeżeli zaś sąd uzna, że odpowiedź na złożony wniosek została złożona po terminie lub jest niepełna, wymijająca, nieadekwatna do treści wniosku lub przedstawiona w innym zakresie i w inny sposób niż wynika to z wniosku, wówczas obowiązany jest do uwzględnienia skargi na bezczynność w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem Sąd bada zasadność wniesionej skargi na bezczynność, czyli odnosi się do jej zarzutów w sposób merytoryczny, to nie ma podstaw do twierdzenia, że skarga taka jest niedopuszczalna. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, wnioskodawca może zakwestionować stanowisko organu o braku podstaw do udostępnienia wnioskowanej informacji, wyłącznie w drodze skargi na bezczynność (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2023 r., III OSK 3218/21).

Nietrafnie zarzucono także naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. twierdząc, że Sąd I instancji powinien umorzyć postępowanie, bowiem w istocie stało się ono bezprzedmiotowe. W związku z tak sformułowanym zarzutem wyjaśnić należy, że art. 149 p.p.s.a. w pierwotnym brzmieniu obowiązującym do dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowił, że "Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa". Wobec tego, że ustawodawca nie przewidywał wówczas jakichkolwiek innych sposobów załatwienia sprawy ze skargi na bezczynność, jak tylko zobowiązanie organu do jej załatwienia w określonym terminie, to w przypadku jej rozstrzygnięcia w toku sprawy sądowoadministracyjnej (po wniesieniu skargi i przed wydaniem wyroku) nie zachodziła już potrzeba wydawania orzeczenia zobowiązującego organ do załatwienia sprawy. Było to oczywiste i logiczne. Zaistniały wówczas w orzecznictwie problem prawny, czy w powyżej opisanym przypadku oddalać skargę, czy umarzać postępowanie sądowoadministracyjne rozstrzygnęła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, opowiadając się za umorzeniem postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednak w wyniku zmian ustawodawczych wprowadzonych w dniu 11 kwietnia 2011 r. (do dotychczasowej ww. treści przepisu dodano wówczas przewlekłe prowadzenie postępowania) i w dniu 17 maja 2011 r. (dodano zdanie drugie w § 1 mówiące o jednoczesnym stwierdzaniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa) w judykaturze zarysowała się różnica stanowisk co do tego, czy pogląd wyrażony w ww. uchwale z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 zachowuje aktualność. W przypadku umorzenia postępowania pozostawała bowiem nierozstrzygnięta kwestia charakteru opieszałości organu w prowadzeniu postępowania. Problem rozbieżności orzecznictwa w zakresie czy użyty przez ustawodawcę w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. zwrot "jednocześnie" pozwala na merytoryczne orzekanie o bezczynności lub przewlekłości w zakończonym przez organ postępowaniu stracił jednak na znaczeniu wskutek kolejnych zmian ustawodawczych wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Aktualnie, a także w dacie rozstrzygania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, art. 149 p.p.s.a. ma bowiem następującą treść:

"§ 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6".

Z powyższego wynika, że w zależności od stanu faktycznego istniejącego w chwili wydawania orzeczenia (czy po wniesieniu skargi organ załatwił sprawę, czy też nadal nie wydał decyzji lub innego aktu) sąd administracyjny decyduje albo o zobowiązaniu do załatwienia sprawy z punktu 1 § 1, albo o zaistnieniu stanu przewlekłości lub bezczynności z punktu 3 § 1. Ten pierwszy przypadek sam w sobie przesądza także o zaistnieniu okoliczności z punktu 3, tj. że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość w prowadzonym postępowaniu. Z kolei rozstrzygnięcie przewidziane w punkcie 3 w istocie, po wyjaśnieniu zagadnienia prawnego będącego przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (odnoszącej się do możliwości merytorycznego rozstrzygania o tak zwanej "historycznej" bezczynności organu, tj. w odniesieniu do sprawy zakończonej przed wniesieniem skargi), zagwarantowane jest obecnie wyłącznie dla przypadku, gdy organ załatwił sprawę w toku postępowania sądowoadministracyjnego, czyli po wniesieniu skargi, a przed wydaniem wyroku. Problematyczne w poprzednim stanie prawnym obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. określenie "jednocześnie" zawarte obecnie w § 1a art. 149 p.p.s.a., a odnoszące się do charakteru bezczynności lub przewlekłości, jak również pozostałe środki dyscyplinowania organu z § 2 ( grzywna i suma pieniężna) odnoszą się zarówno do przypadku, gdy sąd zobowiązuje organ do załatwienia sprawy (§ 1 pkt 1), jak i gdy rozstrzyga o zaistnieniu przewlekłości lub bezczynności w sprawie załatwionej po wniesieniu skargi (§ 1 pkt 3). Świadczy o tym zarówno sama treść art. 149 p.p.s.a., budowa i układ jego poszczególnych elementów (paragrafów i punktów), a także kolejne wyżej opisane zmiany ustawodawcze (por. wyroki NSA z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 99/23, z 14 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 2112/24).

Biorąc powyższe pod uwagę wyjaśnić należy, że w obecnym stanie prawnym, załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, nie skutkuje już umorzeniem całego postępowania sądowoadministracyjnego, lecz co najwyżej umorzeniem postępowania jedynie w odniesieniu do żądania skargi zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Nie jest to jednak element konieczny wyroku, skoro taką samą rolę spełnia rozstrzygnięcie przewidziane w § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzające, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 7 września 2021 r., sygn. akt III OSK 977/21). Dlatego też zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. okazał się nieskuteczny.

Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Prawidłowo stwierdził Sąd I instancji iż w analizowanym przypadku obowiązek informacyjny z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. został w pełni zrealizowany a oceny jedynie wymaga, czy udzielono wnioskowanej informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Odpowiedź organu i decyzja zostały sporządzone 6 sierpnia 2024 r., jednak do skarżącego pismo i decyzję wysłano 13 sierpnia 2024 r. Sąd I instancji doszedł więc do wniosku, "że czternastodniowy termin do udzielenia informacji publicznej upłynął jednak 12 sierpnia 2024 r., co oznacza, iż organ spóźnił się z realizacją obowiązku informacyjnego o jeden dzień".

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej przepisami u.d.i.p. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.

Nie można zgodzić się jednak z Sądem I instancji, że w związku z jednodniowym przekroczeniem terminu do realizacji obowiązku informacyjnego nie sposób organowi przypisać bezczynności. Konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej jest zaspokajane tylko przez niezwłoczne uzyskanie tej informacji. Dlatego ustawodawca w art. 13 u.d.i.p. określił termin realizacji wniosku dostępowego. Jego przekroczenie stanowi o bezczynności organu w realizacji wniosku bez względu na tego przyczyny. W niniejszej sprawie organ podał, że sporządził odpowiedź na wniosek i decyzję w ustawowym terminie, jednak wysłał je dopiero po 7 dniach, przekraczając termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ w żaden sposób nie usprawiedliwił tak długiej zwłoki w wysłaniu tego pisma i decyzji do wnioskodawcy. Skarżący otrzymał je dopiero trzy dni po wniesieniu skargi. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, że stwierdzenie bezczynności na podstawie jednodniowej zwłoki w realizacji wniosku, stanowiłoby nieuzasadniony nadmierny formalizm. Przeciwnie, nieuzasadniona, nawet jednodniowa zwłoka organu, nie może obciążać skarżącego skutkami związanymi z oddaleniem skargi na bezczynność organu.

W tej sytuacji, Sąd I instancji oddalił skargę z naruszeniem art. 151 p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. A skoro istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę.

Z przedstawionych wyżej rozważań Sądu kasacyjnego wynika, że zrealizowanie obowiązku informacyjnego przez organ przed wydaniem zaskarżonego wyroku, spowodowało, że bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do rozpoznania wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Aktualne natomiast jest stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bezczynności organu w załatwieniu wniosku dostępowego skarżącego z 26 lipca 2024 r., (który wpłynął do organu 29 lipca 2024 r.).

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na nieznaczne przekroczenie ustawowego terminu rozpoznania wniosku dostępowego. Kwalifikacja bezczynności jest zgodna z tą o jaką wnosił skarżący w skardze kasacyjnej.

O kosztach postępowania sądowego od Wójta Gminy G. na rzecz J. K., na które składają się wynagrodzenie radcy prawnego za obie instancje, wpisy od skargi i od skargi kasacyjnej, opłata od wniosku o uzasadnienie wyroku, opata skarbowa od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.